ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ η Formula 1 με την καλλιέργεια βοτάνων στην Κω; Πιθανότατα όχι μεγάλη, για την Ασπασία-Σοφία όμως ίσως το ένα να έφερε το άλλο. Ξεκίνησε τις σπουδές της στην Αγγλία στον τομέα της μηχανολογίας με όνειρο να γίνει μηχανικός στη Formula 1, αλλά με έναν πολύ όμορφο τρόπο η ζωή την οδήγησε πίσω στο νησί της, την Κω, όπου τελικά είχε την τύχη να ανακαλύψει την αληθινή της κλίση: την καλλιέργεια βοτάνων. Ακολουθεί η ιστορία της Ασπασίας-Σοφίας με τα δικά της λόγια.
«Ονομάζομαι Ασπασία-Σοφία Παστρικού και είμαι 32 ετών. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου μετανάστευσαν στην Αυστραλία, οπότε οι γονείς μου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί, αλλά γύρισαν στην Κω και έτσι εγώ και οι δύο αδερφές μου γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε εδώ. Γενικά, έχουμε ρίζες και από άλλα νησιά των Δωδεκανήσων –Κάλυμνο, Αστυπάλαια, Σύμη– αλλά και από τη Μικρά Ασία. Όταν τελείωσα το λύκειο στην Κω, παρότι πέρασα στη σχολή που ήθελα, στους Μηχανολόγους Αεροναυπηγούς Πάτρας, αποφάσισα να φύγω και να σπουδάσω το ίδιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, και συγκεκριμένα στο πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Το όνειρό μου τότε ήταν να γίνω μηχανικός στη Formula 1. Αλλά η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως τα θέλουμε. Αφού τελείωσα τις σπουδές, βρήκα δουλειά στον τομέα της ναυτιλίας, οπότε παρέμεινα εκεί. Το Λονδίνο ήταν αρκετά κοντά και επειδή το λατρεύω ως πόλη, πήγαινα αρκετά συχνά είτε για διασκέδαση είτε κάποιες φορές λόγω δουλειάς. Συνολικά έμεινα οκτώ χρόνια στην Αγγλία, μέχρι που το 2019 αποφάσισα να γυρίσω Ελλάδα.
«Σε καμία περίπτωση δεν θα γυρνούσα πίσω σε κάποια μεγάλη πόλη. Όποτε πάω στην Αθήνα, και μόνο η δυσκολία της μετακίνησης και η κίνηση στους δρόμους με κάνουν να εκτιμώ την ηρεμία του νησιού».
Αν και μου άρεσε πάρα πολύ η Αγγλία από πλευράς ζωής, απολαβών, κουλτούρας και ευκαιριών, θεώρησα ότι ήταν η ώρα να γυρίσω για να δω πώς είναι η ζωή στην Ελλάδα. Βρήκα δουλειά σε ένα εργοστάσιο αλουμινίου στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας, όπου και παρέμεινα τρία χρόνια, οπότε η μετάβασή μου ήταν ομαλή όσον αφορά την εργασία αλλά και τη ζωή, καθώς, μολονότι έμενα σε πολύ μικρό μέρος, η Αθήνα ήταν πολύ κοντά. Το 2022 πήρα τελικά την απόφαση μαζί με τον σύντροφό μου, ο οποίος είναι από τη Λιβαδειά και τον γνώρισα όσο ήμουν εκεί, να γυρίσουμε στο νησί και να δούμε πώς είναι η ζωή εδώ. Οι φίλοι μας και ο κύκλος μας, αν και έβρισκαν δύσκολη την απόφασή μας, ήταν πολύ υποστηρικτικοί.
Η μετάβαση ήταν όντως αρκετά δύσκολη, καθώς δεν είχα πλάνο για το τι θα κάνω επαγγελματικά, οπότε ασχολήθηκα με την οικογενειακή τουριστική επιχείρηση, που ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από τις δουλειές που έκανα πριν. Επίσης, ύστερα από έντεκα χρόνια που έλειπα, δεν είχα πια τον κύκλο που είχα όταν έφυγα, στα 18 μου. Οι περισσότεροι φίλοι μου είχαν φύγει από το νησί, οπότε έπρεπε να δημιουργήσουμε νέο κύκλο με τον σύντροφό μου. Ένα από τα κοινά μας χόμπι, η ποδηλασία, ήταν αυτό που μας βοήθησε να βρούμε κόσμο με κοινά ενδιαφέροντα. Η Κως άλλωστε θεωρείται και το νησί του ποδηλάτου.
Θεωρώ την Κω μοναδικό νησί, γιατί, αν και δεν είναι από τα μεγαλύτερα νησιά της Ελλάδας, συνδυάζει και τις πολλές παραλίες, αλλά μπορείς παράλληλα να κάνεις εξορμήσεις στο βουνό, ενώ είναι και πάρα πολύ πράσινο νησί. Επίσης, ανάλογα με το σημείο του νησιού όπου βρίσκεσαι, το τοπίο αλλάζει τρομερά, οπότε μπορείς πολύ εύκολα να αλλάξεις παραστάσεις.
Τον χειμώνα οι ρυθμοί είναι εντελώς διαφορετικοί απ’ ό,τι το καλοκαίρι, που το νησί σφύζει από ζωή και κόσμο. Αλλά εμένα προσωπικά μού αρέσει περισσότερο ο χειμώνας. Αν και οξύμωρο, μου αρέσει να πηγαίνω στη θάλασσα τον χειμώνα – όχι για μπάνιο, αλλά για περπάτημα. Το ωραιότερο είναι να έχει συννεφιά και νοτιά, οπότε στις βόρειες παραλίες η θάλασσα είναι καθρέφτης και τα σύννεφα φαίνονται πεντακάθαρα στην επιφάνειά της. Το καλοκαίρι, δεν υπάρχει καλύτερη αίσθηση από το να ξέρεις ότι σε απόσταση 5 λεπτών με το αυτοκίνητο υπάρχει παραλία.
Ναι μεν, όπως είπα, μου αρέσει το χειμερινό περπάτημα στην παραλία, όμως θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο άνθρωπο του βουνού, παρά της θάλασσας. Είναι αυτό που μου λείπει περισσότερο στο νησί. Ειδικά τα ψηλότερα βουνά όπου μπορείς να πεζοπορήσεις ανάμεσα στα έλατα. Αν δεν μετακομίζαμε στο νησί, σίγουρα θα ήμασταν στην επαρχία και κοντά σε βουνό.
Πριν από περίπου δύο χρόνια αποφάσισα να κάνω μια στροφή στα επαγγελματικά μου και να ασχοληθώ με τον αγροτικό τομέα. Κατάλαβα νωρίς ότι ο τουριστικός τομέας δεν μου ταιριάζει. Γενικά έψαχνα να βρω κάτι που να με γεμίζει, αλλά και που να προσφέρει κάτι νέο στο νησί. Ξεκίνησα ένα μποστάνι στο σπίτι για δική μας χρήση και ήταν μια διαδικασία που δεν περίμενα να αγαπήσω τόσο πολύ. Ξυπνούσα το πρωί και το πρώτο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να βγω έξω και να δω αν έχουν μεγαλώσει τα φυτά. Η δε γεύση, καμία σχέση με του εμπορίου. Ένιωσα ότι σε αυτό βρήκα την "κλίση" μου. Οπότε αποφάσισα να το μελετήσω περαιτέρω και να δω με ποια διαφορετικά είδη καλλιέργειας θα μπορούσα να ασχοληθώ.
Όταν άρχισα να διαβάζω για τα βότανα ήταν λες και έγινε ένα κλικ. Συνειδητοποίησα ότι αν και η Κως φημίζεται, ως η γενέτειρα του Ιπποκράτη, δεν παράγει τα δικά της βότανα, τα οποία ήταν από τα βασικά εργαλεία του αρχαίου γιατρού. Επίσης, μέσα από την έρευνα που έκανα, εντυπωσιάστηκα από το πόσο πολύ μπορεί να συμβάλει ο αγροτικός τομέας στη μείωση της κλιματικής κρίσης. Έτσι ξεκίνησα σιγά σιγά την καλλιέργεια αρωματικών φυτών και βοτάνων, εφαρμόζοντας βιώσιμες πρακτικές και βιολογική γεωργία, και δημιούργησα το brand μου, Votanima, που προέρχεται από τις λέξεις βότανο και anima (η ψυχή στα λατινικά).
Φέτος είχα την πρώτη μου συγκομιδή ρίγανης, θυμαριού και φασκόμηλου και σιγά σιγά προσπαθώ να αυξήσω τα είδη που καλλιεργώ. Στην πορεία αυτή με βοήθησαν διάφορα προγράμματα στα οποία συμμετείχα, όπως το Women in Agriculture της Τράπεζας Πειραιώς, η οργάνωση Women do Business, το πρόγραμμα Αγροανέλιξη του οργανισμού Νέα Γεωργία, Νέα Γενιά, καθώς και ο διαγωνισμός EWA, Empowering Women in Agrifood, στον οποίο με το επιχειρηματικό μου πλάνο απέσπασα τη 2η θέση και έπαθλο.
Στο επαγγελματικό κομμάτι θέλω να αναπτύξω την επιχείρησή μου και να αναδείξω μέσω των προϊόντων μου την Κω και σε άλλα μέρη της Ελλάδας και του πλανήτη. Από πλευράς ζωής, δεν ζητάμε πολλά από το μέλλον, παρά μόνο υγεία και να μπορούμε να κάνουμε κανένα ταξίδι για να βλέπουμε και τους φίλους μας που ζουν σε άλλα μέρη.
Όπως πολλές άλλες επαρχιακές περιοχές στην Ελλάδα, και εδώ έχουμε πολλές ελλείψεις στο κομμάτι των δημόσιων υποδομών, της αγοράς, του αθλητισμού και της διασκέδασης. Η μεγάλη απόσταση από την ηπειρωτική Ελλάδα κάνει τα πάντα πιο δύσκολα, και υπάρχει πάντοτε ο φόβος των ελλείψεων σε περίπτωση διακοπής των δρομολογίων των πλοίων εξαιτίας δυσμενών καιρικών συνθηκών ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Οι ευκαιρίες για εργασία είναι πολύ λιγότερες, ειδικά τον χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι, παρότι δεν υπάρχει αρκετός κόσμος για να καλύψει τις κενές θέσεις, οι περισσότερες περιορίζονται στον τουριστικό τομέα. Αλλά αυτό που μας λείπει, και εμένα και του συντρόφου μου, είναι το να μπορούμε να μπούμε στο αυτοκίνητο και να κάνουμε μια μεγάλη εκδρομή. Από την άλλη, οι μικρές αποστάσεις είναι αυτές που κάνουν τη ζωή πάρα πολύ εύκολη εδώ. Δεν χάνεις στο αυτοκίνητο τον χρόνο που χάνει κάποιος στην Αθήνα. Επίσης, υπάρχει αυτή η αίσθηση της κοινότητας και της αλληλοϋποστήριξης που σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια. Καταλαβαίνεις ότι η πραγματική ζωή βρίσκεται στα απλά πράγματα.
Μου λείπει η δυνατότητα να μπορώ να πάω σε ένα θέατρο ή να δοκιμάσω ένα εστιατόριο με ιδιαίτερη κουζίνα – ειδικά η ινδική κουζίνα που ήταν πολύ διαδεδομένη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όμως τον χειμώνα, που δεν έχουμε την πίεση της τουριστικής περιόδου, κάνουμε αποδράσεις είτε στην Αθήνα είτε σε άλλες πόλεις, οπότε η κατάσταση εξισορροπείται. Το άλλο θετικό είναι ότι από Απρίλιο μέχρι Οκτώβριο υπάρχουν απευθείας πτήσεις προς πολλούς προορισμούς της Ευρώπης, επομένως, αν πετύχεις μια καλή ευκαιρία και έχεις χρόνο, μπορείς να κάνεις σύντομες εξορμήσεις.
Μέχρι στιγμής νιώθω ότι ήταν σωστή η απόφαση να έρθουμε εδώ. Σε καμία περίπτωση δεν θα γυρνούσα πίσω σε κάποια μεγάλη πόλη. Όποτε πάω στην Αθήνα, και μόνο η δυσκολία της μετακίνησης και η κίνηση στους δρόμους με κάνουν να εκτιμώ την ηρεμία του νησιού. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν αν έπρεπε να το ζω αυτό καθημερινά.
Το θέμα του υπερτουρισμού έχει αγγίξει αναμφίβολα και το νησί μας, ενώ η έλλειψη υποδομών και πόρων δυσχεραίνει την κατάσταση. Πολύς κόσμος βλέπει την Κω απλώς ως έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό και τίποτε άλλο, αλλά το νησί έχει πολύ περισσότερα να προσφέρει. Ειδικά στον αγροτικό τομέα, με θλίβει το ότι παλιά είχαμε παραγωγή που πήγαινε σε εξαγωγές και πλέον έχει συρρικνωθεί μόνο σε τοπική. Αν και είναι δύσκολος τομέας, ειδικά στις μέρες μας, θα ήθελα να δω κι άλλους νέους ανθρώπους να ασχολούνται με αυτόν. Σε κάποιον που σκέφτεται ένα αντίστοιχο βήμα, θα έλεγα να το τολμήσει. Βέβαια θέλει οργάνωση και συγκρότηση η απόφαση αυτή, δεν ταιριάζει σε όλους τους χαρακτήρες και πρέπει να μπορείς να προσαρμόζεσαι εύκολα. Αλλά η αίσθηση που σου χαρίζει η ζωή στο νησί είναι ασύγκριτη».
Στείλτε τις προτάσεις σας για τη στήλη «Γειτονιές της Ελλάδας» στο [email protected]
