Στη Νεάπολη των φοιτητών τίποτα δεν έχει αλλάξει από το '80 που ήρθα κι εγώ φοιτήτρια στην Αθήνα. Μια συμπιεσμένη Ιπποκράτους που στριμώχνεται να χωρέσει όλα τα παλιά χασάπικα, ψιλικατζίδικα, ψαλίδια-μεταποιήσεις και δωράδικα, που επιμένουν αχνά πλάι στα λουσάτα νέα σουβλατζίδικα, τους φούρνους και τα σαντουιτσάδικα που αρωματίζουν με εσάνς κρεμμυδιού την πρόσοψη του Νάκα. Κάπου εκεί, γωνία Ιπποκράτους και Ναυαρίνου, ο Κοραής (Korais) σταθερός στις επάλξεις. «Ο Σοφός Κοραής με πελάτες φοιτητές που έπαιζαν μετά μανίας πρέφα» στα χρόνια τα δικά μου έγινε Korais με σήμα το τριαντάφυλλο, έγινε καφέ-ζαχαροπλαστείο αναφορά της γειτονιάς. Οι δικηγόροι των γύρω γραφείων από 'δω ξεκινούσαν τη μέρα τους και εδώ την τελείωναν, φοιτήτριες από τα «Ξενόγλωσσα», διανοητές και διανοούμενοι, εξαρχειώτες επαγγελματίες θαμώνες των καφενείων κολλημένοι με την μπάλα, όλοι εδώ. Το ίδιο άρωμα από ελληνική ταινία, από αστική Αθήνα της δεκαετίας του '50 και του '60. Δρύινο μπαρ, πίσω η μηχανή του εσπρέσο − ο Κοραής υπήρξε από τα πρώτα εσπρεσάδικα, αυτά που επέβαλε σ' αυτήν εδώ τη γειτονιά η κουλτούρα των δικηγόρων. Εκείνος ο πρώτος αθηναϊκός εσπρέσο έμπαινε σε χοντρή κούπα, ήταν πολύς και λίγο νεροζούμι, αλλά είχε άλλη αίγλη, έναν ιταλικό αέρα. Στην ίδια κούπα και ο χτυπητός ζεστός νεσκαφέ, πιο φοιτητικός, πιο νεανικός. Στον Κοραή ερχόσουν για καφέ, κουβεντολόι, περατζάδα και τυρόπιτα κουρού. Εκείνη την αμίμητη, παλιά κουρού, που δεν αφήνει λίπος στον ουρανίσκο, που είναι γενναιόδωρα γεμάτη με τυρί και μπόλικο πιπέρι μόνο, βουτυράτη, θριφτή, τραγανή και αφράτη συνάμα.
Τον ξαναβρίσκω ίδιο κι απαράλλαχτο, τα ίδια τραπεζοκαθίσματα που άλλοτε φιλοξενούσαν διαλέξεις με θέμα «η γλώσσα ως σάρκα του πνεύματος» και «η φιλοσοφική αναζήτηση και ο άνθρωπος». Ψυχή ζώσα, όλοι στριμώχνονται στην παρακείμενη μοντέρνα σουβλακερί. Ρωτώντας για την παλιά κουρού, νομίζω πως σταμάτησε η καρδιά μου για μερικά δευτερόλεπτα, μαζί και η ανάσα μου, στο ενδεχόμενο μιας άρνησης.
Ήρθε. Στο ίδιο παλιό, κομψό σέρβις. Στο πιατάκι πάνω σε χαρτοπετσέτα, με το μαχαιροπίρουνό της, κομμένη σε μπουκίτσες.
Όσο την τρώω σε μικρά ψιχουλάκια για να βαστήξει παραπάνω, μελετάω, όπως παλιά, την ανθρωπογεωγραφία της περατζάδας. Πόσο ίδια τα πάντα! Ο αμήχανος πρωτοετής με τη μαμά, η λουσάτη του «γαλλικού» από την επαρχία, ο οργισμένος, σκοτεινός εναλλακτικός. Η αιώνια φοιτήτρια Νεάπολη των Εξαρχείων, όπως δεν κατάφερε να την ακυρώσει η νέα πανεπιστημιούπολη.
Κοραής, Ιπποκράτους 35, 210 3620488
σχόλια