Για ένα ακόμα καλοκαίρι η Πειραιώς 260 παρουσιάζει σημαντικές διεθνείς ομάδες χορού και τη δουλειά εμπνευσμένων χορογράφων προερχόμενων από διαφορετικές γενιές. Αυτό που χαρακτηρίζει τις φετινές επιλογές είναι η πολυφωνία, τόσο στην κλίμακα όσο και στις πολιτισμικές ταυτότητες. Οι θεατές του Φεστιβάλ Αθηνών θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη δουλειά σύγχρονων καλλιτεχνών που τους ενώνει το πάθος για τον χορό, η πολιτισμική και πολιτική αντίσταση και η επιτακτική ανάγκη να μιλήσουν για τον τόπο τους, είτε είναι η Ιρλανδία, είτε η Παλαιστίνη, το Ιράν, η Ιταλία, η Κίνα και οι ΗΠΑ, είτε η Ελλάδα. Όπως το MÁM του Ιρλανδού Μάικλ Κίγκαν Ντόλαν, η πρώτη προγραμματισμένη παράσταση χορού του φεστιβάλ, που αντλεί έμπνευση από την Ιστορία, τους μύθους, τη μουσική και το τοπίο της Ιρλανδίας αλλά και από τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία για να καταλήξει να μιλήσει για οικουμενικά θέματα που αφορούν όλους, έτσι και όλες οι υπόλοιπες προτάσεις, παρά τον εθνικό τους χαρακτήρα, εν τέλει εκφράζουν και αποτυπώνουν τους προβληματισμούς της εποχής μας και την ανθρώπινη μοίρα εν γένει.
Στο φετινό πρόγραμμα, το οποίο επιμελήθηκαν η Αριστέα Χαραλαμπίδου και η ομάδα της, ξεχωρίζει η παρουσία της εμβληματικής 84χρονης Αμερικανίδας χορογράφου Ντέμπορα Χέι, η οποία όχι μόνο ερμηνεύει η ίδια ένα σόλο της αλλά θα διδάξει workshop για επαγγελματίες χορευτές, ενώ μια έκθεση για το έργο της θα συμπληρώνει την ενότητα που είναι αφιερωμένη σε αυτήν. Επίσης, ένα homage στο θρυλικό Φεστιβάλ του Shiraz (1967-1977) μέσα από την δουλειά του ιρανικής καταγωγής ανερχόμενου Άρμιν Χόκμι, ο Φώτης Νικολάου που επιστρέφει στην Πειραιώς μετά από είκοσι χρόνια με νέα του δουλειά, νέοι Έλληνες και Ελληνίδες με το δικό τους προσωπικό στυλ, και η διεθνώς αναγνωρισμένη Maria Hassabi, της οποίας η δουλειά χαρακτηρίζεται περισσότερο ως εικαστική. Ενδιαφέρον έχει και το workshop της Χριστιάνας Κοσιάρη, που παράλληλα με την παράσταση «Κόλλυβα» καλεί να συμμετάσχουν σ’ αυτό μη επαγγελματίες ηλικίας 60+. Workshops οργανώνονται και από άλλους χορογράφους και ομάδες. Με ανυπομονησία περιμένουμε, βέβαια, και το 6ο Athens Festival Urban Dance Contest / The Battles, διαγωνισμό street dance σε επιμέλεια του Ηλία Χατζηγεωργίου και του Περικλή Πετράκη, που για έκτη χρονιά θα γεμίσει την πλατεία της Πειραιώς 260 με νέα παιδιά.
Οι διεθνείς συμμετοχές
MÁM του Michael Keegan-Dolan
Στα ιρλανδικά MÁM σημαίνει πέρασμα ανάμεσα στα βουνά αλλά και υποχρέωση, μια διαδρομή που ο διαβάτης δεν την επιλέγει αλλά του έχει επιβληθεί. Η χορογραφία του Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν, υποψήφια για βραβείο Olivier Καλύτερης Νέας Παραγωγής Χορού (2020), παντρεύει τους μύθους του West Kerry στη νοτιοδυτική ακτή της Ιρλανδίας με το σήμερα, σε μια καταιγιστική ενενηντάλεπτη χορογραφία, στην οποία δώδεκα χορευτές από διαφορετικά μέρη του κόσμου συγκροτούν μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται ξέφρενα, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πανηγύρι. Καθώς οι χορευτές στροβιλίζονται και αγγίζονται, οι αποστάσεις ανάμεσά τους εκμηδενίζονται και η σκηνή μετατρέπεται σε ένα ανθρώπινο σμάρι με κοινή αναπνοή. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής stargaze, σε μια σύμπραξη χορού και θεάτρου, παρασύροντας το κοινό σε ένα απόκοσμο ταξίδι που στοιχειώνει, εμποτισμένο από το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας. Μετά την παράσταση της 10ης Ιουνίου θα ακολουθήσει συζήτηση με τον χορογράφο και προβολή του ντοκιμαντέρ «Dance» του Πατ Κόλινς (διάρκειας 85΄) το οποίο καταγράφει τη δημιουργική διαδικασία της ομάδας. (Χώρος Δ, 10-11/6)
Badke(remix) των Amir Sabra – Ata Khatab
Με τη σκόπιμη αναστροφή της λέξης dabke, ο ομαδικός παραδοσιακός χορός –από τα αρχαία λατρευτικά μυστήρια γονιμότητας και τα σύγχρονα γαμήλια γλέντια έως το εμψυχωτικό σμίξιμο των πολιτών στα συντρίμμια της Γάζας– παρουσιάζεται από τους Αμίρ Σάμπρα και Ατά Χατάμπ ως ρυθμός και πράξη αντίστασης. Οι δύο δημιουργοί μαζί με δέκα καλλιτέχνες μετατρέπουν το dabke σε πεδίο διεκδίκησης και αυτοπραγμάτωσης, μια έκρυθμη σωματικότητα που συγκεντρώνει στοιχεία από τον σύγχρονο χορό, το χιπ χοπ, την καποέιρα, το τσίρκο, και τον μετασχηματίζουν σε Badke(remix). Πρόκειται για την αναδημιουργία της χορευτικής παράστασης των Κουν Ογκούστινεν, Ροζάλμπα Τόρες και Χίλντεχαρντ ντε Βάιστ που περιόδευσε παγκοσμίως την περίοδο 2013-2016. Η σύγχρονη εκδοχή, «Badke(remix)», αφουγκράζεται τις αγωνίες του σήμερα εξακολουθώντας να σέβεται την παράδοση χωρίς να παραβλέπει τις εξελίξεις, ενώ ο Νάσερ Αλ Φάρες, επικεφαλής μιας «ορχήστρας γάμων» στη Δυτική Όχθη, στήνει μια αμφίθυμη μουσική συνθήκη όπου συνυπάρχουν η χαρά και η οδύνη. Καθ’ όλη τη διάρκεια του γλεντιού, ακούγονται σειρήνες, drones και παιδικά κλάματα. Ένα κράμα γιορτής και πολέμου, δύο πραγματικότητες με κοινή μουσική προέλευση. (Χώρος Η, 20-21/6)
Shiraz του Armin Hokmi
Το 1967, η Φαράχ Παχλαβί, σύζυγος του σάχη της Περσίας, εγκαινίασε στα ερείπια της Περσέπολης το Φεστιβάλ Τεχνών του Σιράζ, μια από τις ριζοσπαστικότερες πολιτισμικές πρωτοβουλίες του 20ού αιώνα, η οποία φιλοξένησε πρωτοποριακούς καλλιτέχνες και παραστάσεις μουσικής, θεάτρου και χορού από όλο τον κόσμο. Το 1979, δύο χρόνια μετά την τελευταία διοργάνωση του φεστιβάλ, η Ισλαμική Επανάσταση το απαγορεύει, σφραγίζοντας το αρχείο του. Ο Ιρανός χορογράφος Άρμιν Χόκμι, που σπούδασε και ζει ανάμεσα στη Νορβηγία και τη Γερμανία, προσπαθεί μέσα από το αρχείο του απαγορευμένου φεστιβάλ να αφουγκραστεί ένα παρελθόν που δεν πρόλαβε να ζήσει και να αποτίσει φόρο τιμή στο τότε μέσα από τη ματιά του σήμερα. Επτά χορευτές κινούνται μαζί και συνάμα μόνοι, σε μια εντυπωσιακή μουσική παρτιτούρα· ένας παλλόμενος, βιομηχανικός ρυθμός –ενισχυμένος από μελωδικά στοιχεία της ιρανικής μουσικής παράδοσης– τους ωθεί σε μια σχεδόν εκστατική, υπνωτική κατάσταση. (Χώρος Η, 1-2/7)
Butchers της Gloria Dorliguzzo
Η Γκλόρια Ντορλιγκούτσο εμπνεύστηκε το έργο της από την τυχαία ανακάλυψη ότι το χασάπικο, ο ελληνικός παραδοσιακός χορός, είναι κυριολεκτικά «χορός των χασάπηδων». Με επιρροές από τις ιαπωνικές πολεμικές τέχνες και ιδίως από την τέχνη του σπαθιού, η Ιταλίδα χορογράφος αναζητεί το σημείο τομής όπου συγκλίνουν η εργασία, ο ρυθμός και η καθημερινή πρακτική. Κι ενώ η Ελλάδα λειτουργεί ως τόπος επανάκαμψης μιας λησμονημένης πρακτικής, που στην αρχαιότητα κωδικοποιήθηκε σε χορό, η έρευνα εξελίσσεται με τη συμμετοχική διαδικασία που φέρνει σε επαφή επαγγελματίες χασάπηδες από την Αθήνα με έναν ειδικευμένο δάσκαλο ελληνικών παραδοσιακών χορών. Έτσι, οι συμμετέχοντες δεν λειτουργούν απλώς ως φορείς εμπειρίας αλλά και ως ερμηνευτές της τελικής σκηνικής σύνθεσης. Πειραματιζόμενοι με τον ρυθμό, τις μετατοπίσεις του βάρους, τη στάση του σώματος και την ακρίβεια της κίνησης, ενεργοποιούν εκ νέου μια αρχαία κινησιολογία. Σε συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών και με τη συμμετοχή χασάπηδων. Χασάπικο χορεύει ο Γιάννης Μάρτος. (Χώρος Ε, 12-13/7)
16 & 17 από το TAO Dance Theater
Το TAO Dance Theater αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές και ριζοσπαστικές ομάδες σύγχρονου χορού της Κίνας, έχοντας κατακτήσει παγκόσμια αναγνώριση χάρη σε μια χορογραφική γλώσσα αυστηρή, ανόθευτη και απολύτως διακριτή. Ο ιδρυτής και καλλιτεχνικός του διευθυντής, ο βραβευμένος με τον Αργυρό Λέοντα Χορού της Μπιενάλε της Βενετίας Τάο Γιε, ανήκει σε εκείνους τους δημιουργούς που, χωρίς να επιδιώκουν τον εντυπωσιασμό, καταδύονται στα βάθη της εσωτερικής αρχιτεκτονικής του σώματος. Στο δίπτυχο «16 & 17» –από τη σειρά «Numerical Series»– συμπυκνώνει ολόκληρη τη χορογραφική του ταυτότητα. Δύο έργα που λειτουργούν ταυτόχρονα ως συνομιλία και αντίστιξη, μέσα από μια έρευνα που θεμελιώνεται στην ενατένιση του σώματος και του νου ως αδιαχώριστης ενότητας ροής και κυκλικότητας· από εδώ γεννήθηκε το Circular Movement System, ένα πρωτότυπο σύστημα που προσεγγίζει την κίνηση ως πεδίο αντίληψης και εσωτερικής παρατήρησης. Στο «16», δεκαέξι χορευτές κινούνται κυκλικά, με το κεφάλι να λειτουργεί ως αφετηρία μιας ανεπαίσθητης ώθησης που μεταδίδεται σε ολόκληρο το σώμα συνθέτοντας έναν ενιαίο παλμό, μια ροή ενέργειας που μεταμορφώνεται σε έναν ζωντανό οργανισμό. Πηγή του η κινεζική παράδοση και οι σπειροειδείς, ελισσόμενες μορφές του δράκου και του φιδιού, όπως αυτές παρουσιάζονται στις μεγάλες γιορτές. Στο «17», δεκαεπτά χορευτές, διάσπαρτοι στον χώρο, άλλοτε ως σύνολο και άλλοτε ως μονάδες, μέσα σε μια δομή που μοιάζει απρόβλεπτη, υπακούουν σε μια βαθιά εσωτερική συνοχή. Ο ήχος που παράγουν τα σώματά τους συγχρονίζεται διαρκώς με την κίνησή τους, συγκροτώντας έναν κόσμο αντιθέσεων ανάμεσα στην ηχητική και τη σωματική γλώσσα. (Χώρος Δ, 13-14/7)
Οι ελληνικές συμμετοχές
NOD τουΑλέξανδρου Βαρδαξόγλου
Nod ή Land of Nod είναι ο τόπος στον οποίο, σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης, ο Θεός εξόρισε τον Κάιν μετά τον φόνο του αδελφού του, Άβελ. Στην παράσταση του Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου δύο άνδρες συναντιούνται τυχαία, φορούν τα ίδια ρούχα και κατοικούν το ίδιο σώμα, ίσως να τους συνδέει ακόμη και το ίδιο παρελθόν. Η συνάντησή τους γίνεται η αφετηρία μιας χορογραφικής περιπλάνησης στην οποία οι συγχρονισμένες, ενίοτε επαναλαμβανόμενες κινήσεις τους διαταράσσονται και αλλοιώνονται. Το βήμα μετατρέπεται σε πτώση, η αγκαλιά σε πάλη, η χειρονομία σε απονενοημένα σχήματα. Μια αναμέτρηση όπου ακόμη και τα κοστούμια των ερμηνευτών γίνονται εργαλεία σε ένα παιχνίδι αγάπης και βίας. Ηχητικά η παράσταση αξιοποιεί το «Requiem» του συνθέτη Άλφρεντ Σνίτκε, συνδυασμένο με ενόργανους και φωνητικούς ήχους, fixed και live ηλεκτρονικά, αφομοιώνει τις αμφισημίες των ετερόκλητων μουσικών υλικών, από τον λυρισμό και τη μελωδία ως τον θόρυβο. Εν τέλει η ψηφιακή επεξεργασία του ήχου αλλοιώνει το μουσικό πλαίσιο ενώ κατ’ αντιστοιχία με τα χορογραφικά εργαλεία, μεγεθύνει την αίσθηση μιας παραμορφωμένης, κατακερματισμένης πραγματικότητας. ΧΧώρος Β, 21-22/6)
The Corridor του Φώτη Νικολάου
Ο «Διάδρομος» του Φώτη Νικολάου είναι μια παράσταση χορού και θεάτρου που αρθρώνεται ως ποιητική και πολυφωνική σύνθεση γύρω από τις έννοιες του πένθους, της μνήμης, της αντίστασης και της ταυτότητας. Μεταφορά μιας πορείας ζωής, ένα σημείο μετάβασης, δοκιμασίας και μεταμόρφωσης, όπου το οικείο συνυπάρχει με το ανοίκειο, το τρυφερό με το απειλητικό. Ανάμεσα στην αρχή και το τέλος αναπτύσσεται ένας ρευστός ενδιάμεσος χώρος που συγκροτείται ως αρχιτεκτονική ενός εσωτερικού τοπίου. Ένα καθαρτήριο, ένας ψυχικός λαβύρινθος, όπου οι φόβοι, οι αδυναμίες και οι προσδοκίες συνυπάρχουν και διαπλέκονται αναμεταξύ τους. Το έργο διερευνά ερωτήματα που αφορούν την απουσία και τη θλίψη, τον χρόνο και τη γήρανση, την περιθωριοποίηση, αλλά και τη δυνατότητα της τέχνης να υπερβαίνει το ατομικό βίωμα και να ανοίγεται σε συλλογικές ανησυχίες. Υπό αυτή την προοπτική, η σκηνή γίνεται και πεδίο αντίστασης απέναντι στη βία, τον φασισμό και τις συστημικές διακρίσεις. (Χώρος Δ, 8-9/7)
Us της Maria Hassabi
Αντλώντας από την ιδιαίτερη γλώσσα της Μαρίας Χασάπη πάνω στη στατικότητα, την επιβράδυνση, την ακρίβεια και τη γλυπτική σωματικότητα, το «Us» αντιμετωπίζει τον χρόνο ως υλικό και την παρουσία ως μια ενεργή, διαρκή κατάσταση, την οποία διαπραγματεύεται στιγμή προς στιγμή. Ανάμεσα σε στιγμές ανάπαυσης και παρατήρησης, οι ερμηνευτές διατηρούν το νήμα της έντασης τεντωμένο μέσα στην εξέλιξη της δράσης τους, τόσο ως μεμονωμένες παρουσίες όσο και ως σύνολο. Κάθε δράση επηρεάζει τον διπλανό τους, μεταφέροντας την κίνηση από τον έναν στον άλλο. Μέσα σε αυτό το πεδίο, γεννιέται μια αμοιβαιότητα με τον θεατή, ένας γλαφυρός συντονισμός των δύο πλευρών. Εκείνοι και εμείς, καθισμένοι σε παράλληλη διάταξη, σε μια σιωπηλή ανταλλαγή προσοχής, διάρκειας και αντίληψης. (Χώρος Η, 22-23/7)
Brightest Heroine του Πάνου Μαλακτού
Η νέα σόλο περφόρµανς του χορευτή και χορογράφου Πάνου Μαλακτού φέρνει στο προσκήνιο το σώμα που αντιδρά, κινητοποιείται και εξεγείρεται ενάντια στα τέρατα του παρόντος. Σε ένα έργο που ξεδιπλώνεται ως δοκιμασία αντοχής, το σώμα –κουβαλώντας το φορτίο της συλλογικής εξέγερσης– αφηγείται τη διαδρομή του, µια ιδιότυπη λούπα αντίστασης, εξάντλησης και επανεκκίνησης. Κι ενώ οι αναφορές του πηγάζουν από τον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, του anime, των γλωσσών προγραµµατισµού και των glitches, στην προσπάθειά του να υπερβεί κάτι που είναι μάταιο στήνει μια περφόρµανς-κανάλι από όπου μπορεί να περάσει η συλλογική ένταση και να βρει διέξοδο εκτόνωσης. (Χώρος Β, 22-24/7)
When Did Silence Get This Loud? της Ζωής Ευσταθίου
Μέλος της ομάδας Rosas της Αν Τερέζα Ντε Κέερσμακερ, η Ζωή Ευσταθίου χορογραφεί και αναμειγνύει τον μινιμαλισμό με την κοινωνική νοηματοδότηση της κίνησης, παραδίδοντας ένα έργο συνειδητά αφαιρετικό και βαθιά συλλογικό, που απευθύνεται ταυτόχρονα στις διανοητικές αγωνίες και την αισθητηριακή συμμετοχή του θεατή. Μέσα από έναν συνδυασμό επαναληπτικότητας και εξωστρέφειας της κίνησης, η παράσταση εξερευνά τον τρόπο που η σιωπή άλλοτε προστατεύει και άλλοτε καταπιέζει. Καρπός μιας πρόσφατης πολυ-αισθητηριακής έρευνας που εστιάζει στην αποτύπωση της κινητικής επανάληψης, το έργο στοχεύει στην ανάδειξη των εννοιών της ταλάντωσης, της συνεχούς ροής του ηλεκτρισμού αλλά και της δυναμικής των παύσεων, θίγοντας τη σχέση της κίνησης με την παραγωγή ενέργειας και ηχητικών πεδίων. Η «εκκωφαντική σιωπή» του τίτλου είναι ένα πεδίο γεμάτο υπόηχους, ηλεκτρικούς παλμούς και μικρές δονήσεις – στοιχεία που μπορεί να στέκονται έξω από το ακουστικό φάσμα, το σώμα μας όμως μπορεί να τα αισθανθεί. (Χώρος Ε, 22-24/7)
Τα κόλλυβα της Χριστιάνας Κοσιάρη
Η χορογράφος Χριστιάνα Κοσιάρη, συνεχίζοντας την έρευνά της πάνω σε μη νεανικά σώματα, φέρνει στη σκηνή δύο επαγγελματίες και τρεις ερασιτέχνες ερμηνεύτριες άνω των εξήντα ετών. Οι ερμηνεύτριες μοιράζονται τον ίδιο σκηνικό χώρο, φέρνοντας μαζί τους διαφορετικές διαδρομές, εμπειρίες και σχέσεις με το σώμα. Η παράστασή της είναι μια γιορτή που αποδομεί τον θάνατο με χιούμορ, συμφιλιώνοντάς τον με τον κύκλο της ζωής. Μια συνάντηση που τιμά αυτό που χάθηκε χωρίς να ξεχνά αυτό που υπάρχει ακόμη, θυμίζοντάς μας ότι η μνήμη, η συντροφικότητα και η χαρά είναι δυνάμεις που αντηχούν και μετά το τέλος. Μια παράσταση χορού που σμίγει την ελληνική παράδοση με τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα, εστιάζοντας στο λεπτό σύνορο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. (Χώρος Β, 22-24/7)
Αφιέρωμα
Σημείο Deborah Hay
No time to fly / As Holy Sites Go
Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου τιμά το έργο μιας χορογράφου που συγκαταλέγεται στις καθοριστικές φυσιογνωμίες της αμερικανικής πρωτοπορίας. Συνδεδεμένη με το Judson Dance Theater και όσα ακολούθησαν τη γέννηση του μεταμοντέρνου χορού στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1960, η Ντέμπορα Χέι ανανέωσε εκ θεμελίων τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη χορογραφία. Αντί να αντιμετωπίσει τη χορογραφία συμβατικά, ως σύνθεση και ακολουθία προκαθορισμένων βημάτων, στράφηκε στη γλώσσα, γράφοντας παρτιτούρες που ενεργοποιούνται μέσω υποθετικών ερωτήσεων, μετατρέποντας το σώμα και την αντίληψη σε πεδίο πειραματισμού και διερεύνησης. Δύο έργα της, το σόλο «No Time to Fly» (2010), το οποίο χορογραφεί και ερμηνεύει η ίδια, και μια νέα διασκευή της αρχικής παρτιτούρας, το «As Holy Sites Go» (2011), που εκτελεί το ντουέτο των Τζανίν Ντέρνινγκ και Ρος Γουόρμπι, σχεδιασμένα ως αυτόνομα έργα, προσφέρουν στο κοινό τη σπάνια δυνατότητα να κατανοήσει πώς μπορεί να γεννηθούν διαφορετικές εκδοχές από την ίδια χορογραφική παρτιτούρα. Οι παρτιτούρες της Ντέμπορα Χέι επιτρέπουν σε άλλους ερμηνευτές να αναμετρηθούν προσωπικά με το έργο της και να το μετασχηματίσουν. (Χώρος Β, 17-18/7)
6ο Athens Festival Urban Dance Contest - Battles
Κάθε χρόνο ένα ξεχωριστό νεανικό κοινό γεμίζει την πλατεία της Πειραιώς 260, όσοι και όσες αγαπούν το χιπ χοπ και τον χορό και θέλουν να ζήσουν την εκρηκτική εμπειρία των battles. Πρόκειται για μια διοργάνωση που κατόρθωσε να φέρει το street dance στο προσκήνιο. Το Layers of Street, πέρα από διαγωνισμός χορού, είναι η απόδειξη ότι οι σύγχρονες μορφές τέχνης –που γεννήθηκαν μέσα από τους δρόμους και τις γειτονιές– μπορούν να σταθούν ισότιμα δίπλα σε κλασικές και σύγχρονες μορφές έκφρασης, συνομιλώντας μαζί τους με δημιουργικότητα και αυθεντικότητα. Δύο διαδοχικές βραδιές γεμάτες ενέργεια, ρυθμό και ταλέντο σε επιμέλεια του χορευτή και χορογράφου Ηλία Χατζηγεωργίου σε συνεργασία με τον Περικλή Πετράκη, που φέρνουν στο φεστιβάλ τους καλύτερους Έλληνες και διεθνείς χιπ χοπ και street dancers. (Πλατεία, 20-21/6)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
