Ο Odydoze είναι low profile, σοβαρός, μετρημένος, δεν λέει πολλά. Για αυτά που έχει καταφέρει ως παραγωγός και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, κάτι τέτοιο είναι αρκετά ασυνήθιστο, ειδικά στην ελληνική ραπ σκηνή όπου κυριαρχεί η επίδειξη και η κόντρα. Το 2025 για τον Odydoze έφερε (μία ακόμα) διεθνή αναγνώριση με το άλμπουμ του Νέγρου του Μοριά (που ήταν το νούμερο 2 στη λίστα της «Guardian» με τα καλύτερα global άλμπουμ της χρονιάς), ένα sold out live στο Παρίσι μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό, ένα ταξίδι στη Νιγηρία με τον ΝΤΜ για να φτιάξουν μουσική, και τη δημιουργία του δικού του στούντιο, το οποίο του άλλαξε τη ζωή. Ο Οδυσσέας φτιάχνει beat από 15 χρονών και στα 18 του βρέθηκε στο Νο 24 των αμερικανικών τσαρτ της Apple Music με το άλμπουμ του Τζόνυ Σίνκο «I Swear 3», σε τέσσερα από τα κομμάτια του οποίου είχε κάνει την παραγωγή. Έχει επίσης συνεργαστεί με τον Destroy Lonely – οι πρώτες του δουλειές δεν ήρθαν απ’ την Ελλάδα, ήρθαν από την Αμερική.
Αυτές οι συνεργασίες του ήταν η αφορμή για ένα ταξίδι στην Ατλάντα για να γνωρίσει από κοντά τους Αμερικανούς ράπερ, με τους οποίους μέχρι τότε είχε επαφή διαδικτυακά, και να δουλέψει μαζί τους – μια εμπειρία έντονη και ανεκτίμητη.
Στο στούντιο έρχονται κυρίως νέα παιδιά, όλοι newcomers από την Αθήνα, που ενδεχομένως δεν τους ξέρει και πολύς κόσμος ακόμα. Πιστεύω ότι αυτοί που την αγαπάνε τη ραπ θα το δουλέψουν και θα φανούνε. Χρειάζεται πολλή δουλειά για να κάνεις κάτι καλό, κάτι ξεχωριστό».
«Στην Ατλάντα πήγα επειδή είχα κάποιους γνωστούς καλλιτέχνες με τους οποίους είχα συνεργασίες χρόνων, σε μια από τις πιο hardcore γειτονιές, το Έθριτζ στη δυτική Ατλάντα», λέει. «Ηχογραφούσα με ένα παλικάρι, μεταξύ άλλων, που είχε περάσει πολύ δύσκολα στη ζωή του. Μπαίναμε στο στούντιο και ο τύπος τα έκανε όλα freestyle, “έφτυνε” στίχους χωρίς να λέει ό,τι να ’ναι».
«Ήσουν ένα μικρό παιδί όταν πήγες εκεί, πώς σε αντιμετώπισαν;». «Ήμουν 19 χρονών και θυμάμαι ότι με πήγε ως εκεί ένας ταξιτζής και όταν φτάσαμε γυρίζει και με κοιτάει και μου λέει “είσαι σίγουρος ότι θες να σε αφήσω εδώ;”. Οι άνθρωποι που με υποδέχτηκαν με αντιμετώπισαν με πολύ σεβασμό όμως, και σε κάποιες περιπτώσεις μου φέρθηκαν σαν να είμαι ο μικρός τους αδελφός. Βέβαια, είχε σημασία ότι είχα έρθει από τόσο μακριά, κι ας μην ήξεραν πού είναι η Ελλάδα. Αυτά τα παιδιά μού άνοιξαν την πόρτα στα σπίτια τους. Η κατάσταση σε αυτές τις γειτονιές ήταν πρωτόγνωρη, αλλά εκεί πήγα για να φτιάξω μουσική, αυτό μας συνέδεε με αυτά τα παιδιά. Είχε άτομα που ήταν από την Αϊτή, κι επειδή ήξερα ότι η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος, τους το είπα και αυτό ήταν κάτι που μας έφερε κοντά. Με τα άτομα αυτά έχουμε ακόμα πολύ καλή επαφή. Από αυτό το ταξίδι, εκείνο που έμαθα περισσότερο είναι ότι η μουσική μπορεί να διασταυρώσει κόσμους που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους αλλά πάνω στη μουσική να είστε ένα, να μην υπάρχει διαχωρισμός, να μην υπάρχει ρατσισμός».
Στην Ελλάδα ο Odydoze έχει συνδεθεί με τον Νέγρο του Μοριά, δημιουργώντας τον ήχο τού «Θράσος», ενός άλμπουμ ιστορικού για το ελληνικό ραπ, γιατί συστήνει τον όρο trapbetiko, συνδυάζοντας δύο είδη που δεν έχουν καμία σχέση ηχητικά, αλλά έχουν κοινωνικές συγγένειες: το ρεμπέτικο με την τραπ. Γι’ αυτό το καθαρά ελληνικό υβρίδιο, που προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον, είναι κατά πολύ υπεύθυνος ο Odydoze.
Νέγρος Του Μοριά - Το ΄χουν Κάψει (Prod. Odydoze)
«Τον Κέβιν τον ξέρω από 14 χρονών, τον είχα γνωρίσει μέσω του Κωστή (Black Athena)», λέει. «Ο Κωστής είχε τότε μια εκπομπή στον 9,84 και ήταν από τους πρώτους που άκουσε τα beat μου. Με τον Κέβιν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί το 2020-21 που του έστειλα το “Το ’χουν κάψει” και το “Λαγνεία”. Πήραμε από κοινού την απόφαση να δουλέψουμε με ελληνικούς στίχους. Ο Κέβιν είχε ξαναπροσπαθήσει να κάνει κάτι με ελληνικό στοιχείο, αλλά δεν το είχε πετύχει ακριβώς κι εκεί ήρθα εγώ που είχα “φάει” μια φλασιά με τα ρεμπέτικα.
Η γιαγιά μου είναι από τον Πειραιά και ο θείος της, ο Μάρκος Μιχαλάς, ήταν μπουζουξής ρεμπέτης, δεν έκανε παιδιά, δεν παντρεύτηκε. Έπαιζε με πολύ κόσμο. Είχε παίξει με τον Ζαμπέτα, με Χατζιδάκι, Τσιτσάνη, Τσαουσάκη και ήταν δεύτερο μπουζούκι, ζούσε απ’ αυτό, ταξίδεψε πολύ, αλλά δεν ήταν κάποιο όνομα. Είχε βγάλει ένα τραγούδι μόνο, το “Μια νύχτα στην Ανατολή”, παλιά ηχογράφηση σε δίσκο 78 στροφών.
Οι ξένοι διακρίνουν στον ΝΤΜ έναν άνθρωπο που ασχολήθηκε με την ελληνική μουσική, τη μουσική της πατρίδας του, με έναν πρωτότυπο τρόπο. Γι’ αυτό ήρθε η Γαλλία για να κάνει ντοκιμαντέρ, γι’ αυτό ήρθαν απ’ τη Γερμανία, γι’ αυτό μας κάλεσαν σε φεστιβάλ στη Γαλλία που ηταν sold out, γι’ αυτό η “Guardian” το επέλεξε στα καλύτερα global άλμπουμ της χρονιάς».
Αναφέρεται στο δεύτερο άλμπουμ που δούλεψε με τον ΝΤΜ, το «Μαύρη Ελλάδα», που πήρε εξαιρετικές κριτικές παντού και έφερε τις προτάσεις για εμφανίσεις σε ξένα φεστιβάλ. Η δημιουργία του, πάντως, ήταν επώδυνη και αρκετά περιπετειώδης για τον Οδυσσέα.
«Τον Οκτώβριο του ’24 μού έκλεψαν το λάπτοπ που είχε μέσα δουλειά έξι χρόνων», λέει. «Είχα μέσα και το “Μαύρη Ελλάδα” του Νέγρου Του Μοριά , που μόλις το είχα τελειώσει. Ήταν καταστροφή. Τις πρώτες μέρες ήμουν δύσκολα, αλλά οι φίλοι μου με στήριξαν και συνέχισα. Έπιασα δουλειά στο Skroutz, σε μια αποθήκη, δούλεψα και catering και μάζεψα τα λεφτά για να πάρω νέο λάπτοπ. “Μπρίζωσα” κι έγραψα όλα τα κομμάτια του δίσκου από την αρχή, τα ίδια, γιατί θυμόμουν ακριβώς τους ήχους που είχα βάλει. Ο δίσκος βγήκε τον Απρίλιο».
Νέγρος Του Μοριά - Είναι Ελληνοwest
Αυτή η ατυχία που παραλίγο να τον κάνει να τα παρατήσει, ήταν η αφορμή να δει διαφορετικά τις προοπτικές που είχε στον χώρο της μουσικής. «Από όταν τέλειωσα το λύκειο, δούλευα σε ό,τι δουλειά μπορούσα να βρω», λέει. «Όταν έγινε το σκηνικό με το λάπτοπ, ένιωσα ότι όφειλα στον εαυτό μου να επενδύσω με άλλον τρόπο στη μουσική μου. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που ή θα γονατίσεις ή θα σηκωθείς. Και κάπως έτσι παράτησα τις δουλειές που έκανα και με όποια λεφτά είχα στην άκρη άνοιξα με έναν συνεργάτη μου ένα μικρό στούντιο.
Στο στούντιο έρχονται κυρίως νέα παιδιά, όλοι newcomers από την Αθήνα, που ενδεχομένως δεν τους ξέρει και πολύς κόσμος ακόμα. Πιστεύω ότι αυτοί που την αγαπάνε τη ραπ θα το δουλέψουν και θα φανούνε. Χρειάζεται πολλή δουλειά για να κάνεις κάτι καλό, κάτι ξεχωριστό».
Η δημιουργία του στούντιο είναι κάτι που του δίνει χαρά. Χαρούμενο επίσης τον κάνουν τα ταξίδια που έχει την ευκαιρία να κάνει λόγω της μουσικής.
«Με τον Κέβιν πήγαμε στη Νιγηρία τον Σεπτέμβρη, μας έστειλε η Sony σε ένα camp που έκανε η Sony Νιγηρίας, κι είχε καλλιτέχνες απ’ την Αφρική –Νιγηρία, Γκάνα– αλλά και από Ευρώπη και από Καναδά», εξηγεί. «Εκεί είναι άλλο πράγμα τελείως από την Ατλάντα, άλλη πραγματικότητα, και πολιτισμικά. Δηλαδή αν στην Ατλάντα ήμουν εγώ σαν τη μύγα μες στο γάλα, φαντάσου στην Αφρική τι ήμουνα. Θυμάμαι εκεί που έφτιαχνα ένα beat amapiano, γυρνάει ένας Νιγηριανός τραγουδιστής και μου λέει “άμα το άκουγα αυτό και δεν σε είχα δει, δεν θα περίμενα ότι είσαι λευκός”. Και γέλασε».
Τον ρωτάω αν θεωρεί ότι έχει αποκτήσει ταυτότητα η νέα ελληνική ραπ, έπειτα από τόσων χρόνων επιτυχίες και κυριαρχία στις τάσεις. «Ορισμένα άτομα έχουν ταυτότητα, δίχως να έχουν προσωπικότητα», λέει. «Υπάρχουν όμως και άλλα που στηρίζουν πολύ καλά αυτό που κάνουν. Αν μιλήσουμε για χώρες του εξωτερικού, όπως τη Γαλλία, βλέπεις να έχουν μια ταυτότητα στις παραγωγές, έναν ήχο, στην Ισπανία επίσης, το ίδιο και στην Αλβανία. Έχει ταυτότητα ο αλβανικός ήχος, γιατί παρότι είναι μικρή χώρα, βλέπεις καλλιτέχνες σαν τον Noizy να έχουν εκατοντάδες εκατομμύρια streams.
Νέγρος Του Μοριά , Hatemost - Στην Υπόγα (Prod. Odydoze)
Υπάρχουν λογαριασμοί στο Instagram που το μόνο που κάνουν είναι να αναπαράγουν την ίντριγκα και να δημιουργούν καινούργιες ίντριγκες. Για μένα, λόγω της έκθεσης που πολύ εύκολα μπορείς να έχεις στα social, νομίζω ότι αυτό έχει επηρεάσει τα μυαλά του κόσμου. Και εκεί είναι το θέμα, όταν είσαι καλλιτέχνης, πιο πολύ θα έπρεπε να κοιτάς να φτιάξεις τη μουσική σου παρά να είσαι influencer. Γι’ αυτό εμένα μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι πιο low profile».
Ο Odydoze αυτή τη στιγμή ηχογραφεί με «νέο αίμα», νεαρούς ράπερ που ευελπιστούν να γίνουν οι επόμενοι σούπερ σταρ, ή έστω να αφήσουν το στίγμα τους στην ελληνική σκηνή. Ηχογραφεί επίσης το νέο άλμπουμ τού Νέγρου του Μοριά που θα είναι διαφορετικό από τα δύο προηγούμενα.
«Είμαι της άποψης ότι αν κάνεις κάτι διαφορετικό, καλό είναι να αφήνεις τον κόσμο να το πάει και να το φέρει, όχι να το πλασάρεις όλη την ώρα», λέει. «Μπορεί να το κάνουμε με έναν άλλο τρόπο, αλλά σίγουρα προσπαθούμε κάθε φορά να εξελίσσεται. Ο κόσμος το έμαθε το trapbetiko, έχει περάσει παντού, επομένως θεωρώ ότι η εξέλιξη είναι και βασικό κομμάτι σ’ αυτήν τη φάση».
Νέγρος Του Μοριά - Κενοδοξία/Βουλιμία (Prod. ODYDOZE)
