ΠΑΡΟΤΙ Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ πρόταση δυσπιστίας ήταν ένα επίτευγμα για τον Νίκο Ανδρουλάκη, καθώς κατάφερε να ενώσει τα τέσσερα κόμματα που τη συνυπέγραψαν, δύσκολα θα έχει συνέχεια.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ο Στέφανος Κασσελάκης, ο οποίος από την αρχή ήταν κάτι παραπάνω από επιφυλακτικός και αν δεν ήταν στον στρατό για να υπηρετήσει τη θητεία του εκείνες τις μέρες, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στους άλλους, μπορεί να μην είχε υπάρξει συμφωνία.
Αρκετοί νεοπροεδρικοί, παρότι δεν εκδηλώθηκαν δημοσίως, είδαν τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ σαν μία πάσα προς τον Νίκο Ανδρουλάκη, την ώρα που στις ευρωεκλογές ο βασικός ανταγωνιστής του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το ΠΑΣΟΚ, όπως λένε. «Από τη στιγμή που η πρωτοβουλία δεν ήταν του δικού μας κόμματος, η συναίνεση του ΣΥΡΙΖΑ εξυπηρετούσε μόνο την προσωπική ατζέντα όσων θέλουν να έχουν καλές σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ» σχολίαζε στέλεχος προσκείμενο στον Στέφανο Κασσελάκη. Οι νεοπροεδρικοί επισημαίνουν ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δηλώνει πως θέλει να βρεθεί στη δεύτερη θέση και να διώξει τον ΣΥΡΙΖΑ από αυτήν. «Για ποιον λόγο έπρεπε να του δώσουμε χέρι βοηθείας σε αυτό;» αναρωτιούνται, αμφισβητώντας τη χρησιμότητα της «συμμαχίας». «Δεν είναι καλύτερο να προωθήσουμε τις δικές μας πολιτικές απέναντι στην κυβέρνηση του Μητσοτάκη;»
Στην υπόθεση των Τεμπών, ωστόσο, και τα τέσσερα κόμματα θα δώσουν συνέχεια, παρότι μετά τις εθνικές εκλογές το ενδιαφέρον τους είχε ατονήσει και δεν περιλαμβανόταν στις προτεραιότητές τους.
Όσο για τη Νέα Αριστερά και τις σχέσεις της με το ΠΑΣΟΚ, αυτές περνάνε κατά καιρούς από πολλές διακυμάνσεις. Αρχικά ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε αποκτήσει διαύλους και θεωρούσε ότι διατηρούσε μια ειλικρινή σχέση με την ηγεσία της. Στη συνέχεια ηγετικά στελέχη της Νέας Αριστεράς έκαναν δηλώσεις ότι με τη σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να συνεργαστούν και η Έφη Αχτσιόγλου είχε συμμετάσχει μαζί με τον Μανώλη Χριστοδουλάκη στην εκδήλωση του Διονύση Τεμπονέρα, η οποία είχε ενοχλήσει τόσο την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΠΑΣΟΚ.
Επιπλέον, στη Νέα Αριστερά αυτές τις μέρες κάποιοι δυσαρεστήθηκαν και από τις δηλώσεις του Νίκου Παππά, ο οποίος αποκάλυψε την ύπαρξη ενός παρασκηνίου και διαβουλεύσεων με το ΠΑΣΟΚ που εκείνοι δεν γνώριζαν. Ας σημειωθεί ότι ο Νίκος Παππάς είναι κόκκινο πανί για τους περισσότερους από αυτούς, αμέσως μετά τον Στέφανο Κασσελάκη.
Η προοπτική της συμμαχίας του ΠΑΣΟΚ με την Πλεύση Ελευθερίας, το τέταρτο κόμμα που συνυπέγραψε την πρόταση δυσπιστίας, δεν είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο για καμία πλευρά και δεν θα την επιδιώξει κανένας τους.
Με αυτά τα δεδομένα και αυτό το κλίμα, θα ήταν μεγάλη έκπληξη αν η συμμαχία αυτή είχε συνέχεια, ειδικά τώρα που αρχίζει η προεκλογική μάχη για τις ευρωεκλογές και θα ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον. Κατάφεραν, πάντως, την περασμένη εβδομάδα να ενωθούν για να επιτεθούν στην κυβέρνηση, χωρίς να αλληλοκατηγορηθούν μεταξύ τους. Τώρα αναμένουν τις δημοσκοπήσεις για να δουν αν αυτή η τακτική απέδωσε, διότι αν δεν υπάρξουν κέρδη, το πιθανότερο είναι ότι θα την ενταφιάσουν οριστικά.
Στην υπόθεση των Τεμπών, ωστόσο, και τα τέσσερα κόμματα θα δώσουν συνέχεια, παρότι μετά τις εθνικές εκλογές το ενδιαφέρον τους είχε ατονήσει και δεν περιλαμβανόταν στις προτεραιότητές τους. Οι εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές που συγκεντρώθηκαν όμως από τους συγγενείς των θυμάτων για την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών και η κινηματική δύναμη που απέκτησε η πρωτοβουλία τους, πετυχαίνοντας να κρατήσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης ζωντανό, μαζί με τις δημοσκοπήσεις που κατέδειξαν τον θυμό της κοινής γνώμης, έκαναν τα κόμματα να αλλάξουν γνώμη, θεωρώντας ότι υπόθεση αυτή μπορεί να είναι η αχίλλειος πτέρνα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Πιέσεις και παροτρύνσεις για συνεργασία των κομμάτων της «συμμαχίας της δυσπιστίας» εξακολουθούν να υπάρχουν από όσους θεωρούν ότι επείγει να αποκτήσει ισχυρή αντιπολίτευση ο Κυριάκος Μητσοτάκης και να διαφανεί η προοπτική μιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης. Τόσο στο ΠΑΣΟΚ, όμως, όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν την προσδοκία ότι αυτά μπορούν να τα πετύχουν και μόνοι τους, κόντρα σε όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις. Τη συζήτηση αυτή, ωστόσο, τη μεταθέτουν για μετά τις ευρωεκλογές, όταν θα έχουν και ένα χειροπιαστό δείγμα των δυνατοτήτων τους.
