TΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ μένουμε στην Χαλκίδα. Έχω αρκετά μεγάλο κοινωνικό κύκλο και πολλά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα μέσα σε αυτόν, αλλά οι πιο κοντινοί μου είναι ο νονός μου και οι κολλητοί μου φίλοι, ο Κ. και ο Μ., που είναι ζευγάρι και έχουν και δυο παιδάκια. Με τον Μ. μεγαλώσαμε μαζί, παραθερίζαμε στο ίδιο μέρος έξω από τη Χαλκίδα, στην Αυλίδα. Στη συνέχεια, μεγαλώνοντας, κάναμε παρέα και στην Αθήνα. Είναι τόση η αγάπη και η φιλία που μας δένει με τον Μ. που δεν τον είδα ποτέ ως διαφορετικό. Έκανε coming out πριν από 21, όταν τα έφτιαξε με τον Κ. και μπήκε και ο Κ. στην παρέα, οπότε είμαι πολύ κοντά και με τους δύο. Μετά από λίγα χρόνια παντρεύτηκαν, αργότερα υιοθέτησαν δυο αγόρια, και τολμώ να πω ότι είναι από τις πιο όμορφες οικογένειες που γνωρίζω. Τα παιδάκια τους είναι χαρούμενα, υγιή, υπάρχει μεγάλη στήριξη από το περιβάλλον τους και από εμάς, είναι όπως μια οποιαδήποτε τυπική οικογένεια και όσοι λένε «έχουμε αντίθετη άποψη» το ακούω βερεσέ. Καλό θα ήταν όλοι να ενημερώνονται και μετά να έχουν την οποιαδήποτε άποψη ή κρίση, αλλά αυτό ισχύει για όλα, όχι μόνο για τις συγκεκριμένες οικογένειες.
Αυτό τώρα έχει παραγίνει. Θα έπρεπε να μαθαίνουμε από αυτούς τους ανθρώπους και όχι να τους κατακρίνουμε. Είναι το πιο εύκολο που μπορείς να κάνεις∙ κοίταξε τη δική σου ζωή και κάνε ό,τι μπορείς γι’ αυτή.
Σε όποιον είναι αντίθετος προτείνω να ενημερωθεί, να ενημερώνεται συνεχώς. Η πληροφορία είναι ελεύθερη για όλους. Ας κοιτάξουν να κάνουν το καλύτερο για τους δικούς τους και να αφήσουν τους άλλους να κάνουν κι αυτοί το ίδιο.
Δεν αντέχω τους χαρακτηρισμούς, υπάρχει μια τεράστια ομπρέλα που από κάτω χωράνε όλοι οι άνθρωποι, κι αυτή είναι η αγάπη. Δηλαδή, όπου υπάρχει υγιής, ανιδιοτελής αγάπη, δεν μπορείς να πεις τίποτα, δεν δικαιούσαι να πεις. Ο γάμος και η τεκνοθεσία είναι ένα σημαντικό βήμα για να νιώθουν ίσοι, αλλά στην πραγματικότητα είναι ίσοι έτσι κι αλλιώς. Δεν χωράει ανισότητα όταν θέλεις να δώσεις την αγάπη σου σε ένα παιδί, όταν αγαπάς τον άνθρωπό σου. Η διαδικασία υιοθεσίας στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη ακόμα και για στρέιτ άτομα. Παίρνει πολύ καιρό και επειδή παρακολούθησα όλη τη διαδικασία με τους κοινωνικούς λειτουργούς ξέρω ότι μπορεί να είναι κάτι πολύ ψυχοφθόρο. Ωστόσο είναι συγκινητική η διαδρομή μέχρι εδώ, γιατί έκαναν κάτι συνειδητά και έφτιαξαν μια καταπληκτική οικογένεια.
Σε όποιον είναι αντίθετος προτείνω να ενημερωθεί, να ενημερώνεται συνεχώς. Η πληροφορία είναι ελεύθερη για όλους. Ας κοιτάξουν να κάνουν το καλύτερο για τους δικούς τους και να αφήσουν τους άλλους να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. Και να ξέρουν ότι η συναναστροφή με αυτά τα άτομα μόνο θετικά θα τους επηρεάσει, θα τους πάει λίγο πιο μπροστά.
Τα παιδιά είναι τυχερά γιατί δεν ζουν στην Ελλάδα, οπότε ουδέποτε αντιμετώπισαν πρόβλημα ως οικογένεια. Έχουν κάνει γάμο και οι υιοθεσίες έγιναν βάσει νόμου, η δυσκολία όμως ξεκινά μόλις προσγειωθούν στην Ελλάδα, γιατί δεν αναγνωρίζονται ως τετραμελής οικογένεια. Ευτυχώς, δεν έχει προκύψει κάποιο σοβαρό θέμα υγείας, γιατί έχουμε ακούσει ιστορίες πολλών άλλων ανθρώπων που μπαίνει το παιδάκι στο νοσοκομείο και δεν μπορεί ο ένας εκ των δύο γονέων να το δει, να το επισκεφθεί και τα λοιπά. Επειδή εμείς τους βλέπουμε κατά κύριο λόγο το καλοκαίρι, δεν έχει υπάρξει κανένα πρόβλημα, παρότι είμαστε μια μικρή κοινωνία, αρκετά κλειστή. Δεν υπάρχει τίποτα αφύσικο σε όλο αυτό και οι περισσότεροι έτσι το βλέπουν.
Μιλούσα με μια φίλη μου που μένει στην Αθήνα και μου είπε «βλέπω πολλά γκέι ζευγάρια, αγόρια και κορίτσια, να περπατάνε χέρι χέρι». Πρόσεξα ότι συμβαίνει αυτό και στη Χαλκίδα, κυρίως κορίτσια, αλλά είναι ελάχιστα τα ομόφυλα ζευγάρια που εκδηλώνονται. Είμαστε ακόμα πολύ πίσω και χαίρομαι ιδιαίτερα που θα γίνει αυτό το βήμα, η νομιμοποίηση του γάμου, αλλά είναι κάποια πράγματα τα οποία δεν ξέρω αν θα αλλάξουν ποτέ. Είναι λίγο πιο δύσκολα τα πράγματα στην επαρχία.
Η Μαρία Δαγριτζίγου είναι δασκάλα μπαλέτου από τη Χαλκίδα και φίλη ζευγαριού ανδρών με δύο παιδιά.
