ΔΕΧΤΗΚΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΑΙ οικουμενικό κράξιμο ο διάσημος ηθοποιός Τιμοτέ Σαλαμέ (ο οποίος ακόμα δεν με έχει πείσει πλήρως για το υπερμέγεθες υποκριτικό του χάρισμα, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα) για την υποτιμητική αντίληψη που εξέφρασε, σε μια αποστροφή του λόγου, για παραδοσιακά «υψηλές» μορφές τέχνης, όπως η όπερα και το μπαλέτο.
Για την ακρίβεια, είπε (ή «πέταξε») ότι δεν θα ήθελε να εργάζεται «στο μπαλέτο, στην όπερα ή σε κάποιο από αυτά τα πράγματα για τα οποία λένε ότι ‘πρέπει να τα κρατήσουμε ζωντανά’ αν και κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτό’…με όλο τον σεβασμό στους ανθρώπους του μπαλέτου και της όπερας εκεί έξω». Το τελευταίο κομμάτι ήταν σίγουρα ειλικρινές καθώς αν κάποιος οφείλει σεβασμό στους εκπροσώπους των παραστατικών τεχνών είναι ο ίδιος ο 30χρονος σταρ, ο οποίος, εκτός του ότι η μητέρα και η αδελφή του σπούδασαν στην Αμερικανική Σχολή Μπαλέτου, μεγάλωσε και ανατράφηκε στο καλλιτεχνικό μελίσσι του Manhattan Plaza, ένα σύμπλεγμα κατοικιών στο Hell’s Kitchen του Μανχάταν που παραδοσιακά έχει στεγάσει ταλαντούχους και επιφανείς εκπροσώπους του θεάτρου, της μουσικής και του χορού, αποκτώντας το παρατσούκλι «η κρεβατοκάμαρα του Μπρόντγουεϊ».
«Στα λόγια του Σαλαμέ κρύβεται ένα βαθύτερο νόημα: το θέμα δεν είναι ότι το μπαλέτο δεν είναι σημαντικό. Είναι ότι ο κόσμος δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να ανακαλύψει την αξία του...».
Μπορούμε συνεπώς να υποθέσουμε ότι στόχος του δεν ήταν να υποτιμήσει ένα σύμπαν που του είναι άγνωστο, αλλά να σημειώσει, έστω και φευγαλέα, έστω και επιπόλαια (μπορεί να επηρεάστηκε από την τεστοστερόνη του συνομιλητή του, Μάθιου Μακόνεχι, μπορεί να μην ήθελε να φανεί «φλούφλης») πόσο άχαρη και πόσο ψυχαναγκαστική μπορεί να είναι η αντίληψη του «προστατευόμενου είδους», ασχέτως αν θα μπορούσε να πει κανείς ότι και η κινηματογραφική αίθουσα (αν όχι ο κινηματογράφος ο ίδιος) ανήκει πλέον σ’ αυτή την κατηγορία.
«Ο Σαλαμέ δεν εννοούσε ότι το μπαλέτο και η όπερα δεν έχουν σημασία», έγραφε χθες στους New York Times η Gia Kourlas, η κριτικός χορού (μια εξαιρετικά σπάνια ιδιότητα πλέον) της εφημερίδας, «αλλά ότι δεν αποτελούν μέρος της mainstream κουλτούρας. Φαίνεται να υποτιμά τον ρόλο αυτών των μορφών τέχνης στην κοινωνία μας, αλλά έχει άδικο; Η αξία του μπαλέτου και της όπερας και η αντίληψη του κόσμου για την αξία τους είναι δύο διαφορετικά πράγματα... Ο ίδιος γνωρίζει καλά ότι οι ταινίες έχουν όχι μόνο τη δυνατότητα να διαρκούν στον χρόνο, αλλά και να προσελκύσουν μεγαλύτερο κοινό, ενώ οι παραστατικές τέχνες όχι... Δυστυχώς, τα λόγια του Σαλαμέ αναδεικνύουν κι ένα άλλο στοιχείο σχετικά με το ρόλο του μπαλέτου στη μαζική κουλτούρα: ο λόγος για τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για το μπαλέτο αυτή την εβδομάδα είναι επειδή μίλησε πρώτος ένας διάσημος γι’ αυτό. Αν ένας χορευτής έλεγε ότι μια ταινία δεν έχει σημασία, θα ήταν σα να πέφτει μόνο του ένα δέντρο στη μέση του δάσους… Στα λόγια του Σαλαμέ κρύβεται ένα βαθύτερο νόημα: το θέμα δεν είναι ότι το μπαλέτο δεν είναι σημαντικό. Είναι ότι ο κόσμος δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να ανακαλύψει την αξία του...».
Ήταν πάντως εντυπωσιακή η ταχύτητα των αντανακλαστικών που επέδειξε (αποδεικνύοντας ότι βρίσκεται σε άμεση επαφή με την mainstream κουλτούρα), σε συγχρονισμό με αντίστοιχους φορείς του εξωτερικού, η Εθνική Λυρική Σκηνή, η οποία ως απάντηση στη «διαβόητη» δήλωση του Σαλαμέ, κυκλοφόρησε ένα μικρό βίντεο με αποσπάσματα από παραστάσεις της με τίτλο «Alive and Kicking». «Έλα στην Αθήνα και θα το καταλάβεις αμέσως Timothée Chalamet», σημειώνει (με μια ελαφρά υφή απειλής) η ΕΛΣ στην ανάρτησή της. «Αλλά τρέξε γιατί τα εισιτήρια εξαντλούνται αμέσως!». Αυτό το τελευταίο όμως δεν συμβαίνει επειδή το ευρύ κοινό ερωτεύτηκε αιφνιδίως το μπαλέτο και την όπερα αλλά επειδή οι παραστάσεις αυτές έχουν το χαρακτήρα ενός «exclusive» event και συνήθως είναι sold out πριν αρχίσει καν η προπώληση.
