Υπάρχουν τρεις σημαντικοί παίκτες που έχουν πιαστεί στον ιστό της δικτυακής ουδετερότητας: οι εταιρείες τεχνολογίας, οι πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου και οι καταναλωτές. Οι δύο πρώτες ομάδες έχουν τον ίδιο στόχο: να κερδίσουν χρήματα. Η τελική ομάδα, οι καταναλωτές, έχει έναν αντίπαλο στόχο: να εξοικονομήσει χρήματα. Το μέλλον προμηνύεται δύσκολο για τους τελευταίους.
Σήμερα, με 3 έναντι 2 ψήφων, η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών (FFC) πήρε την τελική απόφαση και ενέκρινε ένα μέτρο για την άρση των αυστηρών κανόνων ουδετερότητας του δικτύου που η ίδια θέσπισε επί Ομπάμα, μόλις πριν από δύο χρόνια. Αυτοί οι κανόνες εμπόδιζαν τους παρόχους Internet να μπλοκάρουν και να περιορίζουν την κυκλοφορία καθώς επίσης και να προσφέρουν γρήγορες πληρωμένες ζώνες και γραμμές. Επίσης, είχαν κατατάξει όλους τους παρόχους διαδικτύου ως κοινούς μεταφορείς στον «Τίτλο ΙΙ» της αμερικανικής νομοθεσίας, προκειμένου να παράσχουν στο μέτρο αυτό ισχυρή νομική υποστήριξη.
Ο «Τίτλος Ι» και ο «Τίτλος ΙΙ» είναι τμήματα του αμερικανικού Νόμου περί Επικοινωνιών του 1934, ο οποίος επιτρέπει στην FCC να ρυθμίζει τις υπηρεσίες καλωδίων και ραδιοεπικοινωνιών. Στην πράξη υπάρχουν επτά τίτλοι και ο «Τίτλος ΙΙ», ο κοινός μεταφορέας, διευκρινίζει τις νομικές κατευθυντήριες γραμμές για τους παρόχους υπηρεσιών που λειτουργούν βάσει της εν λόγω ταξινόμησης. Για να είμαστε σαφείς, υπάρχουν τίτλοι και σε άλλες πράξεις, αλλά είναι η πράξη του 1934 στην οποία αναφέρεται η πρόταση της FCC.
Η σημερινή ψηφοφορία καταργεί όλα τα παραπάνω. Καταργεί τον ορισμό ενός ενιαίου «Τίτλου ΙΙ», ο οποίος εμπόδιζε την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών να θέσει σε ισχύ σκληρούς κανόνες ουδετερότητας δικτύου, ακόμη και αν υποθετικά μπορεί να το ήθελε. Αλλά όπως αποδεικνύεται, οι Ρεπουμπλικάνοι (οι οποίοι έχουν το πάνω χέρι στην FCC) πραγματικά δεν έχουν καμία διάθεση να κάνουν κάτι τέτοιο. Γιατί, απλούστατα, οι νέοι κανόνες σε μεγάλο βαθμό δεν εμποδίζουν τους παρόχους διαδικτύου να κάνουν ό,τι θέλουν. Από το απόλυτο τίποτα μέχρι να μπλοκάρουν, να αυξήσουν ταχύτητες ή να δώσουν προτεραιότητα σε όποιο περιεχόμενο «γουστάρουν». Ο μόνος πραγματικός κανόνας που θέτει η νέα τροπολογία των κανονισμών της FFC είναι ότι οι πάροχοι όταν πρόκειται να κάνουν κάποια αλλαγή στον τρόπο που μοιράζουν το Internet στους πελάτες τους πρέπει να το δηλώσουν δημοσίως.
Ακόμα και αντίπαλοι της δικτυακής ουδετερότητας έχουν υποστηρίξει ότι οι κανόνες δεν ήταν ποτέ απαραίτητοι, διότι το Internet μια χαρά τα πήγαινε και τα πάει. «Το Διαδίκτυο δεν διασπάστηκε το 2015. Ούτε ζούσαμε σε κάποια ψηφιακή δυστοπία», είπε σήμερα ο πρόεδρος της επιτροπής Ajit Pai. «Το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι χρήστες με το Διαδίκτυο δεν είναι, και δεν ήταν ποτέ, ότι ο πάροχός τους εμποδίζει την πρόσβαση στο περιεχόμενο. Ήταν ότι δεν είχαν καθόλου πρόσβαση».
Ακόμη κι αν ένα μέρος αυτού είναι αλήθεια θα πρέπει να σκεφτούμε ότι με τους ήδη ισχύοντες κανόνες, υπάρχουν ανταγωνιστικές εφαρμογές στη ροή του Internet και, φυσικά, εταιρείες οι οποίες εφαρμόζουν κάθε είδους πολιτική προς όφελος "συγγενών" υπηρεσιών σε σχέση με άλλους. Tώρα, χωρίς κοινούς κανόνες να ισχύουν για όλους, κάθε εταιρεία ή πάροχος θα έχει την ελευθερία να το κάνει κάτι ανάλογο σε μεγαλύτερη έκταση.
H μια από τους δύο Δημοκρατικούς της επιτροπής, η Jessica Rosenworcel, αποκάλεσε το αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας μια «απερίσκεπτη απόφαση» που θέτει την FCC «στην λάθος πλευρά της ιστορίας, στην λάθος πλευρά του νόμου και στην λάθος πλευρά του αμερικανικού κοινού». Αυτή η απόφαση, λέει η Rosenworcel, δίνει πλέον στους παρόχους Internet το «πράσινο φως για να προχωρήσουν» και «να διακρίνουν σε ζώνες και να χειραγωγήσουν την διαδικτυακή σας κυκλοφορία» κάτι, που όπως πολύ καλά σκέφτεται, τώρα έχουν ένα καλό επιχειρηματικό κίνητρο για να το κάνουν.
