ΜΠΑΙΝΕΙ Ο ΑΠΡΙΛΙΟΣ και όλα ανθίζουν, μοσχοβολάνε οι κήποι, οι γλάστρες γεμίζουν χρώματα, η φύση βρίσκεται σε μια έξαρση και έχω αρχίσει να σκέφτομαι τη θεωρία της φίλης μου της Έλθας σχετικά με το ότι η Πρωτοχρονιά γιορτάζεται τον λάθος μήνα… ο Απρίλης θα έπρεπε να είναι ο πρώτος μήνας του χρόνου, τότε θα έπρεπε να βάζουμε στόχους και να ονειρευόμαστε.
Επειδή, λοιπόν, είμαι σε τέτοια ακριβώς ψυχολογική κατάσταση, θέλω να συνδυάσω τον Απρίλιο ολόκληρο με ροζέ κρασιά. Μετά τη συζήτηση που είχα στο Παρίσι με τον Λουί Ομπέρ σχετικά με τα ροζέ κρασιά της Προβηγκίας, πείστηκα πως το ροζέ κρασί είναι το κρασί της χαράς και του μεσογειακού τρόπου ζωής. Ο Ομπέρ στη συζήτησή μας μιλούσε συνέχεια για τη Μεσόγειο, για παρέες, για ηλιοβασιλέματα, για τραπέζια με φίλους δίπλα στη θάλασσα. Θα μου πείτε, Προβηγκία θα γίνουμε; Αυτό θα μας κάνει να ξεχωρίσουμε; Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι το κρασί είναι χαρά και ο σκοπός του είναι να μας ενώνει γύρω από ένα τραπέζι, πάνω στην άμμο, στις πετσέτες μας, έξω στο μπαλκόνι με το γιασεμί.
Βάλτε ωραίες μουσικές να παίζουν, φωνάξτε τους φίλους σας, ανοίξτε το σπίτι σας, βάλτε τα κρασιά σε ένα δοχείο, σε μια αυτοσχέδια σαμπανιέρα, σε ό,τι έχετε τέλος πάντων, με ⅓ πάγο και ⅓ νερό, ρίξτε και κανένα ροδοπέταλο, έτσι, για να το κάνετε πιο όμορφο, και απολαύστε
Διάλεξα λοιπόν υπέροχα ροζέ κρασιά της Ελλάδας που δοκίμασα πρόσφατα και θα τα μοιραστώ μαζί σας. Πριν από αυτό, όμως, θέλω να σας βάλω σε έναν τρόπο σκέψης, να σας παρακινήσω να φτιάξετε και το αντίστοιχο σκηνικό, για να πετύχει και η οινογνωσία. Ανοίξτε τα παράθυρά σας να μπει το φως, βγάλτε ό,τι βάζο έχετε και γεμίστε το με ροζ και κίτρινες τουλίπες, αγριολούλουδα, ό,τι βρείτε στη λαϊκή ή στο αγαπημένο σας ανθοπωλείο. Πάρτε μερικές χρωματιστές χαρτοπετσέτες, φτιάξτε τάρτες με λαχανικά, κόψτε αγγουράκια, καροτάκια, ψήστε λίγο ψωμάκι, βάλτε ελαιόλαδο, τρίψτε μια ντοματούλα, βάλτε επάνω λίγη ρίγανη, χοντρό αλάτι, σχοινόπρασο. Βάλτε ωραίες μουσικές να παίζουν, φωνάξτε τους φίλους σας, ανοίξτε το σπίτι σας, βάλτε τα κρασιά σε ένα δοχείο, σε μια αυτοσχέδια σαμπανιέρα, σε ό,τι έχετε τέλος πάντων, με ⅓ πάγο και ⅓ νερό, ρίξτε και κανένα ροδοπέταλο, έτσι, για να το κάνετε πιο όμορφο, και απολαύστε την άνοιξη, το ηλιοβασίλεμα, το φως που μπαίνει από το παράθυρο την Κυριακή.
Ξεκινάμε από το Domaine Costa Lazaridi από τον Βορρά και τη Δράμα, ένα ανοιχτό ροζέ κρασί από merlot, αγιωργίτικο και grenache, από τα αμπέλια στην Αδριανή, σε υψόμετρο 200-300 μέτρων. Η βορεινή του έκθεση τού δίνει δροσιά και το βοηθάει να κρατήσει τραγανή, φρέσκια αγριοφράουλα, πετροκέρασο και κόκκινα μούρα στο στόμα. Είναι κομψό και με φινέτσα, ένα ροζέ αριστοτεχνικά φτιαγμένο, σε απόλυτη ισορροπία αρωμάτων, γεύσεων και στυλ. Ευχαριστηθείτε το με την τάρτα με τα λαχανικά και τα ντοματίνια που φτιάξατε.
Ιέρεια Μποσινάκη από το ομώνυμο οικογενειακό οινοποιείο στη Μαντινεία, ένα ροζέ μοσχοφίλερο που δείχνει πως μπορούμε να έχουμε μεγάλα ροζέ κρασιά από μοσχοφίλερο. Γεμίζει το στόμα σου δροσιά, ροδοπέταλα, λουκούμι τριαντάφυλλο, φραμπουάζ, έχεις την άνοιξη στον ουρανίσκο. Απολαύστε το με φρεσκοψημένο ψωμάκι, ντοματούλα και αρωματικά, προσθέστε και λίγο μπούκοβο για τσαχπινιά.
Ροζέ Κώνος αγιωργίτικο, από τις σπάνιες γαίες του ιστορικού οινοποιείου που έχει μπει σε πολύ σοβαρή τροχιά ανανέωσης και αυτοπροσδιορισμού. Αγαπώ τα ιστορικά οινοποιεία που έστησαν τους πυλώνες του ελληνικού κρασιού, που κάποια στιγμή ίσως και να κουράστηκαν, έκαναν ενδοσκόπηση και ξαναβρήκαν το πάθος τους για δημιουργία, φρέσκιες ιδέες και γεύσεις. Φραγκοστάφυλα, άγρια μούρα και κεράσια δίνουν μια τραγανή διάσταση στο κρασί αυτό, που είναι πληθωρικό στο στόμα και η παραμονή του στο βαρέλι είναι διακριτική αλλά τη νιώθεις στον όγκο του. Θέλει το φαγάκι του η αλήθεια είναι, βάλτε του χταποδάκι στιφάδο και θα με θυμηθείτε…
Ousyra, αυτόριζο Φωκιανό από αμπελώνα στην ορεινή Νάξο που οινοποιείται στη Σύρο. Εδώ φαίνεται η διαφορά στον καιρό, το φρούτο δείχνει πως προέρχεται από τόπο που τον φιλάει ο ήλιος και η αλμύρα, μας δίνει εξωτικά φρούτα στο στόμα, έχει βάθος, είναι πιο κομπλικέ. Θέλει τηγανητές κουτσομούρες και χωριάτικη, είναι για μεσημέρι και για φαΐ. Έχει όγκο και δύναμη. Το ότι ένας Σκωτσέζος ερωτεύτηκε τη Σύρο, ήρθε στην Ελλάδα και φτιάχνει κρασί θα μπορούσε να αποτελεί και από μόνο του λόγο για να πιούμε το κρασί αυτό.
Anarch ξινόμαυρο και ασύρτικο, γιατί μας αρέσει αυτή η γευστική πάλη ανάμεσα στην ντομάτα, τη φράουλα και την κόκκινη πιπεριά, και επίσης του πάει πολύ να είναι και μια χρονιά πριν ή και δύο... Η Hetero Wines και η gypsy wine making φιλοσοφία της Μαρίας και του Δημήτρη στα καλύτερά τους σε αυτή την εμφιάλωση από το χαρμάνι των δύο εμβληματικών ελληνικών ποικιλιών. Βάλτε μια πιπεριά Φλωρίνης στο γκριλ, γεμίστε τη με φέτα, ραντίστε με ελαιόλαδο και μπαλσάμικο και συνεχίστε να ακούτε τους Radiohead και να μιλάτε για τις συναυλίες του καλοκαιριού.
Ροζέ από ξινόμαυρο και κρασάτο Εσκίογλου. Αυτό το ροζέ με συγκίνησε. Τα κρασιά του συγκεκριμένου παραγωγού τα δοκιμάζω σε τακτά χρονικά διαστήματα, έχει συνέπεια στην ποιότητα και στην αυθεντικότητα των γεύσεων. Πιο σκούρο ροζέ, λίγο ντεμοντέ θα έλεγε κάποιος βιαστικός… όμως με βάθος και σεβασμό στην κουλτούρα της σκουρόχρωμης ροζέ οινοποίησης. Μπράβο σας, κύριε Εσκίογλου, πραγματικά, φτιάξατε ένα λαχταριστό ροζέ κρασί, κι ας είναι αντίθετο με τους καιρούς. Λιαστή ντομάτα, κόκκινη πιπεριά, πάστα ελιάς κυριαρχούν στη γεύση. Φτιάξτε γεμιστά την Κυριακή, φωνάξτε την οικογένειά σας και χαρείτε τα με Πάριο στο background.
«9214», Λημνιό από τον Δομοκό και την οικογένεια Γκιρλέμη, το άλλο άκρο από το προηγούμενο κρασί, σχεδόν λευκό αλλά σαγηνευτικό, νεανικό, ευχάριστο, ευκολόπιοτο. Είναι αυτό το κρασί που θα αγαπήσουν όλοι, απλά θα το απολαμβάνουν και θα συνεχίζουν να διηγούνται ιστορίες για ταξίδια και καλοκαιρινές διακοπές. Αιθέριο, αν ήταν ύφασμα θα ήταν σίγουρα αραχνοΰφαντο. Μπορείτε να το απολαύσετε και ως απεριτίφ, με λίγο παξιμάδι και κατίκι Δομοκού, γιατί όσα παράγονται σε έναν τόπο ταιριάζουν μεταξύ τους.
«Καπετάνισσα» από την Κρήτη και το οικογενειακό οινοποιείο Αμαργιωτάκη, που σταθερά και ήσυχα, χρόνο με τον χρόνο, δηλώνει την παρουσία του και πως ήρθε για να μείνει και να μας δώσει νόστιμα κρασιά. Μοσχάτο σπίνας και λιάτικο, φρουτένιο και λουλουδένιο γιασεμί και νυχτολούλουδο, με νύξεις δυόσμου, με τόσα όσα υπολειμματικά σάκχαρα για να το χαρείς με μια φρουτοσαλάτα, με τις φράουλες που μόλις έχεις βγάλει από το ψυγείο και έχεις ραντίσει με καστανή ζάχαρη και λίγο από το κρασί αυτό. Τώρα, αν πεινάς και δεν ήρθε η ώρα για τις φράουλες, και σου αρέσουν τα πικάντικα, μια χαρά θα τη βγάλει το κρασί και με τα μπαχάρια και με τα καυτερά. Βάλτε του δίπλα μεξικάνικο ή ασιατικό και τη φτιάξατε τη θεματική βραδιά.
Θα κλείσω με λατρεμένες φυσαλίδες, γιατί απλά δεν γίνεται χωρίς αυτές να μπει η άνοιξη και να ενεργοποιήσει τους νευροδιαβιβαστές που εκκρίνουν τις ορμόνες της χαράς για να μας ρίξουν στον χορό. Θα χορέψουμε λοιπόν με ροζέ «Prologue» από τον master της λημνιώνας, τον Χρήστο Ζαφειράκη, που με επιμονή, υπομονή και στοχοπροσήλωση έφτιαξε ένα υπέροχο αφρώδες κρασί από λημνιώνα και ασύρτικο, γεμάτο από κόκκινο φρούτο και ζυμαράκι τσουρεκιού. Σοτάρετε μερικές γαριδούλες Αμβρακικού, ρίξτε λάιμ και λίγο τσίλι και απολαύστε το μοναδικό ανοιξιάτικο ελληνικό ηλιοβασίλεμα. Είμαστε τυχεροί που το έχουμε.
Τον φετινό Απρίλιο θα τον απολαύσουμε πραγματικά με λαχταριστά ροζέ ελληνικά κρασιά γιατί τα κάνουμε πολύ καλά, και μπράβο μας.
