Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΗΣ είναι ένας νέος κύπριος μουσικός, που έχει όμως τη δική του ιστορία. Γεννημένος στη Λευκωσία, το 1994, ο Μεσημέρης σπουδάζει μουσική και σύνθεση στο Cambridge (της Αγγλίας), για να εμφανισθεί για πρώτη φορά στα δισκογραφικά πράγματα το 2014, με το CD-single του «Εικόνα δίχως χρώμα», επανερχόμενος έξι χρόνια αργότερα με το πρώτο άλμπουμ του, που είχε τίτλο «Έχω του Κόσμου Ποιήματα» [Heaven Art, 2020].
Ήδη από ’κείνα τα τραγούδια διαφαίνονταν οι ποιότητες του Μεσημέρη, η πολύ καλή φωνή του κατ’ αρχάς, αλλά και το γενικότερο επίπεδό του ως τραγουδοποιός, καθώς συνδύαζε και ενδιαφέροντα στίχο, αλλά και μουσικές που δανείζονταν στοιχεία από το έντεχνο, την μπαλάντα, την παράδοση, το ρεμπέτικο και το ροκ, ανακατεμένα με τρόπο προσωπικό.
Τι κάνει ο Μεσημέρης στο «Τικ Τακ»; Μας παρουσιάζει οκτώ τραγούδια, εκ των οποίων έξι έχουν δικές του μουσικές, με ένα να ανήκει στον Γιώργο Καλογήρου και ένα στον Γιώργο Δημητρίου.
Θα ακολουθούσαν κι άλλες ηχογραφήσεις, συναυλίες, παρουσίες στα συγκροτήματα Μακρύδρομος και Prospectus, με τον Μεσημέρη να συμμετέχει, παράλληλα, σε διάφορα αφιερώματα, για σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού τραγουδιού (Γιάννης Ρίτσος, Μάνος Ελευθερίου, Βασίλης Τσιτσάνης, Μίκης Θεοδωράκης, Μάριος Τόκας, Σταύρος Κουγιουμτζής, Μάνος Λοΐζος, Θάνος Μικρούτσικος κ.ά.), πριν φθάσουμε στην πιο πρόσφατη και ωραιότερη μέχρι σήμερα δουλειά του, που αποκαλείται «Τικ Τακ» [Ogdoo Music Group, 2025] και η οποία κυκλοφορεί, τώρα, σε βινύλιο.
Το LP αυτό είναι ένα από τα πιο αξιόλογα του χώρου, του πιο κλασικού ελληνικού τραγουδιού, που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2025. Αναφέρομαι βεβαίως σε δίσκο, που περιέχει τραγούδια που γράφτηκαν για να τραγουδηθούν και όχι για να κινούνται «στο περίπου» (να τ’ ακούς, δηλαδή, χωρίς να σημαίνουν τίποτα) – σε δίσκο, τέλος πάντων, που να μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και λαϊκός, με την ευρεία έννοια, και «ιδιαίτερος» (για τον χώρο του), δίχως, όμως, να υποστέλλονται οι πρωτογενείς αρετές τού σωστού άσματος. Δηλαδή οι ωραίες μουσικές, οι ενδιαφέροντες στίχοι, οι πολύ καλές ερμηνείες και βεβαίως οι ψαγμένες ενορχηστρώσεις, που να μην κάνουν κατάχρηση της τεχνολογίας, του στούντιο κ.λπ. Η πρώτη ύλη, θέλω να πω, είναι ανθρώπινη στην περίπτωση του Μεσημέρη (να το σημειώνουμε αυτό, όπου το εντοπίζουμε) και μάλιστα πολύ υψηλών στάνταρ (αν αναλογιστείς εποχές, συγκυρίες ή ό,τι άλλο).
Τι κάνει ο Μεσημέρης στο «Τικ Τακ»; Μας παρουσιάζει οκτώ τραγούδια, εκ των οποίων έξι έχουν δικές του μουσικές, με ένα να ανήκει στον Γιώργο Καλογήρου και ένα στον Γιώργο Δημητρίου. Στίχους, περαιτέρω, στο «Τικ Τακ», έχουν γράψει οι Μιχάλης Πασιαρδής (1), Βασίλης Χαρίσης (4), Χρήστος Μιχάλαρος (1) και Ανδρέας Παράσχος (2). Στο άλμπουμ ακούγεται μόνον ένας τραγουδιστής, ο Δημήτρης Μεσημέρης, και αυτό είναι ένα από τα ατού της συγκεκριμένης δουλειάς. Εννοώ πως έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ καλό και εκφραστικό ερμηνευτή, που δεν χρειάζεται δίπλα του guests, συμμετοχές και τα τοιαύτα, ώστε να πάνε τα τραγούδια του παραπέρα. Κανείς δεν μπορεί να τα πάει τα τραγούδια του Μεσημέρη πιο πέρα, απ’ όσο θα τα πάει ο ίδιος.
Επιπλέον, οι ενορχηστρώσεις του Λευτέρη Μουμτζή βασικά (γνωστός και μη εξαιρετέος από πλείστα όσα projects – J. Kriste/Master of Disguise, Freedom Candlemaker, Trio Tekke, Σωτήρες, Stelafi κ.λπ.), μα και των Γιώργου Δημητρίου, Δημήτρη Μεσημέρη είναι «τέλειες», υπό την έννοια πως δεν είναι κοινές και τετριμμένες, αλλά ούτε και χωρίς λόγο ψαγμένες, ψευτο-εντυπωσιακές, πειραματικές κτλ. Με λίγα λόγια οι ενορχηστρωτές έχουν σκύψει πάνω από τα τραγούδια του δίσκου, έχουν εντοπίσει την ουσία τους, ετοιμάζοντας από πλευράς ήχου το καλύτερο δυνατό. Και τους αξίζουν συγχαρητήρια γι’ αυτό.
Δημήτρης Μεσημέρης - Χρυσομαλλούσα
Από τα τέσσερα + τέσσερα τραγούδια του LP τα πέντε πρώτα κινούνται σ’ ένα ύφος «έντεχνου» / ελληνικού ροκ, καθώς, εδώ, ανακατεύονται πολλά παραδοσιακά στοιχεία με τον ηλεκτρικό ήχο, δίχως όμως να υπάρχει αναμάσημα των γνωστών σχημάτων. Υπάρχει απλότητα και πρωτοτυπία, που κάνουν τραγούδια σαν τα «Χρυσομαλλούσα», «Τικ Τακ» και «Καφενές» να ακούγονται ως πρότυπα, εμφανίζοντας ωραίες μελωδίες, σωστές δόσεις του παραδοσιακού μέλους και ακόμη jazz, rock, blues και ρεμπέτικες νύξεις σε συνδυασμούς που θέλγουν. Ο «Καφενές» είναι φοβερό κομμάτι και το γεγονός ότι ακούγεται, στ’ αυτιά μου, κάπως σαν χαμένο track από το «Ρεμπέτικο» των Σταύρου Ξαρχάκου-Νίκου Γκάτσου είναι το περισσότερο και το μεγαλύτερο που μπορώ να πω γι’ αυτό.
Δημήτρης Μεσημέρης - Ο Κύκλος Των Χαμένων
Προσωπικά μου αρέσουν και τα τρία πιο «έντεχνα» του δίσκου, στις θέσεις Β2, Β3 και Β4, με τα «Όνειρα αφανέρωτα» και τον «Κύκλο των χαμένων» να σκίζουν. Τι άλλο να πω; Χαίρομαι ν’ ακούω τέτοιους δίσκους.
Δημήτρης Μεσημέρης - Καφενές
