4.11 Δευτέρα
Ή τουλάχιστον τι διαβάζω εγώ αυτή την περίοδο. Πολλά. Καταρχάς, και επειδή παρακολούθησα με μανία και μεγάλη απόλαυση τον τέταρτο κύκλο του «The Great British Bake Off», ξεφυλλίζω το βιβλίο ενός από τους δύο κριτές αυτής της πολύ ωραίας αγγλικής εκπομπής. O Paul Hollywood είναι ένας από τους celebrity bakers αυτήν τη στιγμή στην Αγγλία και, φυσικά, έχει εκδώσει άλλο ένα βιβλίο για το ψωμί, τώρα, που στη βράση κολλάει το σίδερο. Δεν είναι κακό. Καθόλου! Είναι εύκολο, σ' τα λέει πολύ ξεκάθαρα και βρήκα πολύ χρήσιμο το πρώτο κομμάτι του βιβλίου, που μιλάει λεπτομερώς για όλα τα στάδια κατασκευής ενός ψωμιού: Τι πρέπει να προσέχεις στο αλεύρι, στο νερό, στη μαγιά, στο ζύμωμα κ.ο.κ. Και μου άρεσε επίσης που ανάμεσα στις συνταγές για τα ψωμιά υπήρχαν και συνταγές για φαγητά αλμυρά ή γλυκά που μπορείς να σερβίρεις με αυτά τα ψωμιά. Το νέο μου προζύμι από αυτό το βιβλίο θα το φτιάξω. Να δούμε... To βιβλίο έχει τίτλο Paul Hollywood's Bread.
Ο επόμενος Άγγλος που έχει ξεσκιστεί να εκδίδει βιβλία είναι ο υπεραγαπημένος μου Nigel Slater. Μετά το βιβλίο για τα φρούτα, που ακολούθησε τον τόμο για τα λαχανικά, μας ήρθε ο δεύτερος τόμος των Kitchen Diaries του. Σε ενάμιση χρόνο τρία βιβλία, μεγάλα και υπέροχα. Και πολύ χορταστικά, γεμάτα συνταγές, γνώση και πολύ καλό γράψιμο. Όμως, με αυτό το καινούργιο, που έχει και τίτλο Eat, πιστεύω πως ο αγαπημένος μου έχει τερματίσει την εμπορευματοποίηση της τέχνης του. Αχρείαστο. Όλα υπάρχουν με τον Α ή τον Β τρόπο σε άλλα του βιβλία. Παρ' όλα αυτά, είναι όμορφο και αν δεν έχεις κανένα από τα προηγούμενα ή δεν έχεις ιδέα από μαγειρική, αυτό το βιβλιαράκι με το ωραίο εξώφυλλο θα σου μάθει πέντε-έξι γρήγορους συνδυασμούς για πολύ πολύ νόστιμα πιάτα.
Έχω και τους δύο τόμους των εκδόσεων Phaidon για το φαγητό της Σικελίας και της Τοσκάνης. Όμορφα βιβλία. Όμορφη, γενικά, όλη η σειρά αυτών των εκδόσεων. Σε αυτήν τη σειρά είναι και το βιβλίο της Βέφας Αλεξιάδου για την ελληνική κουζίνα. Είναι καλογραμμένα βιβλία, με όμορφες, αλλά όχι εξεζητημένες ή παραπλανητικές φωτογραφίες. Ωστόσο, για κάποιον λόγο δεν καταφέρνω ποτέ να συνδεθώ πραγματικά με όσα γράφουν. Είναι κάπως άψυχα για τα δικά μου γούστα και ούτε για reference books μου κάνουν. Μιλώντας για reference books και βιβλία ιταλικής κουζίνας, αν δεν το έχετε, πάρτε το βιβλίο της Marcella Hazan που έχουμε αναφέρει ξανά εδώ. Είναι ίσως το μοναδικό βιβλίο μαγειρικής που θα χρειαστείτε.
Έχω πάρει επίσης πολλά δανεικά τεύχη του «Κinfolk» και τα χαζεύω. Έχω κάποιες ενστάσεις όσον αφορά τα συγκεκριμένα έντυπα, αλλά, κάποιες στιγμές που γίνεται χαμός γύρω μου, ανοίγω ένα από αυτά, κοιτάζω και βυθίζομαι μέσα στη σκανδιναβική τους ηρεμία, τα κολλαριστά καρό πουκάμισα, τους χίπστερ μάγειρες με τα κοκάλινα γυαλιά, τα μαλακά χέρια και τις πεντακάθαρες κουζίνες, που μαγειρεύουν απλά και διανοούμενα ευρωπαϊκά φαγητά και ησυχάζω. Έχω και ένα τεύχος του «Scientific American» που έχει αφιέρωμα στο φαγητό και το πήρα για να σας μεταφέρω γνώση από τις πιο πρόσφατες έρευνες στον τομέα αυτό. Αλλά βαριέμαι. Όχι άλλες έρευνες για τις θερμίδες, τα καλά και τα κακά λίπη και τους υδατάνθρακες. Αυτή η γνώση στο συγκεκριμένο σημείο της ζωής και με τον Ερμή ανάδρομο κανέναν δεν βοηθά.
Αυτό που όντως βοηθά είναι ένα παλιό τετράδιο με συνταγές που μου χάρισε μια φίλη. Μου το έχει δώσει εδώ και μήνες – από το καλοκαίρι το έχω. Το έκρυβα κατά τη διάρκεια της μετακόμισης μην παραπέσει, αλλά σπίτι δεν το έχω πάρει ακόμα. Είναι συνταγές από πολλούς Αθηναίους, μάγειρες και μη, που η φίλη μαζεύει για χρόνια. Η ίδια δεν μαγειρεύει, αλλά αυτό το τετράδιο είναι επιμελέστατο, με μοναδικές καταγραφές: μια ολόκληρη εικοσαετία από αθηναϊκά τραπέζια. Έτσι το βλέπω εγώ. Μια τούρτα από χουρμάδες της τάδε κυρίας, ένα ασιατικό ρύζι ενός φίλου, η φημισμένη μαγειρίτσα του τάδε ποιητή και ίσως το καλύτερο carrot cake που έχεις φάει ποτέ. Σήμερα που το ξεφύλλισα με προσοχή, παρατήρησα και τα κίτρινα χαρτάκια που μου έχωσε η φίλη εδώ κι εκεί με επεξηγήσεις και υποσημειώσεις για το ποιος είναι ποιος. Μικρές ιστορίες ανθρώπων που κάποτε χώθηκαν σε μια κουζίνα κι έφτιαξαν πέντε-δέκα πράγματα για τα οποία φίλοι και γνωστοί τους θυμούνται διάφορα. Πετάω όλα τα άλλα βιβλία και ασχολούμαι μόνο με αυτό. Λίγες εικόνες από τα αθηναϊκά σπίτια που γέμιζαν και γεμίζουν ακόμα με φίλους που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι, τρώνε, πίνουν και γελούν. Είμαι σίγουρος πως θα ξανάρθουν αυτές οι μέρες. Σας φιλώ.
