Στους χώρους του πρώην βιομηχανικού συγκροτήματος, που επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως ενός από τα σημαντικότερα πεδία συνάντησης της διεθνούς και της ελληνικής σκηνικής δημιουργίας, ξεδιπλώνεται ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα που φέρνει στην Αθήνα κορυφαίους δημιουργούς από την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική, ενώ παράλληλα δίνει βήμα σε νέες φωνές και καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες.
Από τη σκηνική αρχαιολογία του Χάινερ Γκέμπελς και τις υπαρξιακές τελετουργίες της Ανχέλικα Λίντελ μέχρι την πολιτική ανατομία και το ντοκουμέντο του Μίλο Ράου, τις αναζητήσεις γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, τη μνήμη, την εξορία και την ταυτότητα, οι φετινές παραστάσεις εξερευνούν τα μεγάλα ερωτήματα της εποχής μας.
Ταυτόχρονα, η ενότητα «Gen 260» και οι νέες ελληνικές παραγωγές αποτυπώνουν τις ανησυχίες μιας γενιάς δημιουργών που αναμετριέται με το τραύμα, τη βία, τη μοναξιά, την κατοίκηση και την πολιτική πραγματικότητα, αποδεικνύοντας ότι η Πειραιώς 260 παραμένει ο πιο ζωντανός τόπος καλλιτεχνικής ζύμωσης, πειραματισμού και δημόσιου διαλόγου.
«Σλήμαν III» των Heiner Goebbels – Michael Simon
Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής μουσικής και θεατρικής σκηνής, ο Χάινερ Γκέμπελς, προσκαλεί το κοινό να επανεξετάσει τον τρόπο που βλέπει την ιστορία μέσα από μια ετερόκλητη συλλογή κειμένων και μουσικής, με αποσπάσματα από την «Ιλιάδα», τους «Τρώες», την όπερα του Μπερλιόζ, και δημοτικά τραγούδια, ηλεκτρονικά ηχητικά δείγματα και προηχογραφημένα κομμάτια. Αφετηρία της παράστασης «Σλήμαν III» είναι η ανασύνθεση ενός σχεδίου της Τροίας όπως αυτό προκύπτει από την ημερολογιακή αφήγηση του Ερρίκου Σλήμαν και των ανασκαφών εκεί κατά τα έτη 1871-1873. Μέσα από μια διαδρομή στους χώρους της Πειραιώς 260 ξεδιπλώνεται η ιδέα της διαπερατότητας των ιστορικών στρωμάτων, που παραλληλίζονται με διαδρομές καλλιτεχνικές, ιστορικές και γεωγραφικές και συγκλίνουν σε μια πολυεπίπεδη σκηνική σύνθεση. (Χώρος Δ, 29/5-1/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα φέρνει στην Αθήνα κορυφαίους δημιουργούς από την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική, ενώ παράλληλα δίνει βήμα σε νέες φωνές και καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες.
«Προσωδία» της Nicoline van Harskamp
Μια «συνθετική ηθοποιός» θα βρεθεί επί σκηνής μαζί με την Αγγελική Παπούλια και τη Σοφία Κόκκαλη στο πλαίσιο της περφόρμανς της εικαστικής καλλιτέχνιδας Νικολίν βαν Χάρσκαμπ, «Προσωδία». Τα αρχέγονα μοτίβα λόγου του «Epic of Siri», ενός έπους που εξυμνεί τα κατορθώματα μιας γυναίκας και τραγουδιέται ακόμα και σήμερα στη Νότια Ινδία, συναγωνιζόμενο την «Ιλιάδα» σε έκταση και παλαιότητα, αναδύονται μέσα από τη «συνθετική» ομιλία που παράγεται σήμερα μέσω τεχνητής νοημοσύνης, αντανακλώντας τον ρυθμικό και μορφολογικό παλμό της ανθρώπινης αφήγησης, όπως αυτός εμφανίζεται στην αρχαία επική ποίηση αλλά και στο σύγχρονο περιεχόμενο που παράγουν οι influencers. Η «Προσωδία» χρησιμοποιεί την τεχνολογία της τεχνητής νοημοσύνης χωρίς να την αισθητικοποιεί ή να την αντιμετωπίζει ως κάτι μυστικιστικό. Αντίθετα, τη διερευνά προκειμένου να ανιχνεύσει μοτίβα ανθρώπινου λόγου από ένα μακρινό παρελθόν. (Χώρος Β, 14-15/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Haribo Kimchi» του Jaha Koo
Μεταφερόμαστε σε ένα pojangmacha, ένα από τα τυπικά νυχτερινά στέκια για γρήγορο φαγητό στους δρόμους της Νότιας Κορέας. Ο θεατρικός δημιουργός και συνθέτης Tζάχα Κου, στην περφόρμανς «Haribo Kimchi», αφηγείται οικείες, γλυκόπικρες και σουρεαλιστικές μικροϊστορίες, προετοιμάζοντας ένα γεύμα επί σκηνής. Με αστείρευτο χιούμορ που αποκτά εικαστικές διαστάσεις, μας παίρνει μαζί του σε ένα γαστρονομικό ταξίδι, μια περιδιάβαση στις μνήμες και στην ιστορία τους για όσους νιώθουν την ανάγκη να επανασυνδεθούν με τις ρίζες τους. Σε ένα υβριδικό περιβάλλον που συνδυάζει μουσική, τεχνολογίες αιχμής, πρωτοποριακά βίντεο και ψηφιακούς ερμηνευτές, ο καλλιτέχνης στοχάζεται πάνω στην πολιτισμική αφομοίωση/κονιορτοποίηση με όλες τις συγκρούσεις και τα παράδοξά της, ερεθίζοντας όλες τις αισθήσεις μας. (Χώρος Ε, 16-17/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Sleeping Fires» του Kurō Tanino
Το «Sleeping Fires» αντλεί έμπνευση από την ιστορία των τυφλών θεραπευτών μασάζ στην Ιαπωνία. Σε μια κοινωνία όπου οι τυφλοί άνδρες προστατεύονταν θεσμικά μέσω της ιεραρχικής συντεχνίας Τοντόζα, οι γυναίκες παρέμεναν ουσιαστικά αόρατες, χωρίς αντίστοιχη κοινωνική ή οικονομική κατοχύρωση. Με τη συμμετοχή ατόμων με οπτική αναπηρία, ο Kουρό Tανίνο συνθέτει μια βαθιά αισθητηριακή εμπειρία, όπου ο κόσμος γίνεται αντιληπτός πέρα από το βλέμμα και την όραση, μέσα από τον ήχο, τον ρυθμό, την όσφρηση και την αφή. Η παράσταση ψηλαφεί τον πόνο, τη μοναξιά, τη φιλία, την αυτοδιάθεση του σώματος και τη δυνατότητα επαφής με τον άλλον ως πράξη φροντίδας, πλάθοντας ένα αφήγημα όπου το σώμα γίνεται πεδίο γνώσης και διεκδίκησης, και η τρυφερότητα μορφή αντίστασης. (Χώρος Η, 27-28/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Seppuku. The Funeral of Mishima or the Pleasure of Dying» της Angélica Liddell
Το 1970, ο Ιάπωνας συγγραφέας Γιούκιο Μισίμα έβαλε τέλος στη ζωή του με seppuku, μετατρέποντας το ίδιο του το σώμα στο τελευταίο του έργο. Αντλώντας έμπνευση από τον πνευματικό κώδικα των σαμουράι –στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η προσταγή να «πεθαίνεις νοερά» κάθε πρωί για να μη φοβάσαι τον θάνατο–, η Aνχέλικα Λίντελ παρουσιάζει το «Seppuku» ως στοχασμό πάνω στην ελευθερία, την πειθαρχία, την ομορφιά και το όριο, συνθέτοντας μια παράσταση-ποίημα αποχαιρετισμού στη ζωή, χρησιμοποιώντας ως πρόπλασμα την ιδέα του Μισίμα για την αξεδιάλυτη τριάδα – ερωτισμός, ομορφιά, θάνατος. Ένας επικήδειος ύμνος για τους αυτόχειρες, χωρίς εξιδανικεύσεις, που ενσαρκώνει σκηνικά τη βίαιη, λυρική έλξη από τον θάνατο ως αισθητικό ιδεώδες και υπαρξιακή επιλογή στον αντίποδα της πνευματικής φθοράς. (Χώρος Δ, 28-30/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Medea’s Children» του Milo Rau
Με φόντο της αφήγησης τον φόνο πέντε παιδιών από τη μητέρα τους στο Βέλγιο, που συνυφαίνεται με την ιστορία της Μήδειας, η νέα παράσταση του Mίλο Ράου «Medea’s Children» συνομιλεί με τον πυρήνα της ευριπίδειας τραγωδίας όχι για να την αναβιώσει αλλά για να δοκιμάσει τα όρια του ορατού και του ανεκτού. Σε μια μετα-συζήτηση επί σκηνής, ο ηθοποιός και συντονιστής Πέτερ Σέιναβε συνομιλεί με τους ανήλικους ερμηνευτές για το θέατρο, την τραγωδία, τις οικογενειακές σχέσεις, την αγάπη, τη ζήλια, το τραύμα και τον θάνατο, φέρνοντας στο προσκήνιο τα «αόρατα» παιδιά που μιλούν και μας κοιτούν κατάματα. Το έργο λειτουργεί ως μια τελετουργία που δεν υπόσχεται λύτρωση, με τη Μήδεια να μην παρουσιάζεται ούτε ως τέρας ούτε ως θύμα αλλά ως μορφή που αρνείται να χωρέσει σε εύκολες κρίσεις. (Χώρος Δ, 4-5/7)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Four Walls and a Roof» των Lina Majdalanie – Rabih Mroué
Οι Λιβανέζοι δημιουργοί Λίνα Ματζνταλανί και Ραμπί Mρουέ, αντλώντας υλικό από τη δική τους εμπειρία εκπατρισμού, και αντιμέτωποι με την άνοδο της ακροδεξιάς διεθνώς, φέρνουν επί σκηνής την εμπειρία τού να ζεις και να εργάζεσαι στην εξορία. Για να εξετάσουν πόσο ελεύθερη και ανοιχτή είναι η δημοκρατία στην οποία ζούμε, στρέφονται σε ένα ιστορικό παράδειγμα και με μια ευρηματική δραματουργική κίνηση συμπλέκουν τις σημερινές εμπειρίες λογοκρισίας με ένα ιστορικό ντοκουμέντο: την ανάκριση του Μπέρτολτ Μπρεχτ το 1947 από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μνημειώδης αυτή «κατάθεση» συνομιλεί με το προσωπικό τους υλικό, το δε έργο μάς καλεί να αναλογιστούμε τη δική μας ευθύνη απέναντι στην Ιστορία που γράφεται σήμερα και να αναμετρηθούμε μαζί της. (Χώρος Β, 12-13/7)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» του Δημήτρη Δημητριάδη από την Gemma Hansson Carbone
Η Τζέμα Χάνσον Καρμπόνε συνεχίζει τη δημιουργική της συνομιλία με το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, παρουσιάζοντας τον «Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας», ενσαρκώνοντας η ίδια το κείμενο σε ένα φωνητικό και σωματικό γεγονός όπου τα πάντα μετατρέπονται σε ύμνο. Η Κασσάνδρα, στο έργο, δεν είναι πλέον η καταραμένη προφήτις ενός απρόσιτου μέλλοντος, καταδικασμένη να μη γίνεται πιστευτή. Γίνεται η φύλακας, η φωνή και το σώμα ενός ριζικά νέου κόσμου όπου τα αντίθετα συμφιλιώνονται, όπου η άρνηση υποχωρεί και στη θέση της αναδύεται η επιθυμία ως δημιουργική δύναμη. Η Κασσάνδρα, ύστερα από αιώνες σιωπής και δυσπιστίας, ξαναβρίσκει τη φωνή της, όχι για να γίνει πιστευτή αλλά για να ακουστεί, και μας προσκαλεί να κατοικήσουμε σε έναν κόσμο που αναγεννιέται μέσα από την ποίηση, την κίνηση και την επιθυμία. (Χώρος Ε, 4-5/7)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Ending in beauty» του Mohamed El Khatib
Η παράσταση του δραματουργού, σκηνοθέτη και εικαστικού καλλιτέχνη Moχάμεντ Eλ Χατίμπ είναι μια επί της ουσίας προσωπική εξομολόγηση που μετατρέπεται σε σκηνική δράση και γεννήθηκε από την πρόθεσή του να συντάξει ένα κείμενο που βασίζεται σε συνεντεύξεις της μητέρας του με τον ίδιο. Το 2012 ο θάνατός της διέκοψε τα πάντα, γεγονός που δημιούργησε την επείγουσα ανάγκη να ειπωθούν τα ανείπωτα, ως κατάθεση μνήμης που μπορεί έπειτα να μοιραστεί. Μόνος επί σκηνής, δίνει μορφή στον εσωτερικό κατακερματισμό του «ορφανού» γιου μέσα από μια ασυνεχή αφήγηση που ισορροπεί μεταξύ μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Με λιτά μέσα και μεγάλη σκηνοθετική ακρίβεια μάς παραδίδει μια τρυφερή και καυστική ιστορία αποχαιρετισμού. (Χώρος Ε, 17-18/7)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«A TRIAL» της Christiane Jatahy
Βασισμένη στο έργο «Ένας εχθρός του λαού», η παράσταση A TRIAL της Κριστιάν Ζαταΐ μετατρέπει το έργο του Ίψεν σε ένα σύγχρονο, συμμετοχικό «λαϊκό δικαστήριο» και μας ζητά να πάρουμε θέση. Ο γιατρός Στόκμαν επιστρέφει και ζητά μια δεύτερη κρίση. Ο ίδιος αναλαμβάνει την υπεράσπισή του, ενώ ο αδελφός του και δήμαρχος της πόλης, Πέτερ, εμφανίζεται ως κατήγορος. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, με τις δικές τους εκδοχές της αλήθειας, μετατρέπουν την οικογενειακή σύγκρουση σε συλλογικό καθρέφτη. Η απόφαση περνά στο κοινό, καθώς οι θεατές μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή για τη συγκρότηση ενός σώματος δώδεκα ενόρκων που θα θέσουν ερωτήσεις, ζητώντας διευκρινίσεις. Στο τέλος, θα εκδίδουν τη δική τους ετυμηγορία, αποκαλύπτοντας όχι μόνο την υπόθεση αλλά και τις αξίες αυτών που κρίνουν. Επομένως, η έκβαση κάθε βραδιάς θα είναι διαφορετική. (Χώρος Η, 26-27/7)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«GRAUTS» του Γιάννη Μαυριτσάκη
Στο έργο του Γιάννη Μαυριτσάκη το θέμα των «Βακχών» και η διαλεκτική αντιπαράθεση Πενθέα - Διονύσου επανέρχεται με τρόπο λοξό. Ο τίτλος του, GRAUTS, είναι μια επινοημένη λέξη, εμπνευσμένη από όρους διαφόρων γλωσσών, και αποδίδει τον εσωτερικό ήχο του έργου: ψίθυρος, γρατζούνισμα, μουγκρητό. Η κατασκευασμένη «πραγματική» ιστορία εστιάζει στη σύγκρουση του Παρουσιαστή –του «νέου βασιλιά» των media–, που επικαλείται τη λογική, την τάξη και την ανάγκη για έλεγχο, με την Αρχηγό της σέχτας –μια new age περσόνα– που προβοκάρει και εξαπατά, ωθώντας προς το χάος. Η κοινοτοπία του τηλεοπτικού πλατό μετατρέπεται σε τόπο ανάδυσης του προσωπικού και του συλλογικού τραύματος σε μια απογυμνωμένη από αυταπάτες μετα-τηλεοπτική εποχή. (Χώρος Η, 6-7/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ» από τη Στεφανία Γουλιώτη
Η Στεφανία Γουλιώτη σκηνοθετεί και ερμηνεύει το «Φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ», βασισμένο στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή, που ανοίγει με τη φράση «η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ», επιχειρώντας να την περιγράψει και να την ορίσει ανεπανάληπτα ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο». Έναυσμα για την παράσταση έδωσε η αναγκαιότητα της τέχνης για τον «τακτοποιημένο» θεατή, η σύνδεσή του με τον άλογο και χαοτικό κόσμο, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του. Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή και, ενίοτε, επικίνδυνη. (Χώρος Ε, 8-11/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Stores» του Γιώργου Βαλαή
Ένα πολυκατάστημα ρούχων γίνεται η σκηνή όπου η κατανάλωση αποκαλύπτει –με χιούμορ και τρυφερότητα– το μυστικό δράμα της σύγχρονης ζωής. Ένας Χορός ανθρώπων δοκιμάζει ρούχα, ψωνίζει, περιμένει στην ουρά, συνομιλεί με σύντομους διαλόγους, ξεκουράζεται, συγκρούεται, ξεγυμνώνεται, ξαναρχίζει. Ξεκινώντας από αυτήν τη ρεαλιστική συνθήκη, τα επεισόδια, τα τραγούδια και οι μονόλογοι των ηρώων αφηγούνται ένα μωσαϊκό πεπρωμένων – μια σύγχρονη ενότητα από ζωές παγιδευμένες στην αδυναμία των επιθυμιών τους. Ένας κόσμος που επαναλαμβάνεται, που ανακυκλώνει χειρονομίες και συμπεριφορές, σε έναν κλιματιζόμενο χωρόχρονο που οι διέξοδοί του σταδιακά εξαφανίζονται. Οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με την αμετακίνητη κενότητα των ημερών: μικρά πρακτικά αδιέξοδα, μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, τη δυσκολία τού να ζεις στον 21ο αιώνα. (Χώρος Η, 14-15/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Η Ζ' Επιστολή ή Ο απογοητευμένος Πλάτωνας» του Αλέξανδρου Μιστριώτη
Στο έργο του Αλέξανδρου Μιστριώτη «Η Ζ΄ Επιστολή ή Ο απογοητευμένος Πλάτωνας», ο φιλόσοφος στέκεται στη σκηνή και μας απευθύνεται. Μέσω ενός αφηγητή, επανέρχεται ως αίνιγμα και φάντασμα για να σπάσει τον τέταρτο τοίχο, εκμηδενίζοντας την απόσταση που μας χωρίζει από τον ίδιο και την πολιτικά ασταθή εποχή του. Το έργο ξετυλίγεται μέσα από τη φωνή του αφηγητή, που τον αναζητά στα ερείπια της ιστορίας προκειμένου να σφυγμομετρήσει την εξίσου ασταθή εποχή μας, και τον καλεί να απεκδυθεί τα πολυάριθμα πρόσωπα που εμφανίζονται στους διαλόγους του και να μας μιλήσει αυτοπροσώπως. Μέσα από την εξιστόρηση των βιωμάτων του μάς καλεί να τον συνοδεύσουμε μέχρι την όχθη του τέλους της ζωής του, με την αναζήτηση της αρετής και της αλήθειας να διαθλάται μέσα από κάθε του λέξη. (Χώρος Ε, 22-24/6)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» των Θέμη Πάνου – Βίλιας Χατζοπούλου
Το κείμενο της Βίλιας Χατζοπούλου «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» συν-σκηνοθετεί με τη συγγραφέα και ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου, ο οποίος υποδύεται μια δασκάλα που στον πρώτο της διορισμό αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Στο εκτυφλωτικό φως των Κυκλάδων της δεκαετίας του ’50, η θάλασσα, η απομόνωση, η ανοιχτή γραμμή του ορίζοντα πυροδοτούν έναν εσωτερικό μονόλογο για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα έμειναν πίσω και σε όσα αρχίζουν. Στον εσωτερικό της μετεωρισμό, η διδασκαλία γίνεται μια ανταλλαγή μέσα από την οποία, τελικά, θα αναγνωρίσει ότι η κρίση και η εσωτερική δοκιμασία είναι μια νησίδα ωρίμανσης. (Χώρος Β, 30/6-2/7)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Γη της Επαγγελίας από τη Γεωργία Μαυραγάνη και το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης
Το 2026 σηματοδοτεί το οριστικό τέλος της εποχής του λιγνίτη. Σε αυτήν τη μεταβατική συγκυρία, η παράσταση επιστρέφει στις ρίζες του φαινομένου: από το Σχέδιο Μάρσαλ και την απαρχή της λιγνιτικής ανάπτυξης τη δεκαετία του 1940 έως την οικονομική άνθηση και τη «μονοκαλλιέργεια» της ΔΕΗ, τις χιλιάδες θέσεις εργασίας και τη ριζική μεταμόρφωση του τοπίου. Παράλληλα, υπογραμμίζει και τις αθέατες όψεις αυτής της ιστορίας: τις επιπτώσεις στην υγεία, τα εργατικά ατυχήματα, τους περιβαλλοντικούς αγώνες και τη σημερινή αβεβαιότητα της απολιγνιτοποίησης, που οδηγεί την περιοχή σε ένα νέο, αβέβαιο μέλλον. Η «Γη της Επαγγελίας» της Γεωργίας Μαυραγάνη είναι μια παράσταση βαθιά συνδεδεμένη με την ταυτότητα και την ευρύτερη κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και με τη λιγότερο γνωστή ενεργειακή ιστορία της χώρας. (Χώρος Η, 14-15/7)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
«Βάκχες» της Λένας Κιτσοπούλου
Σε αυτή την παράσταση των «Βακχών» η Λένα Κιτσοπούλου στήνει ένα γλέντι για το αδιέξοδο θεών και ανθρώπων με τραγουδιστή τον Λευτέρη Πανταζή. «Όταν μια μάνα σκοτώνει το παιδί της για μια θρησκεία ή για μια ιδεολογία, όταν οι γυναίκες ουρλιάζουν για έναν οποιονδήποτε ηγέτη ή αρχηγό και θέλουν να του σκίσουν τα ρούχα, όταν γενικά οι γυναίκες ερωτεύονται άνθρωπο με ιδεολογία ή άνθρωπο-εκπρόσωπο κάποιου κόμματος, ε, μιλάμε για πολλή αρρώστια, πόσο μάλλον όταν σκοτώνουν και το ίδιο τους το παιδί για λόγους έρωτα με κάποιον τέτοιο ιδεολόγο-ιεραπόστολο-ιεροκήρυκα-αλκοολικό που ρετάρει με την πρώτη ρόγα σταφύλι και κολλάει το σίγμα στο στόμα του», λέει η δημιουργός. (Χώρος Δ, 20-22/7)
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
