To Warzone Centre ήταν ένα νεανικό-κοινοτικό κέντρο στο Μπέλφαστ. Ήταν ένα στέκι για όλες τις ηλικίες το οποίο άνοιξε τις πόρτες του το 1986 με τη βοήθεια του καινούριου κέντρου ανέργων του Μπέλφαστ. Το στέκι το λειτουργούσαν οι punks. Το 1991 το στέκι μετακόμισε σε ένα πολύ μεγαλύτερο κτίριο από το οποίο είναι όλες οι φωτογραφίες του τελευταίου μου βιβλίου «Belfast Punk». Με τα χρόνια έγινε διάσημο ως ένα από τα πιο αξιόπιστα στέκια της Ευρώπης για την D.I.Y punk σκηνή.
Απέκτησα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή το 1997. Εκείνο τον καιρό απλά τραβούσα φωτογραφίες εδώ και εκεί, χωρίς να έχω κάποια συγκεκριμένη πρόθεση. Προτιμούσα να είμαι ντράμερ σε μπάντες παρά να τραβάω φωτογραφίες, κάτι που εκ των υστέρων θα ευχόμουν να κάνω περισσότερο. Όμως από την άλλη πλευρά μου αρέσει η αθωότητα που προέρχεται από τις φωτογραφίες.
Έχω να πω ότι ήταν παράξενο το συναίσθημα που μου δημιουργήθηκε κάνοντας το editing για τις φωτογραφίες αυτού του βιβλίου. Ξόδεψα νύχτες περιεργαζόμενος τα αρνητικά, ξαναζώντας το παρελθόν. Δεν είμαι κάποιος που ζει στο παρελθόν, όμως είναι ωραίο να έχεις κάποιο είδος καταγραφής από εκείνο τον καιρό. Ένα ίχνος του είδους της ιστορίας που διαδραματίστηκε τότε.
Δεν υπήρχε πουθενά αλλού μέρος σαν το Warzone Centre στην πόλη. Το μέρος δημιουργήθηκε πολύ περισσότερο μέσα από ένα D.I.Y ήθος και ήταν ένα αυτοδιαχειριζόμενο στέκι μέσα από μια κολεκτίβα ανθρώπων οι οποίοι το έτρεχαν. Εάν ήθελες να κάνεις κάτι για παράδειγμα να σχηματίσεις μια μπάντα ή να οργανώσεις κάποιο είδος σώου, το κέντρο σου έδινε την ευκαιρία. Ήταν ένα μέρος ελεύθερης σκέψης το οποίο αμφισβητούσε τους κανόνες και πρόσφερε στους ανθρώπους την ευκαιρία να δημιουργήσουν και να παρουσιάσουν τις ιδέες τους, να ακουστούν οι απόψεις τους και προκαλούσε τέτοια αίσθηση η οποία ξεπερνούσε τα στενά πλαίσια του κέντρου.
Δεν είναι κάτι μοναδικό αυτό το μέρος, υπάρχουν παρόμοια μέρη με αυτονομία όπως το Gilman Street στο San Francisco, το 1 in 12 στο Bradford και τόσα άλλα μέρη στην Ευρώπη/ αλλά και σε όλο τον κόσμο. Αυτό που έκανε ιδιαίτερο το μέρος ήταν το γεγονός ότι ήταν στο Belfast, το λειτουργούσαν οι punks και κατά κάποιο τρόπο γκρέμισε με τον τρόπο του μέσα από ένα συλλογικό «Fuck you», σε μια εποχή με πολλά προβλήματα, καθετί που έμοιαζε με βία ή με αυτό που αποκαλούμε «θρησκευτικό πόλεμο».
Το Punk αναπόφευκτα σημαίνει διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Είναι πολύ δύσκολο να το ορίσεις αυτές τις μέρες. Προσωπικά, πιστεύω ότι το πανκ (ή ο,τιδήποτε αποκαλούμε έτσι) είναι περισσότερο ζωτικής σημασίας σήμερα σε σύγκριση με το παρελθόν. Ανάμεσα στον Trump, το Brexit και καθετί που σαπίζει στον κόσμο υπάρχει μια ξινισμένη μούχλα. Οι νέοι άνθρωποι έχουν μια αίσθηση δύναμης και αντιστέκονται με τέτοιο τρόπο που είχαμε να δούμε καιρό από αυτούς.
Αυτό είναι κάτι προφανές, και έχουν ένα καλό λόγο να τα πάρουν στο κρανίο! Επιστρέφοντας στις μέρες που το πανκ ήταν ευφυές εμπορικές μπάντες όπως οι Crass, Fugazi, Conflict(για να θυμηθώ μερικές) έδωσαν στο πανκ πολιτική στάση. Το πανκ είναι πολλά περισσότερα από τα παιδιά με τα αστεία κουρέματα και τα τρυπημένα τζάκετ. Είναι μια άμεση δράση και μπορεί να προκαλέσει την αλλαγή. Ειρήνη, αγάπη και ενότητα.
Όλες οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από τον Ricky Adam για αποκλειστική χρήση από το LIFO.gr Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση τους χωρίς την άδεια του
________
Επιμέλεια: Βαγγέλης Μακρής
Info
Περισσότερα για τον Ricky Adam στο site του. Διαβάστε την συνέντευξη που παραχώρησε ο Ricky Adam πριν ένα χρόνο στο LIFO.gr
