«Ορόσημο» στα εγκληματολογικά χρονικά η ληστεία στην Καλαμπάκα
Η Εθνική Τράπεζα της Καλαμπάκας ήταν εύκολος στόχος γι’ αυτούς, τους «επαγγελματίες» του είδους. Καθόλου δεν τους ένοιαζε που το αστυνομικό τμήμα ήταν μόλις 150 μέτρα μακριά. Ήξεραν ότι στις αρχές του μήνα τα ταμεία θα ήταν γεμάτα και στις 2 Ιουνίου 1992 εισέβαλαν στις 9 το πρωί με δύο καραμπίνες και ένα αυτόματο όπλο. Δεν είχαν μεταμφιεστεί, φορούσαν μόνο καπέλα και γυαλιά ηλίου. «Έτσι κι αλλιώς, ό,τι και να γίνει στη Θεσσαλία, εμάς θα κατηγορήσουν», σκέφτηκαν ο «Πεταλούδας» Κώστας Σαμαράς, που είχε μαζέψει ήδη δεκάδες χρόνια φυλακής για ληστείες και αποδράσεις, και τα αδέλφια Νίκος και Βασίλης Παλαιοκώστας, επίσης κορυφαία «ονόματα» στο πάνθεο των καταζητουμένων.
«Ακουμπήστε τα χέρια σας πάνω στο γκισέ και δεν πρόκειται να πάθετε τίποτα αν δεν κάνετε καμιά εξυπνάδα», είπαν στους υπαλλήλους της τράπεζας. «Τα λεφτά είναι της τράπεζας, οι ζωές, όμως, είναι δικές σας!». Ο Βασίλης Παλαιοκώστας κατευθύνθηκε προς τα δύο χρηματοκιβώτια. Το ένα ήταν άδειο, το δεύτερο κλειδωμένο. Οι ληστές απείλησαν τον διευθυντή, Στέφανο Κυριαζή, τον ανάγκασαν να τους δώσει το κλειδί και άρχισαν να γεμίζουν δύο σάκους με χαρτονομίσματα. «Κύριοι, μπορείτε να ηρεμήσετε τώρα, δεν πρόκειται να σας πειράξουμε, είμαστε καλά παιδιά!» είπε ο Νίκος Παλαιοκώστας. Την ώρα εκείνη μια ηλικιωμένη γυναίκα πήγε να μπει στην τράπεζα, αλλά διέκρινε έξω από την πόρτα τα όπλα των ληστών και οπισθοχώρησε. Μόλις απομακρύνθηκε λίγα μέτρα, άρχισε να φωνάζει: «Ληστεία στην τράπεζα!».
Στις ιστορίες αυτές που έπλεξαν τον μύθο των αδελφών Παλαιοκώστα και του Κώστα Σαμαρά ακουγόταν ότι οι χωριανοί τούς πρόσφεραν φαγητό και στέγη και αυτοί τους αποζημίωναν απλόχερα. Τη μία με 250.000 δραχμές στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου που «δανείστηκαν», την άλλη με 3 εκατομμύρια δραχμές σε έναν φάκελο έξω από την πόρτα μιας φτωχής οικογένειας. Γι’ αυτό και στη Θεσσαλία τούς απέδωσαν το προσωνύμιο «οι Ρομπέν των φτωχών».
Μέσα σε τρία λεπτά όλα είχαν τελειώσει. «Σας αφήνουμε εδώ κάτι ψιλά που δεν έχουμε πού να τα βάλουμε», είπε ο Βασίλης Παλαιοκώστας, ενώ ο Κώστας Σαμαράς έπιασε τον διευθυντή από το μπράτσο και τον χρησιμοποίησε ως «ασπίδα» βγαίνοντας από την τράπεζα. Περίμενε να μπουν οι συνεργοί του στο –κλεμμένο από το Αγρίνιο– μπλε Audi 80 και τότε τον άφησε ελεύθερο. Κατά τη διαφυγή τους, πετούσαν χαρτονομίσματα από το παράθυρο του αυτοκινήτου για να κερδίσουν χρόνο! Ένας αστυνομικός εκτός υπηρεσίας, ο οποίος βρισκόταν τυχαία σε κοντινό κατάστημα, πυροβόλησε εναντίον τους, περισσότερο «για την τιμή των όπλων», αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να σπάσει το πίσω αριστερό φλας του αυτοκινήτου τους. Οι συνάδελφοί του που ήταν στην πρωινή βάρδια δεν πρόλαβαν να πάνε εγκαίρως στην τράπεζα, καθώς οι πανούργοι ληστές είχαν «στριμώξει» το περιπολικό του τοπικού αστυνομικού τμήματος με ένα κλεμμένο Nissan 4Χ4, για να μην μπορεί να τους καταδιώξει.
Οι δράστες τράπηκαν σε φυγή, παίρνοντας τον δρόμο προς τα Γρεβενά. Λίγο αργότερα έφτασαν στο σημείο όπου είχαν κρύψει ένα κόκκινο Opel Kadett GSI, έβγαλαν τα καπέλα και τα γυαλιά, άλλαξαν ρούχα και γύρισαν ξανά προς την Καλαμπάκα. Την ώρα που οι αστυνομικοί αναζητούσαν ένα μπλε Audi 80, εκείνοι περνούσαν από μπροστά τους, ακούγοντας στο ραδιόφωνο την είδηση από τον τοπικό σταθμό, που μιλούσε για «θρασύτατη ληστεία 90 εκατομμυρίων δραχμών». Μόνο που αυτοί είχαν αρπάξει τη μεγαλύτερη λεία που είχε καταγραφεί έως τότε, 125 εκατομμύρια δραχμές, με τον θεαματικότερο τρόπο. Έκρυψαν τους σάκους με τα χρήματα στις πλαγιές του Κόζιακα και όταν ο αστυνομικός κλοιός χαλάρωσε, μετά από μέρες, επέστρεψαν να τους πάρουν.
Από μικροί στην παρανομία
Οι δύο γιοι του λαχειοπώλη Λεωνίδα Παλαιοκώστα από το Μοσχόφυτο, ένα ορεινό χωριό των Τρικάλων, γνώρισαν από μικροί τον κόσμο της παρανομίας, δημιουργώντας έναν μύθο γύρω από τα ονόματά τους, με μια δυσδιάκριτη γραμμή να χωρίζει την αλήθεια από τον θρύλο. Τον Απρίλιο του 1991 λήστεψαν τον πρόεδρο και τον γραμματέα του Αγροτικού Συνεταιρισμού Καρδίτσας, αλλά μόλις είδαν ότι είχαν αρπάξει μόλις 200.000 δραχμές, επέστρεψαν τα χρήματα, λέγοντας «εμείς δεν ληστεύουμε ψιλά!». Λίγους μήνες αργότερα, στον Παλαμά Καρδίτσας, όπου τα δύο αδέλφια και ο Κώστας Σαμαράς σταμάτησαν να φάνε σ’ ένα μικρό εστιατόριο, κάποιος τους αναγνώρισε και ειδοποίησε τον διοικητή του τοπικού τμήματος, ο οποίος έφτασε σε λίγα λεπτά. Ήταν η ευκαιρία του. Ωστόσο η προσπάθειά του να γίνει ήρωας τελείωσε άδοξα, καθώς βρέθηκε κλειδωμένος στην τουαλέτα! Στις ιστορίες αυτές –φανταστικές ή αληθινές, τι σημασία έχει;– που έπλεξαν τον μύθο τους ακουγόταν ότι οι χωριανοί τούς πρόσφεραν φαγητό και στέγη και αυτοί τους αποζημίωναν απλόχερα. Τη μία με 250.000 δραχμές στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου που «δανείστηκαν», την άλλη με 3 εκατομμύρια δραχμές σε έναν φάκελο έξω από την πόρτα μιας φτωχής οικογένειας που αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Γι’ αυτό και στη Θεσσαλία τους απέδωσαν το προσωνύμιο «οι Ρομπέν των φτωχών».
Ο Νίκος ήταν το μεγαλύτερο από τα πέντε αδέλφια Παλαιοκώστα. Μόλις στα 22 του χρόνια, και μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να πάει στα καράβια, συνελήφθη για πρώτη φορά για φθορά ξένης περιουσίας και αλητεία. Τα επόμενα χρόνια τα αδικήματα που αντιμετώπιζε «βάρυναν» επικίνδυνα, με κλοπές και διαρρήξεις σε πόλεις όλης της χώρας. Η πρώτη του απόδραση έγινε τον Ιούνιο του 1988 από το γραφείο του Ανακριτή Τρικάλων. Πήδηξε από τον δεύτερο όροφο του κτιρίου, αλλά δεν κατάφερε να πάει μακριά, αφού είχε υποστεί βαρύ διάστρεμμα. Η δεύτερη απόδρασή του, επιτυχημένη αυτήν τη φορά, ήρθε έξι μήνες αργότερα από τις φυλακές της πόλης, με τη βοήθεια τού κατά έξι χρόνια μικρότερου αδελφού του, Βασίλη, ο οποίος πέταξε ένα σκοινί από τον εξωτερικό μαντρότοιχο, ανάμεσα στις σκοπιές. Οι δεσμοί αίματος αποδείχτηκαν ισχυρότεροι από τα κάγκελα.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1990 ο Νίκος Παλαιοκώστας συνελήφθη στο χωριό Ζωοδόχος Ιωαννίνων μέσα σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, όπου βρέθηκαν μια κοντόκαννη καραμπίνα, φυσίγγια, εργαλεία διάρρηξης και πινακίδες αυτοκινήτων. Δύο μήνες αργότερα έπεσε στα χέρια της αστυνομίας και ο μικρός, όταν προσπάθησε να τον βοηθήσει να δραπετεύσει από τις φυλακές της Λάρισας. Μάλιστα, είχε «ντύσει» με χαλύβδινο πλέγμα το κλεμμένο Opel Ascona με το οποίο προσέγγισε την περιοχή, για να αντέξει στα πυρά των φυλάκων! Στο αυτοκίνητο βρέθηκαν όπλα, εκρηκτικά, ακόμη και μια αυτοσχέδια κατασκευή με καρφιά που καταστρέφει τα λάστιχα των αυτοκινήτων, «πατέντα» του Σαμαρά.
Η ομαδική απόδραση από τον Κορυδαλλό
Ο Νίκος Παλαιοκώστας απέδρασε από τις φυλακές Κορυδαλλού το βράδυ της μεγάλης φυγής, όταν 81 κρατούμενοι, ανήμερα του Αγίου Ελευθερίου, στις 15 Δεκεμβρίου 1990, «πέταξαν» προς τη δική τους ελευθερία, προκαλώντας μια γιγαντιαία επιχείρηση από την αστυνομία, που κυνηγούσε τους δραπέτες σε δρόμους και αυλές σπιτιών. Τον ίδιο δρόμο, της απόδρασης, ακολούθησε οκτώ μήνες αργότερα και ο Βασίλης. Τον Δεκαπενταύγουστο του 1991 έγινε καπνός από τις φυλακές Χαλκίδας, χρησιμοποιώντας έναν αυτοσχέδιο γάντζο που είχε φτιάξει με τα χερούλια των μεταλλικών κουβάδων και σεντόνια κομμένα σε λωρίδες.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1991 έκανε μια μυθιστορηματική απόδραση και ο τρίτος της «παρέας», ο Κώστας Σαμαράς, ανοίγοντας σιγά-σιγά μια τρύπα στο ξύλινο δάπεδο του μεταγωγικού λεωφορείου κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στις φυλακές της Κέρκυρας. Όταν το λεωφορείο έκανε στάση σ’ ένα βενζινάδικο στην Αμφιλοχία για ανεφοδιασμό και ξεμούδιασμα, πέρασε μέσα από την τρύπα και το έβαλε στα πόδια. Όταν οι συνοδοί του αντελήφθησαν την απόδραση, εκείνος ήταν ήδη μακριά! Από τότε οι τρεις δραπέτες συνέχισαν να γράφουν «χρυσές» σελίδες στα χρονικά του εγκλήματος, χτυπώντας τράπεζες σε όλη την Ελλάδα και προκαλώντας την αστυνομία, όπως στην Καλαμπάκα. Έφτασαν σε σημείο να τους κλειδώσουν με αλυσίδες μέσα στα τμήματα, στον Ορχομενό και στην Ελασσόνα, για να μπορέσουν να «χτυπήσουν» και να εξαφανιστούν ανενόχλητοι!
Η απαγωγή Χαΐτογλου
Λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1995, κι ενώ ο Κώστας Σαμαράς είχε ήδη συλληφθεί μέσα στο πλοίο με το οποίο ετοιμαζόταν να σαλπάρει από την Πάτρα για την Ανκόνα, οι αδελφοί Παλαιοκώστα σχεδίαζαν τη νέα τους επιχείρηση. Μέσα από έναν κατάλογο υποψήφιων θυμάτων, έβαλαν στο στόχαστρό τους τον «βασιλιά του χαλβά» Αλέκο Χαΐτογλου. Το πρωί της 15ης Δεκεμβρίου τού έστησαν καρτέρι κοντά στο σπίτι του στο Ωραιόκαστρο, λίγο προτού ξεκινήσει με το αυτοκίνητό του για τις εγκαταστάσεις της οικογενειακής επιχείρησης στο Καλοχώρι. Μόλις τον είδαν να πλησιάζει, μπήκαν μπροστά του στον στενό χωματόδρομο με ένα ασημί τζιπ Toyota Rav. Λίγα μέτρα πιο κάτω, σταμάτησαν στην πινακίδα STOP, δήθεν για να ελέγξουν τον δρόμο. Στο σημείο εκείνο περίμενε ήδη ο συνεργός τους. Φορούσε στρατιωτική στολή και σκούφο. Μόλις ο Αλέκος Χαΐτογλου σταμάτησε, εκείνος άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού, μπήκε οπλισμένος στο αυτοκίνητό του και τον υποχρέωσε να ακολουθήσει το τζιπ. Περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά, σταμάτησαν σ’ ένα αδιέξοδο προς το δάσος. Πήραν από το αυτοκίνητο έναν χαρτοφύλακα με ένα εκατομμύριο δραχμές που τους υπέδειξε ο ίδιος ο επιχειρηματίας, τον έβαλαν στο δικό τους αυτοκίνητο, του φόρεσαν κουκούλα, τον σκέπασαν με μια κουβέρτα και τράπηκαν σε φυγή.
Μία ώρα αργότερα, άγνωστος τηλεφώνησε στον αδελφό του Χαΐτογλου στο Καλοχώρι. «Έχουμε απαγάγει τον Αλέκο», του είπε και έκλεισε αμέσως. Σαράντα λεπτά αργότερα, έγινε πιο συγκεκριμένος: «Για να ξαναδείτε τον Αλέκο ζωντανό, θέλουμε 3 εκατομμύρια μάρκα. Μακριά από την αστυνομία γιατί θα τον βρείτε με μια σφαίρα στο κεφάλι». Ο Kώστας Xαΐτογλου, που ήταν πρόεδρος της ομάδας μπάσκετ του Ηρακλή, προσπάθησε να κάνει διαπραγματεύσεις μαζί τους, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να συγκεντρώσει τόσο γρήγορα ένα τέτοιο ποσό. Οι δράστες διέκοψαν τις επαφές.
Πέρασαν τρία 24ωρα αγωνίας για τους συγγενείς του επιχειρηματία, μέχρι που οι απαγωγείς εμφανίστηκαν και πάλι από κινητό τηλέφωνο, το πρωί της Δευτέρας 18 Δεκεμβρίου. Συμβιβάστηκαν να μειώσουν τα λύτρα. Απαιτούσαν πλέον 650.000 μάρκα και 150 εκατομμύρια δραχμές σε δεκαχίλιαρα, μοιρασμένα σε πέντε πακέτα. Ο Κώστας Xαΐτογλου πήρε μαζί του τον διευθυντή πωλήσεων της εταιρείας, Θανάση Χριστοφορίδη, και ξεκίνησε με το αυτοκίνητο της νύφης του για την Αθήνα, όπως του είχαν πει οι απαγωγείς, περιμένοντας οδηγίες για την παράδοση των λύτρων. «Nα κατευθυνθείτε προς τη Λάρισα», ήταν η πρώτη οδηγία. Φτάνοντας στην πόλη, το τηλέφωνο χτύπησε και πάλι: «Nα κινηθείτε προς Λαμία». Λίγο αργότερα, νέα εντολή: «Πάρτε τον δρόμο που οδηγεί από την Αθηνών - Λαμίας προς τους Δελφούς». Φτάνοντας σε ένα ερημικό σημείο, κάπου κοντά στον Μπράλο, οι απαγωγείς τού υπέδειξαν πού να αφήσει τα χρήματα: «Μόλις περάσετε το βενζινάδικο της ΕΚΟ, στρίψτε στον πρώτο χωματόδρομο. Αφήστε τα χρήματα εκεί που αρχίζει ο δασικός δρόμος. Θα ειδοποιηθείτε για το σημείο όπου θα βρείτε τον άνθρωπό σας».
Την ίδια αλλαγή δρομολογίων ακολούθησαν και για την απελευθέρωση του Αλέκου Xαΐτογλου. Τελικά τον άφησαν το βράδυ στην Καρδίτσα. Ο εφιάλτης είχε τελειώσει, αλλά για την αστυνομία ξεκινούσε η επιχείρηση για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των απαγωγέων. «Έδρασαν επαγγελματικά και μεθοδικά, καθώς είχαν στόχο την απαγωγή και τίποτα άλλο. Γι’ αυτό και δεν πείραξαν τον χαρτοφύλακα με το ένα εκατομμύριο μετρητά», ήταν τα πρώτα λόγια του επιχειρηματία στους αστυνομικούς της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης. Όπως είπε, ήταν πολύ καλά πληροφορημένοι και στα χέρια τους είχαν τους τρεις τελευταίους ισολογισμούς της εταιρείας του.
Μόλις δύο 24ωρα αργότερα, η αστυνομία ανακοίνωσε την εξιχνίαση της απαγωγής, την οποία «χρέωσε» στον Βασίλη Παλαιοκώστα και τον Παύλο Κερεμίδη και τους επικήρυξε για 260 εκατομμύρια δραχμές, όσα και τα λύτρα. Όπως διέρρευσε από την Ασφάλεια, μέσα στο κλεμμένο τζιπ που εγκατέλειψαν βρέθηκε φύλλο εφημερίδας με το ρεπορτάζ της απαγωγής, στο οποίο εντοπίστηκαν τα δακτυλικά τους αποτυπώματα. Ο Κερεμίδης βγήκε τηλεφωνικά στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και ισχυρίστηκε ότι δεν είχε καμία σχέση με την υπόθεση. «Κακώς έμπλεξαν το όνομά μου, έχω μάρτυρες να επιβεβαιώσουν πού βρισκόμουν εκείνη την ημέρα», είπε. «Tον κύριο Xαΐτογλου δεν τον γνωρίζω, δεν έχω καμιά σχέση με τον άνθρωπο. Tον Παλαιοκώστα δεν τον έχω συναντήσει ποτέ. Η αστυνομία μού τα φόρτωσε όλα, όπως μου φόρτωσε και παλιότερα άλλα αδικήματα. Mου τα φορτώνουν γιατί θέλουν να με σκοτώσουν. Δεν έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, γι’ αυτό και δεν θα παραδοθώ…». Για τον Παύλο Κερεμίδη η υπόθεση έκλεισε με τον επεισοδιακό του θάνατο σε συμπλοκή με αστυνομικούς στο θεραπευτήριο «Υγεία», τον Οκτώβριο του 1996.
Η οικογένεια Χαΐτογλου αξίωσε αποζημίωση για τη ζημιά που υπέστη από παραλείψεις της αστυνομίας στην υπόθεση της απαγωγής, όμως η αίτηση απορρίφθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Άνθρωποι από το περιβάλλον της οικογένειας έλεγαν ότι ο Αλέκος Χαΐτογλου επηρεάστηκε πολύ από αυτή την περιπέτεια και κλείστηκε στον εαυτό του. Στις 5 Ιουνίου 2016 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 62 ετών.
Όσο για τον Βασίλη Παλαιοκώστα, θα συνέχιζε να παίζει με τις διωκτικές αρχές σαν τη γάτα με το ποντίκι... μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου 1999 που έπεσε στα χέρια των αστυνομικών, όταν το Hyundai που οδηγούσε, το οποίο ήταν πραγματικό οπλοστάσιο, ανατράπηκε στο 90ό χιλιόμετρο της παλιάς εθνικής οδού Λαμίας - Λιβαδειάς και κατέληξε σε αρδευτικό αυλάκι. «Άντε, κάνατε την τύχη σας, έχετε στα χέρια σας τον Παλαιοκώστα!» είπε στους αστυνομικούς την ώρα που του περνούσαν χειροπέδες. Τότε άρχισαν οι καταδίκες: κάθειρξη 25 ετών για την απαγωγή Χαΐτογλου, κάθειρξη 24 ετών για τον τραυματισμό δύο αστυνομικών του Τμήματος Πύλης Τρικάλων κατά τη διάρκεια συμπλοκής, κάθειρξη 18 ετών για τη ληστεία στην Καλαμπάκα, κάθειρξη επίσης 18 ετών για τη ληστεία στην Εμπορική Τράπεζα Ιωαννίνων.
Η πρώτη απόδραση με ελικόπτερο
Ο Κώστας Σαμαράς απολύθηκε το 2004 με περιοριστικούς όρους από τις φυλακές και αποφάσισε να γράψει βιβλίο για την περιπετειώδη ζωή του, με τίτλο «Καταζητείται», αλλά ο Βασίλης Παλαιοκώστας δεν το έβαλε κάτω. Στις 4 Ιουνίου 2006 «πέταξε» με ελικόπτερο από τις φυλακές Κορυδαλλού μαζί με τον Αλκέτ Ριζάι. Οι δύο άνδρες που εμφανίστηκαν στον Άγιο Κοσμά και ζήτησαν να κάνουν μια βόλτα με ελικόπτερο της εταιρείας Air Lift πάνω από την Αθήνα, πληρώνοντας προκαταβολικά 1.400 ευρώ, δεν επέλεξαν τυχαία το άσπρο ελικόπτερο με τη μπλε λωρίδα, που έμοιαζε με αυτά της αστυνομίας. Ούτε διάλεξαν τυχαία εκείνη την Κυριακή, που διεξαγόταν το Ράλι Ακρόπολις και στον ουρανό της Αττικής πετούσαν τουλάχιστον άλλα 18 ελικόπτερα. Είχαν το σχέδιό τους και το πέτυχαν με πρωτοφανή τρόπο, απελευθερώνοντας μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού τους δύο βαρυποινίτες. Η απόδραση, εν μέσω θερινής ραστώνης, προκάλεσε «σεισμό» στα υπουργεία Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης.
«Ποιος επίσημος μάς θυμήθηκε κυριακάτικα», αναρωτήθηκαν οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι και οι φύλακες στις σκοπιές του Κορυδαλλού, όταν αντίκρισαν κατά τις 6:30 το απόγευμα ένα ελικόπτερο να πετάει χαμηλά πάνω από τις φυλακές. Προτού περάσουν λίγα δευτερόλεπτα, είδαν τους δύο κρατούμενους να τρέχουν στο προαύλιο και να ανεβαίνουν στο ελικόπτερο, στο οποίο, εκτός από τον πιλότο, επέβαιναν άλλοι δύο άνδρες. Προτού προλάβουν να συνειδητοποιήσουν τι γινόταν, το ελικόπτερο χάθηκε πίσω από τις πλαγιές του όρους Αιγάλεω. Λίγα λεπτά αργότερα, προσγειώθηκε στο νεκροταφείο του Σχιστού, απ’ όπου οι τέσσερις άνδρες διέφυγαν με δύο μοτοσικλέτες τύπου Enduro προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο πιλότος, ο απόστρατος ταγματάρχης της Αεροπορίας Στρατού Βασίλης Καρίκης, ειδοποίησε την αστυνομία για την απόδραση και το ακριβές σημείο που είχε προσγειωθεί και στη συνέχεια οδηγήθηκε για κατάθεση στην Ασφάλεια. Όπως είπε, ενώ πετούσαν πάνω από τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, οι δύο άνδρες τον απείλησαν με μια χειροβομβίδα και ένα πιστόλι και τον υποχρέωσαν να κατευθυνθεί προς τις φυλακές. Το βράδυ οι μοτοσικλέτες βρέθηκαν στο πάρκινγκ ενός ξενοδοχείου στον Σκαραμαγκά, σκεπασμένες με κουκούλες∙ όπως διαπιστώθηκε, είχαν κλαπεί από την Αργυρούπολη και την Καλλιθέα.
Oι έρευνες της αστυνομίας αποκάλυψαν τα στοιχεία των δύο ανδρών που οργάνωσαν την απόδραση. Ήταν ο 26χρονος δραπέτης Σπύρος Δραβίλας και ο 30χρονος Τζεντιάν Πάπα. Ο πρώτος είχε μισθώσει το ελικόπτερο και μία εβδομάδα νωρίτερα, για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των στελεχών της εταιρείας Air Lift και ταυτόχρονα να κάνει «πρόβα τζενεράλε», μια πτήση αναγνωριστική για τις συνθήκες, τα μέτρα ασφαλείας και τα πιθανά προβλήματα που θα αντιμετώπιζαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης. Εμφανίστηκε με ψεύτικα στοιχεία, συνοδευόμενος από τη νεαρή φίλη του και την αδελφή της. Πέταξαν για μισή ώρα πάνω από την Αθήνα και επέστρεψαν. Πλήρωσαν 1.200 ευρώ και ενημέρωσαν ότι θα επαναλάβουν την πτήση τις επόμενες ημέρες.
Πράγματι, στις 4 Ιουνίου 2006 ο Σπύρος Δραβίλας πήγε και πάλι στον Άγιο Κοσμά. Αυτήν τη φορά δεν τον συνόδευαν οι δύο γυναίκες, αλλά ένας άνδρας. Πλήρωσε 1.400 ευρώ και στις 6 το απόγευμα το ελικόπτερο απογειώθηκε για τα βόρεια προάστια και στη συνέχεια για το Σούνιο. Ξαφνικά ο Δραβίλας, που καθόταν πίσω από τον πιλότο, έβγαλε μια χειροβομβίδα και την έβαλε στον αυχένα του. «Γρήγορα στον Κορυδαλλό», του είπε ο Πάπα. «Τι λέτε, ρε παιδιά, δεν γίνεται, θα μας ρίξουν», απάντησε ο πιλότος. «Γρήγορα στον Κορυδαλλό, θα σου πούμε πού θα κατέβεις», του είπε ο Δραβίλας, ενώ συγχρόνως του ακινητοποίησε το χέρι για να μην ειδοποιήσει μέσω ασυρμάτου για το περιστατικό. «Μη μιλάς γιατί θα σε πετάξω στο κενό και θα πάρω εγώ το ελικόπτερο», του είπε ο Πάπα.
Φτάνοντας στις φυλακές, του υπέδειξαν ένα ξέφωτο. Ήταν το προαύλιο της Ε’ Ακτίνας. Το ελικόπτερο προσέγγισε το έδαφος, χωρίς να ακουμπήσει κάτω, διατηρώντας υψηλές στροφές∙ μέσα από το σύννεφο σκόνης που είχε σηκώσει το στροφείο ξεπρόβαλαν οι δύο κρατούμενοι και επιβιβάστηκαν. «Φύγε αμέσως», του είπαν. «Γρήγορα στο Σχιστό, στο νεκροταφείο». Λίγο αργότερα, το ελικόπτερο προσγειωνόταν σ’ ένα πάρκινγκ, κοντά στα ανθοπωλεία. «Μια χαρά τα πήγες, πάρε αυτό το κομπολόι απ’ τον Παλαιοκώστα. Είναι συλλεκτικό, εγώ δεν το χρειάζομαι πια. Και μην τολμήσεις να ξαναβάλεις μπροστά, γιατί όπου και να κρυφτείς θα σε βρω και θα σε σκίσω», είπε στον πιλότο ο υπ’ αριθμόν 1 καταζητούμενος και σε δευτερόλεπτα οι τέσσερις εξαφανίστηκαν, εγκαταλείποντας τη χειροβομβίδα στα πίσω καθίσματα του ελικοπτέρου.
Όπως φάνηκε, οι δράστες ήξεραν ότι οι πτήσεις εξ όψεως απαγορεύονται μόνο σε τρία σημεία στο Λεκανοπέδιο: πάνω από τη Βουλή, πάνω από την Ακρόπολη και 5.000 πόδια πάνω από τις φυλακές Κορυδαλλού. Γι’ αυτό και δύο λεπτά μετά την απογείωση από τον Άγιο Κοσμά έσβησαν τη συσκευή που επιτρέπει στο ραντάρ της Πολιτικής Αεροπορίας να εντοπίζει τη θέση του ελικοπτέρου. Ήταν τέτοιος ο αιφνιδιασμός και τόσο πρωτοφανής ο τρόπος της απόδρασης, που ο αρχιφύλακας του Κορυδαλλού δήλωσε ότι δεν ήξερε πόσοι και ποιοι κρατούμενοι έλειπαν και ότι αυτό θα διαπιστωνόταν από την καταμέτρηση. Δεν χρειάστηκε όμως, καθώς οι κρατούμενοι που βρίσκονταν στο προαύλιο ήξεραν ποιοι είχαν αποδράσει.
Η σύλληψη του Νίκου στον Παρνασσό
Ο Bασίλης Παλαιοκώστας δεν χάρηκε για πολύ τον αδελφό του, τον Νίκο, ο οποίος συνελήφθη δυόμισι μήνες αργότερα στο Λιβάδι Παρνασσού. Επέβαινε σε κλεμμένο αυτοκίνητο, όταν οι αστυνομικοί τού έκαναν σήμα να σταματήσει για έλεγχο. Αυτός ανέπτυξε ταχύτητα, αλλά έχασε τον έλεγχο κατά τη διάρκεια της καταδίωξης που ακολούθησε, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητό του να καταλήξει στο χαντάκι και ο ίδιος στα χέρια των διωκτών του, μετά από σχεδόν 16 χρόνια. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας ευχήθηκε περαστικά στον Νίκο Παλαιοκώστα, στέλνοντάς του και ένα μήνυμα: «Υπάρχει καιρός για μια καλύτερη ζωή για τον ίδιο και την οικογένειά του μέσα στην κοινωνία και την πολιτεία μας, που δεν είναι μνησίκακη και μισαλλόδοξη, αλλά μεγάθυμη». Παρ’ όλα αυτά θα άρχιζε και γι’ αυτόν ο γύρος των δικαστηρίων όλης της χώρας για τις παλιές «αμαρτίες».
«Εγώ δεν έχω πρόβλημα, δεν φοβάμαι τη Δικαιοσύνη και τις ποινές που μου επιβάλλονται, αλλά αυτήν τη ληστεία δεν την έκανα εγώ», υποστήριξε λίγο προτού καταδικαστεί σε κάθειρξη 8 ετών για τη ληστεία στην Εθνική Τράπεζα Σιάτιστας, ενώ την ίδια ποινή άκουσε και για τη ληστεία στην Εθνική Τράπεζα Βέροιας, λίγους μήνες προτού συλληφθεί τραυματισμένος. Κάθειρξη 6 ετών τού επιβλήθηκε για τη ληστεία στην Εθνική Τράπεζα Καρπενησίου το 2001 και πάει λέγοντας...
Η απαγωγή Μυλωνά
Ο Βασίλης Παλαιοκώστας θα συνέχιζε να ζει στην παρανομία, ψάχνοντας τον επόμενο στόχο του. Τον βρήκε στο πρόσωπό του προέδρου του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος, Γιώργου Μυλωνά. Ήταν αργά το βράδυ της 9ης Ιουνίου 2008. Δύο ώρες νωρίτερα, ο Μυλωνάς είχε αποδεσμεύσει τον οδηγό του, έναν έμπειρο συνταξιούχο αστυνομικό της Ασφάλειας, καθώς βρισκόταν σε εκδήλωση του Συνδέσμου Βιομηχάνων στη Θεσσαλονίκη. Όταν έφτασαν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα με τη σύζυγό του στο σπίτι τους στο Πανόραμα, πετάχτηκαν μπροστά τους τρεις άνδρες που φορούσαν κουκούλες και στρατιωτικές φόρμες. «Μυλωνά, τώρα θα πάμε μια βόλτα», είπε ένας απ’ αυτούς στον 49χρονο επιχειρηματία, βουτώντας τον από το μπράτσο. Χωρίς να πειράξουν τη σύζυγό του, τον έριξαν στο πίσω κάθισμα της Mercedes του και επιβιβάστηκαν κι αυτοί. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας κάθισε στη θέση του οδηγού, αλλά δεν κατάφερε να βάλει μπροστά το αυτοκίνητο. Τελικώς το τιμόνι το ανέλαβε ο ίδιος ο βιομήχανος.
«Γιατί εμένα, ρε παιδιά;» ρώτησε ταραγμένος ο Γιώργος Μυλωνάς. «Σε είδαμε αλευρωμένο και σε περάσαμε για μυλωνά», του απάντησε ο καταζητούμενος. Τον υποχρέωσαν να σταματήσει σ’ ένα ερημικό σημείο, επιβιβάστηκαν σε ένα άλλο αυτοκίνητο και λίγο αργότερα έφτασαν στο κρησφύγετό τους στη Σουρωτή, το οποίο είχαν νοικιάσει με μηνιαίο μίσθωμα 1.500 ευρώ.
Λίγες ώρες μετά την απαγωγή οι δράστες επικοινώνησαν με τη σύζυγο του θύματος, για να της υποδείξουν το σημείο όπου είχαν εγκαταλείψει τη Mercedes του. Ήταν στο πάρκινγκ ενός σούπερ μάρκετ στη Θέρμη. Στο κάθισμα του συνοδηγού είχαν αφήσει το κινητό τηλέφωνο του Γιώργου Μυλωνά, το ρολόι του και μια επιστολή με την οποία ζητούσαν για να τον απελευθερώσουν 30 εκατομμύρια ευρώ, μοιρασμένα σε χαρτονομίσματα των 500, των 200 και των 100 ευρώ, δίνοντας διορία μία εβδομάδα.
Οι απαγωγείς κρατούσαν τον βιομήχανο σε ένα μικρό δωμάτιο και γύρω από το κρεβάτι είχαν κρεμάσει μουσαμάδες, ώστε να μην έχει καθόλου οπτική επαφή με το περιβάλλον. Του έβαζαν μουσική από ραδιόφωνο και αργότερα άρχισαν να του πηγαίνουν και εφημερίδες. Όταν διάβασε τις απαιτήσεις τους, σχολίασε: «Μπα, δεν νομίζω... Το πολύ-πολύ να βρεθούν 2-3 εκατομμύρια από συγγενείς και φίλους...». Και τότε ο Παλαιοκώστας πετάχτηκε σαν ελατήριο: «Τι; Σηκώσαμε όλη την Ελλάδα στο πόδι για 3 εκατομμύρια; Να ξέρεις ότι είμαστε επαγγελματίες και αν εσύ είσαι ο Μυλωνάς στο αλουμίνιο, εμείς είμαστε οι Βαρδινογιάννηδες στις απαγωγές».
Στις 23 Ιουνίου, δεκατέσσερις ημέρες μετά την απαγωγή, παρέλαβαν τους έξι σάκους με τα χρήματα που η Νέλλη Μυλωνά πέταξε πίσω από τις μπάρες ενός πάρκινγκ στην Εθνική Οδό, μεταξύ Κορινού και Μακρύγιαλου στην Πιερία. Ήταν 10.800.000 ευρώ, πολύ λιγότερα απ’ αυτά που απαιτούσαν. Λίγες ώρες αργότερα μετέφεραν τον βιομήχανο κοντά στα Γιαννιτσά, όπου είχαν αφήσει μια κλεμμένη BMW, του έδωσαν τα κλειδιά και τον άφησαν ελεύθερο.
«Κάτω από διαφορετικές συνθήκες, μπορεί και να προσλάμβανα τον Παλαιοκώστα στην επιχείρησή μου», είπε την επόμενη ημέρα ο βιομήχανος σε συνέντευξη Τύπου. «Δεν είμαι ψυχολόγος για να ερευνήσω το παρελθόν και να εξηγήσω τη συμπεριφορά του, αλλά εάν χρησιμοποιούσε τις ικανότητές του για καλό σκοπό, τότε πιθανόν και να τον προσλάμβανα σε κάποια από τις επιχειρήσεις μου. Ήταν ευγενικός, σε αντίθεση με τους δύο νεότερους σε ηλικία απαγωγείς, που ήταν σκληροί».
Οι αστυνομικοί χρειάστηκαν δύο μήνες για να ρίξουν φως στην υπόθεση. Κλειδί για την εξιχνίασή της ήταν η ντόλτσε βίτα που έκανε ένας 40χρονος σερβιτόρος από τα Χανιά, ο οποίος άρχισε ξαφνικά να σκορπίζει χιλιάδες ευρώ σε διασκέδαση και κεράσματα. Το μοιραίο του λάθος ήταν η αγορά ενός πολυτελέστατου τζιπ, για το οποίο πλήρωσε τοις μετρητοίς 82.000 ευρώ από τα προσημειωμένα χαρτονομίσματα των λύτρων!
Το επόμενο βήμα για την εξάρθρωση της σπείρας έγινε όταν εντοπίστηκε σε κατάστημα καλλυντικών της οδού Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη ένα χαρτονόμισμα των 200 ευρώ που προερχόταν και αυτό από τα λύτρα. Ακολουθώντας την αντίθετη διαδρομή, οι αστυνομικοί κατέληξαν στην αδελφή ενός 28χρονου, κρατούμενου στις φυλακές Τρικάλων για ληστεία. Οι συνομιλίες του από το καρτοτηλέφωνο της φυλακής «κάρφωσαν» ένα ακόμη μέλος, που τέθηκε υπό παρακολούθηση, οδηγώντας ουσιαστικά στο κρησφύγετο των απαγωγέων στη Σουρωτή.
Η έφοδος της αστυνομίας στη διώροφη μονοκατοικία έγινε στις 20 Αυγούστου. Οι άνδρες της ΕΚΑΜ έσπασαν την πόρτα, πετώντας ταυτόχρονα βομβίδες κρότου λάμψης και καπνογόνα. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας, φορώντας μόνο το εσώρουχό του, δεν πρόλαβε να αντιδράσει και να πιάσει στα χέρια του ένα από τα δεκάδες όπλα που υπήρχαν στο κρησφύγετο. «Εντάξει, κερδίσατε», είπε μόνο στους αστυνομικούς που του πέρασαν χειροπέδες. Δίπλα του στεκόταν αποσβολωμένος ένας 30χρονος, γνωστός αντιεξουσιαστής, ο οποίος, όπως έλεγε η αστυνομία, είχε γνωριστεί με τον «φαντομά» στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου ήταν προφυλακισμένος για εμπρηστικές επιθέσεις με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη.
Η έρευνα στο κρησφύγετο της Σουρωτής απέφερε ένα αντιαρματικό RΡG, πέντε αυτόματα όπλα Καλάσνικοφ, πέντε πιστόλια, πέντε χειροβομβίδες, 3.700 σφαίρες, ποσότητες εκρηκτικών υλών, τρεις αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς, στολές αστυνομικών, αλεξίσφαιρα γιλέκα και 500.000 ευρώ. Ο σερβιτόρος από τα Χανιά, ο οποίος δήλωσε μετανιωμένος και ζήτησε συγνώμη από τον Γιώργο Μυλωνά, υπέδειξε το σημείο στον περίβολο της μονοκατοικίας όπου είχε θάψει το δικό του μερίδιο, 1 εκατομμύριο ευρώ, ενώ στο σπίτι του στο Ακρωτήρι Χανίων βρέθηκαν 25.000 ευρώ. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν ακόμη τους γονείς και την αδελφή του, καθώς στο σπίτι τους βρέθηκαν 50.000 ευρώ από τα λύτρα. Περίπου 3 εκατομμύρια ευρώ βρέθηκαν στο δεύτερο κρησφύγετο της σπείρας, στην Περαία, το οποίο, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, εντοπίστηκε μετά από υπόδειξη του ίδιου του Βασίλη Παλαιοκώστα!
Ο υπ’ αριθμόν 1 καταζητούμενος πήρε και πάλι τον γνώριμο δρόμο για τη φυλακή, την ώρα που κάποιοι στα βουνά της Θεσσαλίας έβριζαν «το ηλίθιο το γκαρσόνι από την Κρήτη, που πήγε και πήρε καινούργιο αυτοκίνητο και τους πιάσανε!». Στον βιομήχανο επιστράφηκαν 4.332.000 ευρώ. Τα υπόλοιπα, σχεδόν εξίμισι εκατομμύρια ευρώ, δεν βρέθηκαν ποτέ.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται
Δυόμισι χρόνια μετά την πρώτη «χολιγουντιανή» απόδραση με ελικόπτερο από τον Κορυδαλλό, για την οποία είχε φτάσει η ώρα της απολογίας στα δικαστήρια του Πειραιά, το «έργο» επαναλήφθηκε. Στις 22 Φεβρουαρίου 2009, Βασίλης Παλαιοκώστας και Αλκέτ Ριζάι «πέταξαν» για δεύτερη φορά από τη φυλακή.
Αυτήν τη φορά η εξωτερική βοήθεια ήταν γένους θηλυκού, καθώς μια γυναίκα ήταν αυτή που οργάνωσε τη θεαματική απόδραση, μετά από δύο πρόβες. Εννιά ημέρες νωρίτερα, είχε πάει στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και ζήτησε από την εταιρεία Interjet να μισθώσει ένα ελικόπτερο για να τη μεταφέρει στην Αράχωβα μαζί με τα δύο παιδιά της. Έδειξε στην υπάλληλο, Ελένη Μπιμπασάκη, το διαβατήριό της, με το όνομα Λίλιαν Αλεξάντροβα, πλήρωσε και κατευθύνθηκε προς την πίστα για να επιβιβαστεί. Όταν ο πιλότος, Παναγιώτης Σπανός, τη ρώτησε πού είναι τα παιδιά, απάντησε ότι δεν ήθελαν τελικώς να πετάξουν, επειδή φοβούνται τα ελικόπτερα. Η πτήση ολοκληρώθηκε χωρίς απρόοπτα και δύο ημέρες αργότερα η γυναίκα ζήτησε από την ίδια εταιρεία ελικόπτερο για να επιστρέψει στην Αθήνα. Λόγω της κακοκαιρίας, η επιβίβασή της έγινε από την Ιτέα. Όπως αποδείχθηκε, οι δύο αυτές πτήσεις ήταν πρόβες, ώστε το σχέδιο απόδρασης να αντιμετωπίσει κάθε απρόοπτο...
Το μεσημέρι της Κυριακής 22 Φεβρουαρίου το ίδιο ελικόπτερο απογειώθηκε από την Αθήνα για να παραλάβει από το γήπεδο της Ιτέας τη Λίλιαν Αλεξάντροβα και τα δύο παιδιά της. Η γυναίκα είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων της εταιρείας κι έτσι ο κυβερνήτης, ο έμπειρος απόστρατος της Πολεμικής Αεροπορίας Ηλίας Θεοφιλόπουλος, δεν υποπτεύθηκε κάτι όταν η Αλεξάντροβα εμφανίστηκε όχι με τα παιδιά της αλλά με έναν άνδρα. Το ελικόπτερο απογειώθηκε από την Ιτέα και στις 3:40 ο πιλότος ενημέρωσε μέσω ασυρμάτου ότι σε 5-6 λεπτά θα προσέγγιζε το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Την ώρα που πετούσε πάνω από τα Άνω Λιόσια, ο άνδρας έβγαλε ένα αυτόματο όπλο και μια χειροβομβίδα, του τράβηξε απότομα τα ακουστικά και τον έπιασε από τον λαιμό. «Αλλάζεις πορεία τώρα και πηγαίνεις Κορυδαλλό. Μην κάνεις καμιά μαλ..., θα τιναχτούμε όλοι στον αέρα», του είπε, ενώ η γυναίκα κόλλησε ένα μαχαίρι στον λαιμό του.
Λίγα λεπτά αργότερα, το ελικόπτερο πετούσε πάνω από τις φυλακές. «Κατέβασέ το εκεί που είναι η μπλε σακούλα», του είπαν. Λίγα μέτρα πάνω από την ταράτσα του κτιρίου, εκεί όπου βρίσκεται η απομόνωση της Γ’ Ακτίνας, η γυναίκα άνοιξε την πόρτα και πέταξε την ανεμόσκαλα. Οι δύο κρατούμενοι άρχισαν να ανεβαίνουν μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης, πρώτος ο Αλκέτ Ριζάι και μετά ο Βασίλης Παλαιοκώστας, ενώ την ίδια ώρα ακούγονταν ριπές όπλων. Τρεις εξωτερικοί φρουροί των φυλακών που είχαν οπτική επαφή με το ελικόπτερο πυροβολούσαν από απόσταση 80-100 μέτρων. Μια σφαίρα χτύπησε μία από τις δύο δεξαμενές καυσίμων, μισό μέτρο πίσω από τον χειριστή, ο οποίος παρέμεινε ψύχραιμος. Ένας άλλος φρουρός, που βρισκόταν στην πιο κοντινή σκοπιά, μόλις 20 μέτρα μακριά, βρέθηκε αντιμέτωπος με τα όπλα των επιβατών και δεν χρησιμοποίησε ποτέ το δικό του. Κάποιοι φύλακες που είχαν δει το ελικόπτερο από το κλειστό κύκλωμα και προσπάθησαν να τρέξουν στην ταράτσα δεν μπόρεσαν να ανοίξουν τις δύο ενδιάμεσες πόρτες, αφού οι δραπέτες είχαν μπλοκάρει την πρώτη με μια σιδερόβεργα στην κλειδαριά και τη δεύτερη με έναν ιμάντα. Το πουλάκι είχε πετάξει για δεύτερη φορά, σαν φάρσα!
Το ελικόπτερο χάθηκε μέσα σε λίγα λεπτά, πετώντας προς την εθνική οδό. Ο Παλαιοκώστας ανάγκασε τον πιλότο να κλείσει τη συσκευή εντοπισμού και να το προσγειώσει σε ένα ξέφωτο, μετά τα διόδια των Αφιδνών. Του φόρεσε κουκούλα στο κεφάλι και του είπε να μην τη βγάλει προτού περάσουν πέντε λεπτά. Οι τέσσερις επιβάτες του ελικοπτέρου επιβιβάστηκαν σε δύο αυτοκίνητα που περίμεναν στο σημείο και εξαφανίστηκαν.
«Δεν πρόκειται να ανεχθώ αυτή την προσβολή. Θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα, όσο σκληρά και αν είναι», δήλωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Δένδιας, επιστρέφοντας στην Αθήνα από τα Ιωάννινα, όπου είχε εκπροσωπήσει την κυβέρνηση στις εκδηλώσεις για την επέτειο απελευθέρωσης της πόλης. Ζήτησε και έλαβε τις παραιτήσεις του ειδικού γραμματέα του υπουργείου Δικαιοσύνης, Φώτη Βλάχου, του γενικού επιθεωρητή Φυλακών, Απόστολου Οικονόμου, και του διευθυντή των Φυλακών Κορυδαλλού, Λεωνίδα Καραμπέκιου.
Και μπορεί ο Αλκέτ Ριζάι να συνελήφθη εννιά μήνες αργότερα, μετά από αστυνομική επιχείρηση στο Γραμματικό, ο Παλαιοκώστας, όμως, απολαμβάνει από τότε την ελευθερία του, ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο. Σε βάρος του σχηματίστηκε μία ακόμη δικογραφία, για την επιστολή-βόμβα που στις 24 Ιουνίου 2010 σκότωσε τον 49χρονο αστυνομικό υποδιευθυντή Γιώργο Βασιλάκη, υπασπιστή του υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Tον Απρίλιο του 2019 ο Βασίλης Παλαιοκώστας καταδικάστηκε ερήμην από το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης σε κάθειρξη 58 ετών –που συγχωνεύτηκαν στα 25 έτη– για την απαγωγή Μυλωνά και ένοπλες ληστείες σε δύο τράπεζες και μια χρηματαποστολή. Η χάρη του έφτασε έως το βρετανικό δίκτυο BBC, που σε αφιέρωμά του με τίτλο «Ο άπιαστος», τον χαρακτήρισε Έλληνα «Ρομπέν των φτωχών».
«Μια φυσιολογική ζωή»
Σαν να ζήλεψε τον Κώστα Σαμαρά, που έγραψε βιβλίο, ο Βασίλης Παλαιοκώστας έστειλε τις δικές του «περιπέτειες» αποτυπωμένες στο χαρτί σε δικηγόρο των Αθηνών, η οποία με τη σειρά της ταχυδρόμησε τα κείμενα στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Έτσι έγινε το βιβλίο που φέρει την υπογραφή του, «Μια φυσιολογική ζωή - Δράσεις και αποδράσεις ενός επικηρυγμένου». Αναφέρεται με λεπτομέρειες στις απαγωγές Χαΐτογλου και Μυλωνά, υποστηρίζει ότι χτυπούσε μόνο τράπεζες και μιλά για «στημένα κατηγορητήρια», που τον εμφάνιζαν να κάνει ληστείες ακόμη και όταν αποδεδειγμένα βρισκόταν εκτός Ελλάδας, από τα οποία «φορτώθηκε» 100-150 επιπλέον χρόνια κάθειρξης. «Πέντε πάνω, πέντε κάτω... Ποιος νοιάζεται στ’ αλήθεια; Αυτά είναι λεπτομέρειες για το ελληνικό δίκαιο», γράφει χαρακτηριστικά.
Σχεδόν ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του βιβλίου, το καλοκαίρι του 2019, το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης, που απέρριψε την προσφυγή του Γιώργου Μυλωνά στα διοικητικά δικαστήρια, με την οποία αξίωνε αποζημίωση ύψους 8 εκατομμυρίων ευρώ από το ελληνικό Δημόσιο. Το σκεπτικό του βιομηχάνου ήταν ότι ζημιώθηκε οικονομικά και ηθικά από τον τρόπο με τον οποίο η Ελληνική Αστυνομία χειρίστηκε την απαγωγή του. Δεν μερίμνησε για την ασφαλή κράτηση του Παλαιοκώστα, ο οποίος απέδρασε με ελικόπτερο από τον Κορυδαλλό, δεν έλαβε αυξημένα μέτρα στη Θεσσαλονίκη, παρότι η παρουσία του καταζητούμενου στην περιοχή ήταν γνωστή μετά από ληστεία τέσσερις μήνες νωρίτερα, και άφησε την ευθύνη για την καταμέτρηση και την προσημείωση των λύτρων στην οικογένεια.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η απόδραση του Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό είχε γίνει δύο χρόνια πριν από την απαγωγή, επομένως δεν συνδεόταν μ’ αυτήν. Επικύρωσε το σκεπτικό του Διοικητικού Εφετείου, ότι στις απαγωγές προέχει η προστασία της ζωής του ομήρου, επομένως δεν στοιχειοθετείται ευθύνη του Δημοσίου, σύμφωνα με το σχετικό άρθρο του Αστικού Κώδικα, ότι η σύλληψη των απαγωγέων την ώρα της παράδοσης των λύτρων είχε μεγάλο ρίσκο, καθώς ο όμηρος δεν είχε ακόμη αφεθεί ελεύθερος, και ότι σε κάθε περίπτωση «δεν είναι αντικειμενικά δυνατή η σύλληψη κάθε εγκληματία, ακόμα και για την καλύτερα οργανωμένη αστυνομική υπηρεσία».
Η αποφυλάκιση και ο θάνατος του Νίκου
Στις 7 Οκτωβρίου 2021 ο Νίκος Παλαιοκώστας έφυγε από τις φυλακές Αγίου Στεφάνου χωρίς να χτυπήσει ο συναγερμός. Τα προβλήματα υγείας τον είχαν καταβάλει, καθώς τα τελευταία χρόνια έκανε αιμοκάθαρση δύο φορές την εβδομάδα και η αίτηση αποφυλάκισής του έγινε δεκτή από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Κοζάνης. Στα 61 του χρόνια επέστρεψε στα Τρίκαλα για να εκτίσει κατ’ οίκον το υπόλοιπο της ποινής του, με το δικαίωμα να βγαίνει δύο φορές την εβδομάδα για λόγους υγείας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 26 Απριλίου 2025, άφησε την τελευταία του πνοή στο Γενικό Νοσοκομείο Τρικάλων, όπου νοσηλευόταν μετά από βαρύ εγκεφαλικό. Όσο για τον μικρό του αδελφό, τον Βασίλη, απολαμβάνει την ελευθερία του, έχοντας αλλάξει τα χαρακτηριστικά του, όπως εκτιμούν οι διώκτες του. Μάλιστα, το 2024 έστειλε τα χειρόγραφα για το δεύτερο βιβλίο του στις Εκδόσεις των Συναδέλφων, μέσα από το οποίο φώτιζε την κάθε άλλο παρά ανέφελη και φορτισμένη από τα τραύματα του Εμφυλίου παιδική και εφηβική του ηλικία.
