Οι μανάτοι, που εδώ και καιρό θεωρούνται από τους πιο αγαπημένους και γοητευτικούς θαλάσσιους κατοίκους της Φλόριντα, δεν είναι καθόλου ιθαγενείς και ήρθαν στην ηλιόλουστη Πολιτεία των ΗΠΑ μόνο για τις ζεστές θερμοκρασίες και τα καταγάλανα νερά, όπως κάθε άλλος επισκέπτης, διαπίστωσαν ερευνητές.
Η αιφνιδιαστική αποκάλυψη των επιστημόνων του Πανεπιστημίου της Νότιας Φλόριντα και του Πανεπιστημίου George Washington ανατρέπει δεκαετίες σκέψης σχετικά με την προέλευση του απειλούμενου είδους, που κάποτε ήταν άφθονο στη χερσόνησο της Φλόριντα, τον Κόλπο του Μεξικού και την Καραϊβική.
Τα ευρήματα της σχετικής έρευνας θα μπορούσαν επίσης να προσφέρουν μια διέξοδο για την επιβίωση των πλασμάτων που είναι γνωστά ως θαλάσσιες αγελάδες, από τις οποίες πιστεύεται ότι λιγότερες από 9.000 κατοικούν στις υδάτινες οδούς της Φλόριντα.
Ο Thomas Pluckhahn, καθηγητής καθηγητής στο Τμήμα Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Νότιας Φλόριντα, επεσήμανε την αξιοσημείωτη ανάκαμψη του αριθμού των φαλαινών bowhead (σ.σ. φάλαινες της Γροιλανδίας), καθώς οι προσπάθειες διατήρησης τροφοδοτούνται -τουλάχιστον εν μέρει- από την καλύτερη κατανόηση της ιστορίας και της γεωγραφίας του είδους αυτού.
«Οι βιολόγοι συχνά προσπαθούν να θέσουν στόχους για τη διαχείριση των ειδών με βάση ιστορικές βάσεις, αλλά πολλές φορές αυτές είναι απλώς υποθετικές και όχι αποδεδειγμένες. Συχνά θέτουν μεγάλη προτεραιότητα στα αυτοφυή είδη», δήλωσε. «Τα ιστορικά αρχεία θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα για τη διαχείριση των μανάτων, ίσως προσπαθώντας να ακολουθήσουμε μια πιο λεπτομερή προσέγγιση στις ιστορίες των πληθυσμών και να τις χρησιμοποιήσουμε για να θέσουμε στόχους. Μελέτες για άλλα είδη, όπως οι φάλαινες bowhead, έχουν αναγνωρίσει ότι οι πληθυσμοί είναι διαφοροποιημένοι, έχουν επηρεαστεί διαφορετικά από την ιστορία της φαλαινοθηρίας και της εκμετάλλευσης» συνέχισε.
Ο Pluckhahn, ο οποίος συνέγραψε τη μελέτη μαζί με τον καθηγητή αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου George Washington, David Thulman, είπε ότι τα νερά της Φλόριντα ήταν κάποτε πολύ ψυχρά για τους μανάτες λόγω της μικρής εποχής των παγετώνων, μιας περιόδου διακοπτόμενης ψύξης που διήρκεσε από το 1300 περίπου έως τα μέσα της δεκαετίας του 1800.
«Οι μανάτοι αντιπροσωπεύονται πολύ αραιά στα αρχαιολογικά και αρχειακά αρχεία πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 1700 και η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι ήταν παρόντες μόνο περιστασιακά», δήλωσε ο Pluckhahn. «Υπάρχουν λίγα τεκμηριωμένα παραδείγματα οστών μανάτων στα αρχαιολογικά αρχεία της Φλόριντα, τα περισσότερα κατασκευασμένα σε εργαλεία ή στολίδια, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να αποτελούσαν αντικείμενο εμπορίου από την Καραϊβική. Είναι επίσης πιθανό να υπήρχαν, αλλά οι άνθρωποι δεν τους κυνηγούσαν, αλλά απλά δεν πιστεύω ότι αυτό το είδος θα είχε διαρκέσει 10.000 χρόνια περίπου, και δεν εξηγεί γιατί δεν θα εμφανίζονταν σε ισπανικές τοποθεσίες ή σε ισπανικά αρχεία» συμπλήρωσε.
«Επίσης δεν βλέπουμε καμία τέχνη. Αν οι μανάτες ήταν σημαντικοί για τους ιθαγενείς Αμερικανούς, θα περιμέναμε να απεικονίζονται. Άλλα ζώα αντιπροσωπεύονται στην τέχνη των ιθαγενών Αμερικανών στη Φλόριντα: πάνθηρες, δελφίνια, τέτοια πράγματα. Αλλά δεν βλέπουμε μανάτες» εξήγησε.
Αυτή η ανεπίσημη έλλειψη εκπροσώπησης ενός είδους που υποτίθεται ότι είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στην ιστορική κουλτούρα της Φλόριντα ήταν που ενθάρρυνε τους Puckhahn και Thulman να συνεργαστούν στην έρευνά τους. Μελέτησαν δεκάδες προ-αποικιακές αρχαιολογικές καταγραφές και αρχεία εξερευνητών και εποίκων που αποβιβάστηκαν στη Φλόριντα από τα μέσα του 1500 και μετά και διαπίστωσαν ότι οι αναφορές σε μανάτες δεν εμφανίζονταν σε σημαντικό αριθμό. Από τη δεκαετία του 1920, είπαν, οι αναφορές των μέσων ενημέρωσης έγιναν πιο συχνές για τον τακτικό εντοπισμό μανάτιων κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Φλόριντα, από το Μαϊάμι έως το Σεντ Ογκουστίν, και «έγιναν πιο άφθονες» κατά μήκος της ακτής του Κόλπου του Μεξικού και στον κόλπο της Τάμπα από τη δεκαετία του 1950.
Ο Pluckhahn σημειώνει ότι ο ίδιος και ο Thulman δεν είναι βιολόγοι, αλλά ελπίζει ότι η έρευνά τους θα βοηθήσει στη διαδικασία λήψης αποφάσεων καθώς συνεχίζονται οι προσπάθειες για την αποκατάσταση του απειλούμενου είδους. «Όπως τονίσαμε, μερικά από τα προηγούμενα καταφύγια για τους μανάτες ήταν κατά κάποιο τρόπο παθητικά, ηλιακά, με ρηχά νερά, και δεν ξέρουμε αν είναι δυνατόν να δημιουργήσουμε περισσότερα από αυτά ή να κάνουμε τα υπάρχοντα πιο φιλικά προς τις μανάτες, αλλά θα χρειαστούμε περισσότερα καταφύγια ζεστού νερού για τις μανάτες καθώς κλείνουν τα εργοστάσια ορυκτών καυσίμων», δήλωσε.
Η Υπηρεσία Αλιείας και Άγριας Ζωής των ΗΠΑ εξετάζει το ενδεχόμενο να αποκαταστήσει στους μανάτες το καθεστώς απειλούμενου είδους που αφαιρέθηκε κατά την πρώτη διακυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ το 2017. Η υπηρεσία ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα ότι εξαιτίας των τυφώνων Helene και Milton φέτος παρατείνει μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου την περίοδο υποβολής δημόσιων σχολίων σχετικά με τον αναθεωρημένο ή νέο χαρακτηρισμό κρίσιμων ενδιαιτημάτων για δύο υποείδη, τους μανάτες της Φλόριντα και στο Πουέρτο Ρίκο.
Με πληροφορίες από Guardian
