Λίγοι συγγραφείς έχουν διανύσει τα τελευταία χρόνια μια τόσο παράδοξη και εντυπωσιακή διαδρομή όσο το SenLinYu. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το όνομά του ήταν γνωστό κυρίως σε όσους κινούνταν στις πιο αφοσιωμένες κοινότητες του διαδικτυακού fanfiction· σήμερα, το πρώτο του μυθιστόρημα που έχει επίσημα εκδοθεί, το «Alchemised», έχει εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα εκδοτικά φαινόμενα της σύγχρονης φανταστικής λογοτεχνίας, με εκατοντάδες χιλιάδες προπαραγγελίες και στην Ελλάδα, μεταφράσεις σε δεκάδες γλώσσες και μια συμφωνία με επταψήφιο χρηματικό ποσό για τη μεταφορά του στον κινηματογράφο από τη Legendary Entertainment.
Γεννημένο το 1991 και μεγαλωμένο κοντά στο Πόρτλαντ, το SenLinYu προέρχεται από ένα αυστηρά συντηρητικό και βαθιά θρησκευόμενο οικογενειακό περιβάλλον. Με πατέρα ευαγγελικό πάστορα και μητέρα πρώην επαγγελματία μπαλαρίνα, μεγάλωσε μαζί με έξι αδέλφια σε ένα σπίτι στο οποίο η φανταστική λογοτεχνία αντιμετωπιζόταν με επιφύλαξη. Τα βιβλία του Harry Potter δεν επιτρέπονταν, γεγονός που το έκανε να ανακαλύψει κρυφά το σύμπαν του fanfiction στον οικογενειακό υπολογιστή. Η προσωπική του ιστορία διαμορφώθηκε επίσης από τη γιαπωνέζικη καταγωγή της μητέρας του, η οικογένεια της οποίας είχε σταλεί σε αμερικανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η επίγνωση των «τυφλών σημείων» της επίσημης Ιστορίας επηρέασε βαθιά τη θεματολογία του, στρέφοντάς το προς τον πόλεμο, τη μνήμη, το τραύμα και την ηθική αμφισημία.
Παρότι ήθελε από νωρίς να γράψει, ανέβαλλε επί χρόνια τη συγγραφή, αμφιβάλλοντας για τις δυνατότητές του. Η ώθηση ήρθε καθώς πλησίαζε τα 30, όταν, όντας γονιός δύο παιδιών, ένιωθε ότι κινδύνευε να χαθεί ολοκληρωτικά μέσα σε αυτόν τον ρόλο. Άρχισε να γράφει στο κινητό του τις ώρες που τα παιδιά του κοιμούνταν, χρησιμοποιώντας τη συγγραφή ως έναν τρόπο να ανακτήσει έναν προσωπικό δημιουργικό χώρο. Από αυτή την ανάγκη γεννήθηκε το «Manacled», ένα σκοτεινό, δυστοπικό fanfiction εμπνευσμένο από το «Ηandmaid’s Tale» και βασισμένο στη σχέση της Ερμιόνη Γκρέιντζερ με τον Ντράκο Μαλφόι.
«Βρίσκω τον ρομαντισμό εξιδανικευμένο. Μεγαλώνοντας σε ένα θρησκευτικό περιβάλλον, η αγάπη παρουσιαζόταν γενικά ως μια εγγενώς αγνή δύναμη, μια ιδέα που δεν θεωρώ ούτε αληθινή ούτε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα».
Το «Manacled« δημοσιευόταν διαδικτυακά από το 2018 έως το 2019 και εξελίχθηκε σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο. Με περισσότερες από 370.000 λέξεις, 77 κεφάλαια και πάνω από 20 εκατομμύρια downloads, απέκτησε ένα φανατικό διεθνές κοινό, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα έργα στην πλατφόρμα Archive of Our Own. Για εκατομμύρια αναγνώστες ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό fanfiction: ένα ολοκληρωμένο λογοτεχνικό έργο, μια βαθιά σκοτεινή ιστορία αγάπης και επιβίωσης που συνδύαζε τον πόλεμο, την πολιτική βία και το ψυχικό τραύμα.
Έτσι, το SenLinYu το μετέτρεψε σε πρωτότυπο μυθιστόρημα, απαλλαγμένο από οποιαδήποτε σύνδεση με το σύμπαν του Χάρι Πότερ. Η διαδικασία υπήρξε εξαντλητική: έχει περιγράψει τη συγγραφή του «Alchemised» ως την προσπάθεια να ενώσει δύο παζλ 5.000 κομματιών σε ένα εντελώς νέο σχέδιο. Το αποτέλεσμα είναι ένα ογκώδες μυθιστόρημα 1.040 σελίδων, τοποθετημένο σε έναν κόσμο νεκρομαντείας και αλχημείας, όπου μια γυναίκα χωρίς μνήμες προσπαθεί να επιβιώσει στα ερείπια ενός μακροχρόνιου πολέμου, ενώ ένας άνδρας αναζητά μέσα στο μυαλό της τα μυστικά που μπορούν να ανατρέψουν τα πάντα.
SenLinYu, «Alchemised», μτφρ.: Κυριάκος Γιαλένιος, εκδόσεις Ψυχογιός
Το «Alchemised» κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2025 και επιβεβαίωσε ότι το SenLinYu δεν είναι απλώς συγγραφέας που πέρασε από την ηλεκτρονική στην παραδοσιακή έκδοση αλλά μία από τις πιο ιδιαίτερες νέες φωνές της σύγχρονης σκοτεινής φαντασίας. Με έντονες επιρροές από τη γοτθική λογοτεχνία, τη φεμινιστική ιστοριογραφία και τις προσωπικές του εμπειρίες, το SenLinYu γράφει για την αγάπη όχι ως εξιδανικευμένη λύτρωση αλλά ως δύναμη ταυτόχρονα σωτήρια και καταστροφική. Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο ένιωσαν ότι στα βιβλία του βρήκαν κάτι σπάνιο: μια ιστορία που δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά αντιμετωπίζει με απόλυτη ειλικρίνεια το τίμημα της επιβίωσης.
Το SenLinYu, που αυτοπροσδιορίζεται ως non binary (οι αντωνυμίες που χρησιμοποιεί στα αγγλικά είναι they/them), ζει κοντά στο Πόρτλαντ, στην πολιτεία του Όρεγκον, μαζί με τον σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους.
— Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε αρχικά στην αφήγηση ιστοριών; Θυμάστε την πρώτη ιστορία που γράψατε και σας έκανε να σκεφτείτε «αυτό είναι κάτι που θέλω να συνεχίσω να κάνω»;
Για πολύ καιρό αντιμετώπιζα την αφήγηση ιστοριών ως μια προσωπική φιλοδοξία. Ήταν κάτι που ήθελα να κάνω, αλλά διαρκώς ανέβαλλα, επειδή ένιωθα υπερβολικά ανασφαλής για τις ικανότητές μου. Για μεγάλο διάστημα διοχέτευα τη δημιουργικότητά μου σε άλλα καλλιτεχνικά χόμπι και μόνο αφού απέκτησα δύο παιδιά και δεν είχα πλέον ούτε τον χρόνο ούτε τη δυνατότητα να ασχοληθώ με άλλα δημιουργικά πρότζεκτ στριμώχτηκα στη συγγραφή. Ως ο βασικός φροντιστής τους, αισθανόμουν ότι χανόμουν μέσα στον ρόλο και αυτό με τρόμαζε, γιατί δεν ήθελα να φορτώσω στα παιδιά μου την ιδέα ότι είχα εγκαταλείψει κάθε άλλη πτυχή της ταυτότητάς μου για να τα μεγαλώσω. Το να γράφω στο κινητό μου την ώρα που κοιμούνταν το μεσημέρι ξεκίνησε ως ένας τρόπος να διεκδικήσω ξανά έναν δημιουργικό χώρο για τον εαυτό μου· μόλις άρχισα, ήταν σαν να έσπασε ένα φράγμα. Είχα καταπιεστεί δημιουργικά για τόσο πολύ καιρό, που οι λέξεις απλώς ξεχύθηκαν από μέσα μου.
— Τι σας τράβηξε ειδικά στη σκοτεινή φαντασία, αντί για πιο παραδοσιακές ή αισιόδοξες μορφές αφήγησης;
Για να είμαι ειλικρινής, πάντοτε έβρισκα τις πολύ αισιόδοξες ιστορίες με το απόλυτα ευτυχισμένο τέλος μάλλον καταθλιπτικές. Διαβάζοντας ιστορίες στις οποίες οι χαρακτήρες περνούσαν μέσα από έναν φρικτό πόλεμο και τρομερές απώλειες, αλλά στο τέλος ήταν μια χαρά, ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα, επειδή δεν είχα βιώσει ποτέ κάτι τόσο τρομερό όσο ένας πόλεμος, κι όμως δεν κατάφερνα να είμαι καλά. Ένιωθα ότι αυτές οι ιστορίες παραποιούσαν τον πόλεμο και το τραύμα και κατ’ επέκταση επέβαλλαν το αφήγημα ότι, αν ένας χαρακτήρας δεν μπορεί να ξεπεράσει όσα έχει ζήσει, εφόσον πρόκειται να παραμείνει για πάντα κάπως ραγισμένος, τότε ίσως είναι προτιμότερο να πεθάνει. Δηλαδή όλο αυτό λειτουργούσε καλύτερα ως τραγωδία. Ήθελα να γράψω με απόλυτη ειλικρίνεια για αυτά τα ζητήματα, όχι με μηδενιστικό τρόπο, αλλά έτσι ώστε να κάνω τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι αναγνωρίζεται ο αγώνας τους, η διαρκής δύναμη που απαιτείται για να μην παραδοθούν στην απόγνωση, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται ποτέ να έχουν ένα ευτυχισμένο τέλος.
— Έχετε περιγράψει το gothic ως έναν χώρο όπου συνυπάρχουν ο τρόμος και ο ρομαντισμός. Τι σας επιτρέπει να πείτε για την αγάπη ο τρόμος που δεν σας το επιτρέπει ο ρομαντισμός;
Βρίσκω τον ρομαντισμό εξιδανικευμένο. Μεγαλώνοντας σε ένα θρησκευτικό περιβάλλον, η αγάπη παρουσιαζόταν γενικά ως μια εγγενώς αγνή δύναμη, μια ιδέα που δεν θεωρώ ούτε αληθινή ούτε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Με ενδιαφέρει η αγάπη ως δύναμη και ως κίνητρο· όχι επειδή έχει κάτι εξαγνιστικό, αλλά λόγω του τρόπου με τον οποίο νομιμοποιεί επιλογές στο μυαλό των χαρακτήρων. Δεν ήθελα να γράψω μια εξιδανικευμένη ή παραδειγματική ιστορία για την αγάπη, και ο τρόμος χρησιμοποιείται συχνά για να διερευνήσει τη σκοτεινή και διεστραμμένη πλευρά της. Έτσι, γράφοντας gothic, μπόρεσα να κινηθώ σε έναν χώρο όπου μπορούσα να γράψω για την αγάπη ως κάτι ταυτόχρονα όμορφο και αποκρουστικό, μια δύναμη που ωθεί τους χαρακτήρες πιο μακριά απ’ όσο θα έφταναν στον αγώνα τους για επιβίωση, αλλά και μια δύναμη που τελικά τους καταστρέφει.
— Ενδιαφερόσασταν πάντα για ιστορίες με ηθική αμφισημία ή αυτό αναπτύχθηκε με τον χρόνο;
Βρίσκω τη διδακτική καθοδήγηση στη λογοτεχνία εξαιρετικά υποτιμητική, σαν να απευθύνεται σε παιδιά. Ως συγγραφέας, θεωρώ ανειλικρινές να αντιμετωπίζονται σύνθετα ζητήματα σαν να μπορούν να χωρέσουν σε ένα απλό ηθικό δίπολο. Μεγαλώνοντας με μισή αμερικανική και μισή γιαπωνέζικη καταγωγή, είχα επίγνωση του πόσο εύκολα μπορούσαν να αποσιωπηθούν ορισμένες πτυχές της αμερικανικής ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προκειμένου να εξιδανικευτεί ο αμερικανικός ηρωισμός. Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν για τον εγκλεισμό των Ιαπώνων-Αμερικανών σε στρατόπεδα, και αυτή η εμπειρία με έκανε να αναρωτηθώ τι άλλο παραλείπεται και να αρχίσω να το αναζητώ. Όταν δούλευα το «Alchemised», διάβασα αρκετές μελέτες λογοτεχνικής ανάλυσης καθώς και πολλά βιβλία για τον πόλεμο και την ιστορία του. Υπάρχει η τάση να ισοπεδώνονται τόσο οι φανταστικοί χαρακτήρες όσο και τα ιστορικά πρόσωπα, ώστε να μετατρέπονται σε αρχετυπικές μορφές που μπορούν εύκολα να τοποθετηθούν στην κατηγορία του καλού ή του κακού, στερημένα από όλη την πολυπλοκότητα και την ανθρώπινη υπόστασή τους. Δεν με ενδιαφέρει να διαιωνίσω κάτι τέτοιο.
— Η γραφή σας συχνά ξεκινά από ένα ερώτημα που δεν έχει εύκολη απάντηση. Ποιο ήταν το κεντρικό ερώτημα πίσω από το «Alchemised»;
Με το «Alchemised», το ερώτημα αφορούσε την ηθική στον πόλεμο. Ήθελα να εξερευνήσω όλες εκείνες τις ηθικές γκρίζες ζώνες που συνήθως παραμερίζονται. Το αρχικό ερώτημα με το οποίο πάλευα ήταν το «δίλημμα του τρόλεϊ», όπως αυτό εκφράζεται μέσα από τους κατασκόπους: ποια απώλεια ή ποια θηριωδία είναι αποδεκτή προκειμένου να διατηρηθεί μια κάλυψη; Από εκεί ξεκίνησα. Όμως, καθώς εμβάθυνα στη βαρβαρότητα του πολέμου χωρίς το εξωραϊστικό περίβλημα και την εξύμνηση του παραδοσιακού ηρωισμού, η αρχική ιδέα εξελίχθηκε σε ένα ερώτημα γύρω από το πώς οι κοινωνίες κατασκευάζουν ήρωες. Όταν αρχίζεις να το εξετάζεις αυτό, βλέπεις ποιες αποχρώσεις χάνονται όταν η αφήγηση ισοπεδώνεται σε ένα καθαρό δίπολο και συνειδητοποιείς ότι αμέτρητοι άνθρωποι πρέπει να εξαφανιστούν από την ιστορία για να μετατραπούν οι ήρωες σε σχεδόν μυθικές μορφές. Η αρχική σύλληψη αφορούσε απλώς κατασκόπους και κατασκοπεία σε καιρό πολέμου, αλλά καθώς ανέπτυσσα αυτήν τη σκοτεινή πλευρά, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πολλοί ακόμη ρόλοι που απορρίπτονται ή παραβλέπονται· γι’ αυτό και η ιστορία επικεντρώνεται τελικά σε μια θεραπεύτρια.
— Το «Manacled» είχε ένα τεράστιο διαδικτυακό κοινό. Πώς ήταν η εμπειρία τού να το αποδομήσετε και να το ξαναχτίσετε;
Ήταν μια έντονη και πολύ τρομακτική διαδικασία. Παρότι απόλαυσα το χτίσιμο του κοινού, με φόβιζε η διαδικασία του εντοπισμού της καρδιάς της ιστορίας, δεν ήξερα πώς θα μπορούσα να τη διατηρήσω, αλλάζοντας ταυτόχρονα τα πάντα γύρω της.
— Τι χάσατε και τι κερδίσατε μετατρέποντάς το σε ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα;
Το fanfiction είναι πολύ προσβάσιμο· γενικά, οι αναγνώστες γνωρίζουν ήδη πώς λειτουργεί το σύστημα μαγείας και υπάρχει ήδη μια συναισθηματική επένδυση σε συγκεκριμένους χαρακτήρες. Ταυτόχρονα, επρόκειτο για έργο fanfiction και υπήρχαν κάποιοι περιορισμοί. Γράφοντας το «Alchemised», μπόρεσα να οικοδομήσω έναν κόσμο με τρόπο που να συνάδει με τα ηθικά ερωτήματα που ήθελα να θέσει η ιστορία. Υπάρχει μια θεματική συνοχή που διαπερνά τη δομή της αφήγησης και την ίδια την πλοκή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το «Alchemised» να διαθέτει ιδιαίτερα εκτεταμένη και πυκνή πλοκή, αλλά αυτό δεν ήταν τυχαίο. Ήθελα συγκεκριμένα ο πόλεμος να παρουσιαστεί ως συνέπεια ιδεολογιών συνυφασμένων με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, το εκπαιδευτικό σύστημα και την κοινωνία της Παλάντια. Τα εγκλήματα πολέμου στο βιβλίο δεν προκύπτουν αυθόρμητα· υπάρχει μια κοινωνική εξέλιξη που σάπισε επειδή εξυπηρετούσε όσους κατείχαν ή επεδίωκαν την εξουσία.
— Η μνήμη λειτουργεί σχεδόν ως πεδίο μάχης στο βιβλίο. Τι σας ενδιαφέρει σε αυτό το θέμα;
Με ενδιαφέρει πολύ η διαφορετική οπτική καθενός και το παιχνίδι με τη μνήμη μού επέτρεψε να εμβαθύνω σε αυτό το θέμα και να αναδείξω την ασυνέπεια και την αναξιοπιστία της οπτικής γωνίας ενός και μόνο προσώπου. Είδα την ταινία «Memento» όταν ήμουν στην εφηβεία μου και τη λάτρεψα, και το στοιχείο του μυστηρίου στο «Alchemised» μού έδωσε την ευκαιρία να παίξω με μια λογοτεχνική εκδοχή αυτής της ιδέας, όπου οι αναγνώστες βιώνουν τη διαστρεβλωμένη αντίληψη της Έλενας καθώς ξεδιπλώνεται η ιστορία. Ο τρόπος με τον οποίο τα πράγματα παραμορφώνονται και παρερμηνεύονται ανάλογα με το τι θυμάται κανείς είναι καθοριστικός για το βιβλίο. Αρχικά μέσω της Έλενας αποκαλύπτεται ότι η «απώλεια μνήμης» είναι ένα θέμα που στοιχειώνει και την ίδια την Παλάντια, ειδικότερα ο τρόπος με τον οποίο οι χαρακτήρες κατανοούν το παρελθόν και, τελικά, ο τρόπος με τον οποίο ο πόλεμος μνημονεύεται στο τέλος.
— Η σχέση ανάμεσα στην Έλενα και τον Φέρον είναι ταυτόχρονα βίαιη και βαθιά οικεία. Σας ενδιέφερε να αμφισβητήσετε αυτό που ορίζουμε ως «ρομαντικό»;
Μου αρέσουν οι βασανισμένες, έντονες ιστορίες αγάπης, αλλά δεν αισθάνομαι πάντοτε ότι κερδίζεις κάτι αφηγηματικά μ’ αυτές. Στο «Alchemised» η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Κέιν και στην Έλενα είναι τόσο επώδυνη και ταυτόχρονα τόσο ανθεκτική, ώστε απαιτούσε μια πολύ προσεκτική και συνειδητή προσέγγιση για να γίνει πειστική. Ήταν σημαντικό για μένα να περιγράψω τον πόλεμο ως κάτι φρικτό και καταστροφικό, που τραυματίζει οτιδήποτε αγγίζει. Αν έγραφα μια τέτοια ιστορία και μέσα από αυτήν αναδυόταν μια ειδυλλιακή, παραδειγματική σχέση, αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση με το νόημα της ιστορίας συνολικά. Η σχέση τους αντανακλά τις συνθήκες μέσα στις οποίες βρέθηκαν, καθώς και το είδος των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να γίνουν για να επιβιώσουν.
— Το μυθιστόρημα είναι δομημένο σχεδόν σαν τρίπτυχο. Τι σας επιτρέπει η μη γραμμική αφήγηση που δεν θα μπορούσε να πετύχει μια γραμμική δομή;
Η μη γραμμική δομή συντονίζει τους αναγνώστες με τις λεπτομέρειες με τρόπο που μια γραμμική ιστορία δεν θα μπορούσε να πετύχει. Το στοιχείο του μυστηρίου και η απώλεια μνήμης της Έλενα θα γίνονταν κουραστικά αν οι αναγνώστες γνώριζαν ήδη όλες τις ανατροπές και απλώς περίμεναν να τις ανακαλύψει κι εκείνη. Το γεγονός ότι η ιστορία ξεδιπλώνεται μη γραμμικά επιτρέπει επίσης στους αναγνώστες να καταλήγουν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα και στη συνέχεια να αρχίζουν να τα αμφισβητούν και να τα αποδομούν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που και η Έλενα καλείται να αμφισβητήσει όσα έχει μάθει να πιστεύει.
— Έχετε περιγράψει την ιστορία ως σκόπιμα «παραπλανητική». Σας αρέσει να χειραγωγείτε την αντίληψη του αναγνώστη;
Υποθέτω πως ναι. Αν και δεν μου αρέσει να εξαπατώ τους ανθρώπους. Μερικές φορές αισθάνομαι σαν ένας ταχυδακτυλουργός: θα σας πάρω το ρολόι και το πορτοφόλι, αλλά θα σας τα επιστρέψω και θα σας δείξω πώς κατάφερα να σας αποσπάσω την προσοχή. Ο σκοπός δεν είναι να εξαπατήσω αλλά να δείξω πώς επιτυγχάνεται η εξαπάτηση. Η ιστορία είναι γραμμένη σαν ένα gestalt switch: ο αναγνώστης καλείται να αντιληφθεί δύο διαφορετικές ερμηνείες του ίδιου γεγονότος. Μέρος της αναγνωστικής εμπειρίας είναι να μάθει κανείς να είναι ευέλικτος, να ανατρέχει στο παρελθόν και να συνειδητοποιεί τις λεπτομέρειες και τις ασυνέπειες που αρχικά είχαν περάσει απαρατήρητες, αλλά αποδείχθηκαν σημαντικές.
— Το έργο σας αντιστέκεται στα καθαρά ηθικά δίπολα. Πιστεύετε ότι οι αναγνώστες εξακολουθούν να αναζητούν τις απλές έννοιες του καλού και του κακού;
Είμαι βέβαιο ότι πολλοί το κάνουν, και υπάρχουν άφθονα βιβλία και συγγραφείς που ανταποκρίνονται σε αυτή την ανάγκη.
— Τείνετε να αποφεύγετε τις παραδοσιακές αφηγήσεις λύτρωσης. Τι παίρνει τη θέση της λύτρωσης στις ιστορίες σας;
Η κατανόηση, νομίζω. Υπάρχει μια τόσο έντονη τάση να αφηγηματοποιούμε τον πόλεμο, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στην ιστορία· να αφαιρούμε όλη την ανθρώπινη πολυπλοκότητα προκειμένου να κατασκευάσουμε χάρτινους ήρωες. Όλα αυτά είναι βαθιά επηρεασμένα από την προτεσταντική αντίληψη ότι «η λογοτεχνία πρέπει να διδάσκει χριστιανική ηθική». Ήθελα συνειδητά να δώσω σε όλους τους χαρακτήρες ελαττώματα και να τους παρουσιάσω να κάνουν φρικτά πράγματα, ώστε να μην πρόκειται για μια ιστορία σχετικά με το ποιος άξιζε να επιβιώσει αλλά για το τίμημα της επιβίωσης γενικότερα.
— Το τραύμα διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι χαρακτήρες σας αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Μπορεί κανείς ποτέ να ξεφύγει πραγματικά από αυτό;
Δεν νομίζω ότι «διαφυγή» είναι η σωστή λέξη όταν μιλάμε για το τραύμα· υποδηλώνει ένα πλαίσιο του τύπου «όλα ή τίποτα». Σκέφτομαι το τραύμα ως μια πληγή: κάτι που χρειάζεται φροντίδα, κάτι που μπορεί να αφήσει ουλές, που μπορεί ακόμη και να σε αλλάξει μόνιμα, να μεταβάλει τον τρόπο με τον οποίο ζεις. Ωστόσο, η ζωή είναι γλυκιά και μπορεί να την απολαύσει κανείς, ακόμη κι αν κουβαλά αυτές τις πληγές μαζί του.
— Ξεκινήσατε σε ανώνυμους χώρους fanfiction. Τι άλλαξε όταν περάσατε στη δημόσια σφαίρα ως συγγραφέας το έργο του οποίου έχει πλέον εκδοθεί;
Ήταν τρομακτικό, αλλά ειλικρινά δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Ήμουν πάντοτε ένα εσωστρεφές άτομο που αγαπά το σπίτι του, και το να είμαι συγγραφέας, τις περισσότερες μέρες, δεν με κάνει να αποκλίνω από αυτόν τον τρόπο ζωής. Δεν με πειράζει, όμως, να βγαίνω πού και πού, κι έτσι το να συναντώ αναγνώστες κατά τη διάρκεια της περιοδείας μου ήταν πραγματικά ξεχωριστό. Όταν πρόκειται απλώς για αριθμούς σε μια οθόνη, είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσεις πλήρως τους ανθρώπους που τους αντιπροσωπεύουν. Το να μπορέσω επιτέλους να δω τους αναγνώστες από κοντά και να μιλήσω μαζί τους είχε τεράστια σημασία για μένα.
— Έχετε πει ότι θέλετε το επίκεντρο να είναι το ίδιο το έργο και όχι ο συγγραφέας. Αντιστέκεστε συνειδητά στην ιδέα μιας δημόσιας περσόνας;
Ναι. Πιστεύω ότι αποτελεί αντιπερισπασμό. Υπάρχουν στιγμές που μπαίνω στον πειρασμό να είμαι πολύ διαθέσιμο ως άτομο, να εξηγώ πράγματα και να αλληλεπιδρώ διαδικτυακά. Αλλά όταν το σκέφτομαι περισσότερο, απλώς δεν θέλω η δημόσια περσόνα και οι διακηρυγμένες προθέσεις του συγγραφέα να είναι το μοναδικό πράγμα που οι άνθρωποι θεωρούν ότι μπορούν να δουν στο έργο μου. Αυτό είναι ασφυκτικό, τόσο για τους αναγνώστες όσο και για τους συγγραφείς.
— Πιστεύετε ότι ο λογοτεχνικός κόσμος γίνεται πιο ανοιχτός απέναντι σε non-binary φωνές ή εξακολουθεί να υπάρχει αντίσταση;
Δεν ξέρω. Νιώθω ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής της «ανοιχτότητας» είναι μάλλον συμβολικό, στην πράξη αντιμετωπίζομαι εξ ορισμού ως γυναίκα συγγραφέας. Οι ατζέντηδές μου και πολλοί από τους εκδότες μου ήταν απολύτως σαφείς ότι το «Alchemised» δεν είναι romantasy, αφού δεν πληροί τα κριτήρια του ρομαντικού είδους. Παρ’ όλα αυτά, δημοσιογράφοι και βιβλιοπώλες επιμένουν να το χαρακτηρίζουν romantasy ή dark romance, ακόμη και αφού τους έχουν διορθώσει. Πιστεύω ότι ούτε τα έργα φαντασίας που γράφονται από γυναίκες θα έπρεπε να κατατάσσονται αυτόματα στην κατηγορία του romantasy. Γενικά, είναι ενδεικτικό το ότι, μολονότι αυτοπροσδιορίζομαι ως they/them, εξακολουθώ να κατατάσσομαι σε ένα δυαδικό σύστημα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
