Αιφνιδιασμένος από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μπαίνοντας στην πολιτική, δηλώνει ο Γιάννης Μουζάλας.
Ερωτάται αν υπάρχει κάποια πράξη δική του ή της κυβέρνησης για την οποία να ντρέπεται, και απαντά: «Δεν ντρέπομαι, αλλά υπάρχουν αρκετά πράγματα που γίνονται και λυπάμαι που γίνονται ακόμα κι αν καταλαβαίνω την αναγκαιότητα τους. Για την Ειδομένη δεν είμαι περήφανος, ούτε για τον Πειραιά. Σημασία έχει όμως, αφού το έκανες να ξέρεις τι έκανες, να ξέρεις τι έπρεπε να κάνεις και πως μπορείς να το διορθώσεις».
Σε συνέντευξη του στην «Realnews», ο υπ. Μεταναστευτικής Πολιτικής επισημαίνει επίσης ότι δεν είναι ικανοποιημένος από την κατάσταση στον Πειραιά και στην Ειδομένη και τονίζει: «Παγκόσμια μαγικό άδειασμα περιοχής που έχουν μαζευτεί 13.000-14.000 άνθρωποι δεν υπάρχει. Και μάλιστα όταν το 60% αυτών είναι γυναικόπαιδα. Αν το κάναμε με τη βία, θα θέλαμε δύο μεραρχίες. Θέλω να σας θυμίσω ότι στο Καλαί έκαναν επτά χρόνια να τα καταφέρουν, στην Ηγουμενίτσα ήταν ένας καταυλισμός και τρεις φορές το χρόνο έμπαιναν τα ΜΑΤ, τους έδερναν, μετά ξανά μανά, πέρασαν χρόνια, έτσι, το ίδιο και στην Πάτρα. Δεν είναι εύκολο ούτε αυτονόητο το πώς επεμβαίνεις, πότε επεμβαίνεις. Επεμβαίνεις όταν οι συνθήκες είναι τέτοιες που επιτρέπουν να περάσει αυτός ο πληθυσμός από τη φάση του θυμού στη φάση της αποδοχής».
Στο ερώτημα για το «Μακεδονία» που είπε σε συνέντευξη του αναφερόμενος στα Σκόπια, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση Καμμένου, ο οποίος ζήτησε την παραίτηση του, ο κ. Μουζάλας λέει: «Ανήκω σε αυτό το μείζον κομμάτι της Αριστεράς που θεωρεί ότι το να ονομαστεί «Μακεδονία» η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας αποτελεί ιστορική χλεύη και ύβρη και ήμουν από την αρχή υπέρ της σύνθεσης ονομασίας. Αλλά παρόλα αυτά το λάθος είναι λάθος».
Χαρακτηριστική είναι η απάντησή που δίνει σε συνέντευξή του στη σε ερώτηση εάν «έχει κόλλα η καρέκλα της εξουσίας», όπου απαντά «κόλλα έχει ο κ…ος μερικών, δεν έχουν οι καρέκλες» ενώ όταν τον ρωτάει ο δημοσιογράφος με ποιόν δεν θα ήθελε να ανταλλάξει χειραψία σημειώνει: «Είναι λίγοι οι άνθρωποι στους οποίους δεν θα έδινα το χέρι μου κι αυτό είναι δικό μου λάθος, είναι λάθος χαρακτήρα. Όταν μπήκα στη Βουλή, βρέθηκα στο δίλημμα εάν έπρεπε να απαντάω ή να συζητάω με τη Χρυσή Αυγή. Για εμένα ήταν πολύ μεγάλο δίλημμα και το αντιμετώπισα με δέος και με φόβο, γιατί τρέφω μεγάλο σεβασμό για την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μετά κατέληξα ότι δεν μπορώ να συνομιλήσω με την ωμή βία, με την άλογη βία, ούτε να ανταλλάξω χειραψία μαζί τους. Πρέπει να είμαστε αποφασιστικοί απέναντι στη βία, να την κατανοούμε, αλλά δεν μπορούμε να τη χαϊδεύουμε».
