ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΕΧΟΥΣΕΣ ΣΕΙΡΕΣ του HBO, το «Penguin» μονοπωλεί το ενδιαφέρον ή τουλάχιστον το μονοπωλούσε μέχρι το τέταρτο επεισόδιο, όπου έπιασε δημιουργική κορύφωση – θα ξαναδούμε μαζικά σχόλια για τη σειρά στο φινάλε της, που κλείνει προσεγγίζοντας την άνοδο του Οζ στην εγκληματική ιεραρχία ως τραγωδία και ουχί ως φάρσα. Στη σκιά του «Penguin», κυκλοφόρησε και το «Franchise», μια κωμική σειρά που, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, δεν φαίνεται να προσελκύει το φιλοθεάμον κοινό, παρά το όνομα του Σαμ Μέντες πίσω από τον πιλότο κι εκείνο του Αρμάντο Ιανούτσι ως εκτελεστικού παραγωγού.
Ο Μέντες και ο Ιανούτσι ήθελαν από καιρό να συνεργαστούν, αλλά δεν είχαν βρει το κατάλληλο εγχείρημα. Ο Μέντες, έχοντας δουλέψει και ο ίδιος σε franchise, εκείνο του Τζέιμς Μποντ, είχε την ιδέα να κάνουν μια κωμωδία τοποθετημένη στα γυρίσματα ενός υπερηρωικού μπλοκμπάστερ. Ο Ιανούτσι ενθουσιάστηκε, βρέθηκε και ο σεναριογράφος στο πρόσωπο του Τζον Μπράουν, ενός από τους βασικούς σεναριογράφους του «Succession», και κάπως έτσι γεννήθηκε το «Franchise».
Ως κωμωδία, το «Franchise» ζει και πεθαίνει στην (εκάστοτε) στιγμή του, απευθύνεται σε κοινό που αγαπά το είδος, κυρίως στη βρετανική εκδοχή του, κι ας είναι αμερικανικό, και προσφέρει κάτι που βρίσκεται σε έλλειψη αυτή την περίοδο.
Ο Ιανούτσι έχει τη χαλαρή εποπτεία, δεν συμμετέχει ενεργά στη σειρά, μπορείς, όμως, να διακρίνεις το στίγμα του. Από την κατάδειξη των παρασκηνιακών ζυμώσεων της πολιτικής στις κλασικές σειρές «Thick of it» και «Veep», το στόχαστρο της σάτιρας μετακινείται στην πολιτική των στούντιο, μέσα από όσα ευτράπελα συμβαίνουν επί καθημερινής βάσης στο πλαίσιο των γυρισμάτων της solo περιπέτειας δευτερεύοντος χαρακτήρα ενός υπερηρωικού franchise, τοποθετημένης, φυσικά, εντός του διευρυμένου υπερηρωικού σύμπαντος. Kεντρικός ήρωας είναι ο Ντάνιελ, ένας καλόκαρδος βοηθός σκηνοθέτη που προσπαθεί να τιθασεύσει το χάος, να καλμάρει την αγωνία του Ευρωπαίου σκηνοθέτη, που ανησυχεί για την ακεραιότητα του οράματός του, να αποκρούσει τα εξωφρενικά αιτήματα του στούντιο και να διαχειριστεί την τοποθέτηση της πρώην του στη θέση της παραγωγού.
Το avatar μας στον θαυμαστό κόσμο των σύγχρονων μπλοκμπάστερ είναι αυτός και γύρω του παρελαύνουν ανθρωπότυποι γνώριμοι, τουλάχιστον για όσους ασχολούνται με τα ενδοβιομηχανικά νέα του Χόλιγουντ. Κι εδώ ίσως έγκειται ο βασικός λόγος της μειωμένης δημοτικότητας της σειράς. Το κοινό αυτό αφενός δεν είναι μεγάλο, αφετέρου λόγω εμπειρίας είναι πιο απαιτητικό. Οι δε φαν του υπερηρωικού σινεμά είναι τρομερά μυγιάγγιχτοι και διόλου δεκτικοί σε μια σάτιρα του τρόπου συγγραφής των… «ιερών κειμένων» – γι’ αυτούς, πάντα. Όχι τυχαία, τα σχόλια μερίδας της φαν κοινότητας που ασχολήθηκε με το «Franchise» είναι βιτριολικά· το καλύτερο λέει ότι οι δημιουργοί δεν ξέρουν τι τους γίνεται και πως δεν έχουν ιδέα από υπερηρωικές ταινίες κι από τον τρόπο που στήνεται μια υπερπαραγωγή.
Και ναι, μερίδα του χιούμορ για να λειτουργήσει προϋποθέτει συγκεκριμένες γνώσεις γύρω από το πώς φτιάχνονται αυτές οι ταινίες, εξοικείωση με τη σχετική slang, αλλά και με τα tropes των υπερηρωικών μπλοκμπάστερ. Και, φυσικά, όπως σε κάθε αγνή κωμωδία, κάποια αστεία αστοχούν για μερικούς και πετυχαίνουν για άλλους. Το κωμικό ταλέντο του καστ ξεχειλίζει. Ο Χίμες Πατέλ παίζει την αμηχανία και τη λεπτή ειρωνεία με στόφα Χιου Γκραντ – δεν επιλέχθηκε τυχαία ως πρωταγωνιστής στο «Yesterday» των Ντάνι Μπόιλ και Ρίτσαρντ Κέρτις–, ο Μπίλι Μάγκνουσεν πλάθει μια φιγούρα βλακέντιου βγαλμένη από το κοενικό σινεμά, στον ρόλο ενός ανασφαλούς σταρ, ο αγαπημένος Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ φέρνει το φλέγμα, ως ξιπασμένος βετεράνος, και η Τζέσικα Χέινς του πολυαγαπημένου «Spaced» την ανεπιτήδευτη ελαφρότητα.
Δεν είναι η πλοκή, ούτε τα arcs των χαρακτήρων εκείνα που θα σε κρατήσουν στο «Franchise», αλλά οι κωμικές εμπνεύσεις των προαναφερθέντων, οι ευρηματικές ύβρεις –σήμα κατατεθέν του Ιανούτσι– και κάποιες παϊθονικές πινελιές, όπως στο τρίτο επεισόδιο, όπου ο Μάγκνουσεν φοβάται ότι μεταμορφώνεται σε πρόβατο, ή εκείνο το στιγμιότυπο με την επιστροφή των τρακτέρ – μη ρωτάτε, θα καταλάβετε όταν το δείτε. Ως κωμωδία, το «Franchise» ζει και πεθαίνει στην (εκάστοτε) στιγμή του, απευθύνεται σε κοινό που αγαπά το είδος, κυρίως στη βρετανική εκδοχή του, κι ας είναι αμερικανικό, και προσφέρει κάτι που βρίσκεται σε έλλειψη αυτή την περίοδο.
Όταν η πλειονότητα των σειρών εκεί έξω στοχεύει στην επονομαζόμενη peak tv, όταν πασχίζουν να γίνουν το επόμενο hit υψηλού προφίλ, αποτελούν περισσότερο mood pieces και βουτάνε στη σοβαρότητα (ή στη σοβαροφάνεια), κάθε σειρά που επιχειρεί να επαναφέρει την αβαρή comfort τηλεόραση στην επικαιρότητα είναι ευπρόσδεκτη.
The Franchise | Official Trailer
Η σειρά «The Franchise» του HBO προβάλλεται στη χώρα μας μέσω του Vodafone TV.
