Ποια είναι η κεντρική ιδέα πίσω από την υλοποίηση του φετινού Φεστιβάλ Φιλίππων - Θάσου; Ποιο είναι το προσωπικό σας όραμα;
Το φετινό μας Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στην πόλη της Καβάλας -την Καβάλα του σήμερα- και στον Κ. Π. Καβάφη. Στην πόλη λόγω των 100 χρόνων από την απελευθέρωσή της και στον Ποιητή για τα 150 χρόνια από τη γέννησή του. Στο αφιέρωμα για τον Καβάφη, η Καβάλα έχει κι ένα λόγο παραπάνω αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Μεχμέτ Αλή είναι ο γενάρχης του σύγχρονου αιγυπτιακού κράτους, αυτός που άνοιξε τις πύλες της Αιγύπτου στους Ευρωπαίους και φυσικά σε όλους τους Έλληνες.
Διεκδικούμε, θέλουμε ένα Φεστιβάλ με τη δική του ματιά, τη δική του σκέψη, δικό του χαρακτήρα, διαφορετικό κάθε χρόνο, ανοιγόμαστε, διακινδυνεύουμε, προσκαλούμε, παραγγέλνουμε, δεχόμαστε, είμαστε λιμάνι, γινόμαστε πιο τολμηροί, πιο πλούσιοι, πιο δραστικοί κάθε χρόνο. Μέχρι τώρα αναδείξαμε καινούργιους χώρους, συζητήσαμε, ενθουσιαστήκαμε, διαφωνήσαμε, πήραμε ρίσκα, αποφύγαμε τις μασημένες συνταγές, ζωντανέψαμε την πόλη και το αίσθημά μας. Είδαμε το Κάστρο, το λιμάνι, το αρχαίο θέατρο, το Ιμαρέτ, την Παλιά Μουσική, τα λασπόλουτρα, είδαμε τον κόσμο να ανεβαίνει.
Σε μια εποχή κρίσης και δυσκολιών πως καταφέρατε να συμπεριλάβετε στο φεστιβάλ τόσους πολλούς και σημαντικούς ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων; Τι θεωρείτε πως τους ελκύει να συμμετέχουν;
Η δυσκολία είναι ευλογημένο πράγμα αν κανείς την κοιτάξει κατάματα και δεν φοβηθεί το ραντεβού μαζί της. Το Φεστιβάλ έχει την ιστορία του, την αίγλη του. Είμαι ευγνώμων προς τους συναδέλφους μου που έρχονται με τα ελάχιστα, «τον άρτο και τον οίνο», στηρίζουν την τέχνη τους, το επάγγελμά τους, ξέρουν αυτοί, είναι παλιοί φίλοι της δυσκολίας.
Πως πιστεύετε ότι συνεισφέρει το Φεστιβάλ Φιλίππων - Θάσου στην τοπική κοινωνία; Οι άνθρωποι της περιοχής πως αντιμετωπίζουν την όλη διοργάνωση; Τι ακούτε να σας λένε;
Το Φεστιβάλ επιθυμεί-διεκδικεί μια ιδιαίτερη σχέση με τους θεατές. Δεν θέλει να έρχονται μόνο να δουν θεάματα, αλλά και να συναντήσουν καλλιτέχνες, να συμμετέχουν σε συζητήσεις, να δουν εκθέσεις, να έχουν έναν πιο ενεργό ρόλο στη ζωή του φεστιβάλ. Να είναι ένα πραγματικό ραντεβού με το σήμερα. Είναι η δική τους στιγμή, η δική τους γιορτή. Το έχουν έγνοια, το νοιάζονται, το αγαπούν. Ακούμε και το μπράβο και το παράπονο, και τα δυο τα χρειαζόμαστε.
Στις 11, 12 και 13 Αυγούστου σκηνοθετείτε στο «Ιμαρέτ» το έργο «Ο γηραιός πατήρ μου» του Κώστα Ακρίβου. Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση.
Είναι μια σημαντική στιγμή του φετινού μας Φεστιβάλ. Είναι μια παραγγελία του ΦΦΘ στον συγγραφέα Κώστα Ακρίβο. Έχουμε στα χέρια μας ένα εξαιρετικό κείμενο, έχουμε τη χαρά να συνεργαζόμαστε με τη Μάγια Λυμπεροπούλου, έχουμε τον θεατρικό συγγραφέα Αντώνη Κούφαλη στο ρόλο του Κ. Π. Καβάφη, έχουμε την αυλή του Ιμαρέτ, την σκιά του, έχουμε την υποψία: άφησε απόγονο ο Κ. Π. Καβάφης; Ήταν ο κληρονόμος της περιουσίας και του έργου του Αλέκος Σεγκόπουλος φυσικό του τέκνο, έτσι όπως αφήνεται να υπονοηθεί από τον Γ. Π. Σαββίδη;
Ποιο είναι το όνειρό σας για τις επόμενες χρονιές;
Θα θέλαμε να είχαμε έναν χώρο στο λιμάνι. Να επανακτήσουμε το Απεντομωτήριο - που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το έχασε το Φεστιβάλ. Αλλά και το τελωνείο-γιατί όχι, να ανοίξουμε, να καλέσουμε, να υποδεχτούμε νέες ομάδες θεάτρου, μουσικής, χορού, εικαστικούς να δουλεύουν, και να παρουσιάζουν τις εργασίες τους στο Φεστιβάλ, συνεργαζόμενοι με ντόπιους καλλιτέχνες. Να είναι το Φεστιβάλ ανοιχτό όλο το χρόνο, να είναι ένα πραγματικό εργαστήριο, να παράγει δικά του πράγματα και αυτά με τη σειρά τους να ταξιδεύουν παντού. Να έρχονται, να φεύγουν. Τι λιμάνι είμαστε άλλωστε;
=====
