Μια ιστορία από το πρώτο πεζογραφικό βιβλίο της Κάλλιας Παπαδάκη, τη συλλογή διηγημάτων «Ο ήχος του ακάλυπτου», θα αποτελέσει τη βάση για την καινούργια ταινία της Πέννυς Παναγιωτοπούλου. Ο τίτλος της ιστορίας είναι «Σε σαράντα ημέρες» και η ταινία, που θα είναι ελληνογερμανική παραγωγή, βρίσκεται στη φάση των προκαταρτικών σταδίων. Η Κ. Παπαδάκη ασχολείται επαγγελματικά με τη συγγραφή σεναρίων για ταινίες μεγάλου μήκους και το πρώτο της σενάριο ήταν για την ταινία της Παναγιωτοπούλου «September». Τώρα οι δυο τους συνεργάζονται ξανά για τις ανάγκες της νέας ταινίας.
«Πρόκειται για μια ιστορία επιβίωσης», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η συγγραφέας: «Τον πρωταγωνιστικό ρόλο αναλαμβάνει ένας κακοπληρωμένος σεκιουριτάς νοσοκομείου. Το νοσοκομείο δεν είναι ένας τυχαίος χώρος. Σου δίνει τη δυνατότητα να παρατηρείς - κι αυτό σημαίνει πως μπορεί κάποια στιγμή να ξαποστάσεις στον πόνο των άλλων, φτάνοντας ταυτοχρόνως πολύ κοντά στον θάνατο. Τι ακριβώς είναι από αυτή την άποψη η ταινία; Θα έλεγα πως πρόκειται για μια υπαρξιακή ενατένιση της ζωής μέσα από το ξετύλιγμα της καθημερινότητας. Μια ενατένιση με ποιητικές εικόνες, αλλά και με ρεαλιστικές παραστάσεις». Όλα αυτά δεν σημαίνουν κατήφεια ούτε πεισιθάνατη στάση, μάλλον το αντίθετο: «Είναι κατ' ουσίαν μια αισιόδοξη ταινία». Το μήνυμα, αν μπορούμε να μιλήσουμε για μήνυμα, είναι πως «μέσα σε έναν κόσμο όπου όλα μαραζώνουν έχει ξαφνικά κανείς τη δυνατότητα να σηκωθεί και να σταθεί στα πόδια του. Τα νοσοκομεία μπορεί να μας πηγαίνουν πολύ κοντά στον θάνατο, από την άλλη όμως πλευρά θα συναντήσουμε στο εσωτερικό τους πολλή ζωή».
«Ο ήχος του ακάλυπτου» (εκδόσεις Πόλις) διακρίθηκε το 2010 με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού «Διαβάζω» ενώ το δεύτερο βιβλίο της Κ. Παπαδάκη, το μυθιστόρημα «Οι δενδρίτες» (από τις ίδιες εκδόσεις), που κυκλοφόρησε πριν από δυο χρόνια, τιμήθηκε φέτος με το βραβείο European Union Prize for Literature. Τι ακριβώς κάνει τώρα η συγγραφέας; «Ύστερα από μια προσωρινή παύση, θα αρχίσω να δουλεύω το επόμενο. Βρίσκομαι ήδη στη διαδικασία της έρευνας και η πειθαρχημένη ερευνητική δουλειά είναι κάτι που μου αρέσει πολύ. Σπούδασα οικονομία και χρηματοοικονομικά, αλλά με έχει πλέον κερδίσει το μυθιστόρημα. Δεν θέλω να μιλήσω παραπάνω γι' αυτό πάνω στο οποίο δουλεύω τώρα γιατί φοβάμαι μήπως χαθεί κατ' αυτόν τον τρόπο η δυναμική του. Εκείνο όμως, που μπορώ σίγουρα να πω είναι ότι τα δύο βιβλία μου, η συλλογή διηγημάτων και το μυθιστόρημα, συνδέονται με ένα βιωματικό στοιχείο. «Ο ήχος του ακάλυπτου» αποτυπώνει το πώς ένιωθα όταν εγκαταστάθηκα στην Αθήνα προερχόμενη από την Αμερική. Οι «Δενδρίτες» πάλι είναι τοποθετημένοι στην Αμερική και καταπιάνονται με ιστορίες ομογενών. Έψαξα πολύ τους ήρωές μου και μπήκα, ή εν πάση περιπτώσει κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να μπω, στη θέση τους.
Η Κ. Παπαδάκη σπούδασε στις ΗΠΑ, στο Bard College και το Πανεπιστήμιο Brandeis: «Οι ΗΠΑ έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. θα έλεγα ότι με διαμόρφωσαν. Χρειαζόμουν, ωστόσο, χρονική και ψυχολογική απόσταση για να καταφέρω να γράψω για τη χώρα και την κοινωνία η οποία με διαμόρφωσε. Και, ξέρετε, συμπάσχει κανείς καλύτερα όταν βλέπει τους ανθρώπους και τα πράγματα από απόσταση. Σέβεται περισσότερο τους χαρακτήρες του, μπορεί να τους ζυγίσει προσεκτικότερα και με μεγαλύτερη ακρίβεια».
