ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ ΕΝΑ τυπικό στιγμιότυπο συνόδου κορυφής, παρόμοιας με τις αντίστοιχες «δυτικές», δεν παύει όμως να είναι εντυπωσιακή η αναμνηστική φωτογραφία που παρουσιάζει συγκεντρωμένους σε όρθια στάση τους ηγέτες που συμμετείχαν στη φετινή σύνοδο του διαρκώς διευρυνόμενου Οργανισμού της Σαγκάης, «εκπροσωπώντας» τον μισό και πλέον πληθυσμό του πλανήτη. Η νέα Νέα Τάξη από την Ανατολή ή από τον «Τρίτο κόσμο», όπως ακόμα αποκαλείται από πολλούς boomers στην πεφωτισμένη Δύση ο υπόλοιπος κόσμος.
Ακόμα και κάποια από τα ονόματα των χωρών που συμμετέχουν (όλα αυτά τα «-σταν» φέρ’ ειπείν: Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν) πιθανόν να ακούγονται εξωτικά στα αυτιά τους κι ας έχουμε φτάσει στο 2025, δεκαετίες δηλαδή μετά το παραμύθι της απολύτως επικρατούσας φιλελεύθερης Δύσης εις τους αιώνας των αιώνων αμήν, που πρόθυμα κατάπιαμε στα '90s. Παριστάναμε και τους «πολυπολιτισμικούς», ενώ ζούσαμε μια χαρά στη βαμβακερή νιρβάνα μιας μονοκουλτούρας.
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι η μόνη παρηγοριά που μας έχει απομείνει μέσα στο απέραντα δυσοίωνο γεωπολιτικό σκηνικό που έχει στηθεί είναι κάποιος σαν τον Λούλα. Κάτι είναι κι αυτό.
Δεν θα ήταν κακό να υπήρχε μια διεθνής εναλλακτική πρόταση στη Δύση του Τραμπ και της Ούρσουλα Γκέρτρουντ φον ντερ Λάιεν, ίσως σκέφτεται αφηρημένα κανείς, αμέσως όμως συνέρχεται συνειδητοποιώντας ότι δεν πρόκειται για τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας στη δεκαετία του ’60 αλλά για μια δημόσια συνάθροιση μερικών από τα πιο πανίσχυρα, ολοκληρωτικά και αυταρχικά (και αγρίως καπιταλιστικά) καθεστώτα στον κόσμο. Όχι ότι δεν έχουμε και στην από δω μεριά τέτοιες τάσεις και τέτοια φρούτα – και μόνο οι σημερινές ΗΠΑ αρκούν, και που 'σαι ακόμα… (για να μη μιλήσουμε για το «δυτικό και πολιτισμένο» Ισραήλ της γενοκτονίας ή για τη «φιλοδυτική» Σαουδική Αραβία της απόλυτης καταπίεσης).
Στην Κίνα όμως μαζεύτηκαν οι περισσότερες ίσως από τις χώρες που φιγουράρουν σταθερά –και δικαίως– στον πάτο κάθε θεματικής ή συνολικής κατάταξης γύρω από δικαιώματα και ελευθερίες, σύμφωνα με όλους τους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς. Γεγονός που αδικεί τους λαούς των χωρών αυτών, τους οποίους εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε αφ' υψηλού (στην καλύτερη περίπτωση), παρότι πολλές εξ αυτών έχουν αναπτύξει μια τεράστια μεσαία τάξη με παραγωγικές και καταναλωτικές δυνατότητες, μεγαλύτερες από τις δικές μας.
Μιλώντας στη σύνοδο, ο οικοδεσπότης Πρόεδρος Ζι (αυτό κι αν είναι φουτουριστικό όνομα Πλανητάρχη) κάλεσε τα κράτη-μέλη της να «αντιταχτούν στην ψυχροπολεμική και συγκρουσιακή λογική και στο bullying… Πρέπει να στηρίξουμε το διεθνές σύστημα με πυρήνα τα Ηνωμένα Έθνη και το πολυμερές σύστημα εμπορικών συναλλαγών με πυρήνα τον Διεθνή Οργανισμό Εμπορίου». Κύριος.
Θυμήθηκα και τη «συγκινητική επιστολή» που είχε γράψει στον Τραμπ μετά την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του τον Ιούλιο του 2024, όπως είχε αποκαλύψει εκείνες τις μέρες ο νυν Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος δεν έχει ακόμα συμπληρώσει εννέα μήνες στη δεύτερη θητεία του, αλλά μοιάζει όχι μόνο σαν να μην έφυγε ποτέ αλλά σαν να κυβερνά ήδη δεκαετίες. Όσο και ο Πούτιν. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι η μόνη παρηγοριά που μας έχει απομείνει μέσα στο απέραντα δυσοίωνο γεωπολιτικό σκηνικό που έχει στηθεί είναι κάποιος σαν τον Λούλα. Κάτι είναι κι αυτό.
