Η Mya είναι μία τρανσέξουαλ, η οποία δεν ντρέπεται να αποκαλύψει ότι εκπορνεύεται, αλλά και να υποστηρίξει αυτό που κάνει λέγοντας ότι «δεν είμαστε εγκληματίες», μέσω Skype.
H ίδια δηλώνει ότι μεταχειρίζεται τους πελάτες της με σεβασμό, οι οποίοι είτε έχουν προβλήματα με το γάμο τους, είτε θέλουν να ζήσουν μια πιο πικάντικη ζωή.
Αυτή τη στιγμή εργάζεται στο Σαν Φρανσίσκο, σύμφωνα με το Foreign Policy, αλλά όπως αποκαλύπτει η ίδια έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο.
Μία από τις περιοδείες της ήταν στο Ντουμπάι όπου και έβγαλε πολλά χρήματα. Η ίδια όμως έχει άσχημες αναμνήσεις και διηγείται το Γολγοθά της.
«Οι άντρες εκεί με αγαπούν» τονίζει η ίδια. «Δεν ξέρω γιατί. Από θρησκευτική άποψη είναι απαγορευμένο. Αλλά από πολιτισμική μεριά, είναι υπαρκτό. (...) Όταν περπατάω στο δρόμο ή στο εμπορικό κέντρο, τα αγόρια τρελαίνονται».
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά για τα άτομα αυτά, καθώς η ομοφυλοφιλία στις χώρες του Κόλπου, θεωρείται ως θανάσιμο αμάρτημα και σε περίπτωση που βρεθεί κάποιο άτομο να έχει στην κατοχή του ταυτότητα του αντίθετου φύλου, συλλαμβάνεται και απελαύνεται από τη χώρα. Αν οι αρχές πιάσουν επ' αυτοφώρω μία διαφυλική εργαζόμενη με τον πελάτη της, τότε εκείνη κινδυνεύει με φυλάκιση, ενώ ο πελάτης συνήθως τη γλιτώνει με ένα απλό πρόστιμο.
Τον Ιανουάριο, το παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέφερε ότι 40 διαφυλικές γυναικές που ερωτήθηκαν σχετικά με τις συνθήκες κράτησής τους υποστήριξαν ότι είχαν «υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης στα χέρια της αστυνομίας, οι περισσότερες όμως από αυτές δεν καταγγέλλονται εξαιτίας του φόβου για αντίποινα.».
Κατά τη δεύτερη περιοδεία της στο Ντουμπάι, η Mya θυμάται χαρακτηριστικά ότι στις 28 Απριλίου 2012, συνελήφθη από τη μυστική αστυνομία. Οι συνθήκες κράτησής της ήταν απάνθρωπες καθώς όπως εκμυστηρεύεται η ίδια, βρισκόταν επί τρεις μήνες στην απομόνωση, ενώ παράλληλα οι κρατούμενοι πλήρωναν τους φρουρούς ώστε να μπαίνουν όποτε ήθελαν στο κελί της και να τη βιάζουν
«Με μεταχειρίζονταν σαν ζώο» τονίζει η ίδια.
Παρόμοιες μαρτυρίες από φιλιππινέζες transexual, αναφέρουν ότι παρά το γεγονός ότι οι άντρες είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσό για τις υπηρεσίες τους, κατά βάθος αισθάνονται απόλυτη περιφρόνηση και εχθρότητα προς αυτές. Η αστυνομία στο Ντουμπάι πολλές φορές τις βιάζει, ενώ προκειμένου να γλιτώσουν τη φυλάκιση αναγκάζονται να δώσουν τα ονόματα των άλλων συναδέλφων τους στην αστυνομία. Υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες απο τρανσέξουαλ που βασανίστηκαν και έμειναν κλεισμένες στη φυλακή, χωρίς επίσημως να γίνει γνωστό και χωρίς να τους επιτραπεί να φωνάξουν δικηγόρο. Απελευθερώθηκαν όταν η αστυνομία θεώρησε ότι τιμωρήθηκαν αρκετά -χωρίς καμμία δίκη.
Οι ίδιες εκτός από την προσβλητική μεταχείριση της αστυνομίας βιώνουν και την απόρριψη της οικογένειάς τους, που ντρέπεται για αυτές και δεν τις δέχεται στους κόλπους της.
Μπορεί τα χρήματα να είναι πολλά σε αυτές τις χώρες, αλλά οι ίδιες δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την κακοποίησή τους.
