Το Οπενχάιμερ προηγείται με 13 υποψηφιότητες στα 96α Όσκαρ που θα απονεμηθούν στις 10 Μαρτίου. Αναμενόμενο σε έκταση, αν και δεν αποτελεί ρεκόρ (τα 14άρια του Όλα για την Εύα, του Τιτανικού και του La La Land αντέχουν), το επίτευγμα της ταινίας του Κρίστοφερ Νόλαν καλύπτει όλες τις τεχνικές κατηγορίες, δίνει τρεις προσωπικές επισημάνσεις για τον σκηνοθέτη, παραγωγό και σεναριογράφο της, ο οποίος φτάνει τις 8 συνολικά, και αναγνωρίζει ένα στέρεο ερμηνευτικό τρίο, στα πρόσωπα της Έμιλι Μπλαντ (μακρινό outsider), του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (ακλόνητο φαβορί) και του Κίλιαν Μέρφι, του αδιαμφισβήτητου αγωγού του uber-διλήμματος, που θα πρέπει να κοντράρει στα ίσα το ορμητικό κύμα του Πολ Τζιαμάτι από τα Παιδιά του Χειμώνα.
Η πιθανή νίκη του θα θυμίζει μια από εκείνες, τρεις στο σύνολο, του επίσης ντροπαλού Ιρλανδού και προσηλωμένου χαμαιλέοντα Ντάνιελ Ντέι Λιούις, ο οποίος πάντα ξεκινούσε δυναμικά στην κούρσα των βραβείων, με εγκώμια και bonus πόντους για τη σχεδόν εξωτική δεξιοτεχνία, ώσπου ένας «Αμερικανότερος» τον πλησίαζε στα προγνωστικά, και στο τέλος επικρατούσε ο ψύχραιμος θαυμασμός και έφευγε σε εγκάρδιο standing ovation, με το βλέμμα χαμηλωμένο και τα μάγουλα κόκκινα, τροπαιούχος και ρέκορντμαν.
Ξεπερνώντας τον Κώστα Γαβρά και τον Μιχάλη Κακογιάννη, ο Γιώργος Λάνθιμος γίνεται ο Έλληνας με τις περισσότερες υποψηφιότητες στα Όσκαρ.
Η ταινία κρατά τα σκήπτρα του συγκρατημένου φαβορί. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στη στάση απέναντι στον Κρίστοφερ Νόλαν: ανέκαθεν το Χόλιγουντ τού αντιγύριζε ευγενικά το stiff upper lip, και δεν είναι απίθανο, στην παρούσα φάση της αποστροφής προς οτιδήποτε υπερηρωικό, ένα κομμάτι της κινηματογραφικής κοινότητας που ψηφίζει στα Όσκαρ να τον ταυτίζει με τον Batman (καλός μεν, Batman δε…).
Το Οπενχάιμερ είναι το άλμα προς την παρασημοφόρηση. Βρίσκεται πολύ κοντά. Παραδόξως, όχι ακόμη τόσο κολλητά με το μεγάλο Όσκαρ, όσο οι Ντάνιελς με Τα Πάντα Όλα, πέρσι τέτοια εποχή. Ωστόσο, όλοι οι υπόλοιποι αυτόν θα προσπαθήσουν να βγάλουν από τη μέση.
Όλα καλά, αλλά με έναν αστερίσκο αμφιβολίας, με τους Δολοφόνους του Ανθισμένου Φεγγαριού. 10 υποψηφιότητες, εξόν τον Ντι Κάπριο, σε σημαντικές κατηγορίες, όσες έχει φτάσει συνολικά στην καριέρα του ο Μάρτιν Σκορσέζε, κάνοντας ρεκόρ για σκηνοθέτη εν ζωή, αφού ξεπέρασε τις 9 του Σπίλμπεργκ και υπολείπεται μόνο των 12 του Γουίλιαμ Γουάιλερ.
Μη στενοχωριέστε για τον Σπίλμπεργκ, γιατί με τη φετινή του υποψηφιότητα ως παραγωγός για το Μαέστρο του Κούπερ έφτασε τις 22 στο σύνολο και έχει περισσότερες σε αυτή την κατηγορία από ό,τι στην αντίστοιχη της σκηνοθεσίας – κάτι ήξεραν όταν του είχαν απονείμει, αψυχολόγητα και πολύ νωρίς, προφανώς για να ρεφάρουν από τον αποκλεισμό του στο Πορφυρό Χρώμα, το βραβείο Thalberg.
Το πρόβλημα είναι πως η ταινία χάνει σε ατμό. Όσοι τη λογίζουν ως ισάξιο φαβορί με το Οπενχάιμερ δεν ακολουθούν τα ανανεωμένα προγνωστικά, έχοντας μείνει στις αρχικές της νίκες σε ενώσεις κριτικών.
Ακόμη και η Λίλι Γκλάντστοουν, η πρώτη αυτόχθων Αμερικανή που προτείνεται για πρώτο γυναικείο ρόλο, έχει απολέσει τη σιγουριά της πρώτης φάσης. Όπως και στον πρώτο ανδρικό ρόλο, τα πράγματα δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμη. Ωστόσο, αν ο Ρόμπερτ ντε Νίρο –ο οποίος έφτασε τις 9 υποψηφιότητες, με τη μία να είναι για τη παραγωγή του Ιρλανδού– κερδίσει, θα βγάλει τον πιο bleep λόγο της βραδιάς, με στόχο –ποιον άλλο;– τον Ντόναλντ Τραμπ.
Το Poor Things ευτυχώς επιβεβαίωσε απολύτως τα προγνωστικά και απέσπασε, σχεδόν ωρολογιακά, τις υποψηφιότητες για τις οποίες προοριζόταν. Με τις δυο προσωπικές του, ο Γιώργος Λάνθιμος έφτασε τις 5 (6, αν του πιστώσουμε έμμεσα και την «εθνική» του Κυνόδοντα, στη διεθνή κατηγορία), η Έμα Στόουν τις 5, με τη διπλή ιδιότητα ως παραγωγού και ηθοποιού και ο Γιώργος Μαυροψαρίδης ντουμπλάρισε το δικό του σκορ μετά την Ευνοούμενη. Τα κοστούμια απειλούνται μόνο από την Μπάρμπι, η πρώτη πρωτότυπη μουσική σε ταινία του Έλληνα σκηνοθέτη, από τον Τζέρσκιν Φέντριξ, δικαιώθηκε, και στην τέταρτη υποψηφιότητά του, ο Μαρκ Ράφαλο πλασαρίστηκε για δεύτερο ρόλο, αντί για τον Γουίλεμ Νταφόου.
Τι πιθανότητες έχει η ταινία αυτήν τη στιγμή;
Όχι πολλές παραπάνω από την ομόφωνη αναγνώριση στην ερμηνεία της Έμα Στόουν. Θεωρείται πιο πρωτότυπη και δύσκολη από εκείνη της Γκλάντστοουν (μια σπουδή στην υποβολή συναισθημάτων, αν και πολύ κοντά στη δραματουργική κατασκευή της Ολίβια ντε Χάβιλαντ για τη βραβευμένη με Όσκαρ ερμηνείας Κληρονόμο του Γουάιλερ από το 1949) και θυμίζει την αντιπροσωπευτική για την ταινία βράβευση της Ολίβια Κόλμαν στην Ευνοούμενη, τη μοναδική επιτυχή από τις 10 υποψηφιότητες της ταινίας του 2018.
Ωστόσο, το Poor Things ταξιδεύει με πιο αναλάφρα μπαγκάζια από ό,τι τα βαρύτερα πυροβολικά των Νόλαν και Σκορσέζε και περιμένει τον ανεμοδείκτη του momentum. Θα το μάθουμε όσο πλησιάζουμε στα βραβεία των επαγγελματικών ενώσεων των σκηνοθετών και κυρίως των ηθοποιών, από όπου ωστόσο απουσιάζει στην κατηγορία του καστ. Ε, και; Το Hidden Figures που το είχε πάρει, τι κατάλαβε στα Όσκαρ;
Εκεί που η κατάσταση περιπλέκεται είναι στο θέμα Μπάρμπι και στις 8 λειψές της υποψηφιότητες. Η Γκρέτα και η Μάργκο θα δηλώσουν το παρών, γιατί η πρώτη έχει αποσπάσει υποψηφιότητα στην πεντάδα διασκευασμένου σεναρίου, μαζί με τον σύντροφό της Νόα Μπάουμπακ, και η δεύτερη βρίσκεται ανάμεσα στους παραγωγούς της ταινίας, συνεπώς στη μεγάλη δεκάδα. Πόση όμως κατανόηση και ευγένεια θα δείξουν μπροστά στις κάμερες για την πόρτα που «έφαγαν» στις φυσικές τους κατηγορίες, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία;
Η Γκέργουιγκ έχει το προνόμιο να βλέπει και τις τρεις ταινίες που έχει σκηνοθετήσει (το Ladybird και οι Μικρές Κυρίες είναι οι προηγούμενες) να έχουν τσιμπήσει μια θέση στην κορυφαία κατηγορία των Όσκαρ, αλλά να μη βγαίνουν τα νούμερα για τη σκηνοθεσία. Αυτό που επαναλήφθηκε και στην περίπτωση της Μπάρμπι δείχνει πως, πρώτον, ο εμπορικός θρίαμβος δεν προεξοφλεί μια θέση στα Όσκαρ, δεύτερον, περισσότερες γυναίκες έγιναν μέλη αλλά η πλειοψηφία παραμένει ανδρική, τρίτον, η διεθνής επέκταση της Ακαδημίας δεν ευνόησε το συγκεκριμένο σινεμά, και τέταρτον, μόνο μια κυρία είχε θέση στην περίοπτη κατηγορία, και δεν είναι άλλη από τη νικήτρια του Χρυσού Φοίνικα και του μεγάλου βραβείου της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας, Ζιστίν Τριέ.
Στην 92η απονομή τέσσερις ταινίες είχαν, για πρώτη και μοναδική φορά στα χρονικά, καταφέρει να αποσπάσουν πάνω από 10 υποψηφιότητες στα Όσκαρ. Ήταν το Joker, το φαβορί 1917, το Κάποτε στο Χόλιγουντ και ο Ιρλανδός. Όλες έχασαν πανηγυρικά από τα Παράσιτα, που κέρδισαν τις 4 και πιο σημαντικές από τις 6 τους υποψηφιότητες.
Φέτος τρεις ταινίες έχουν ξεπεράσει το δεκάρι υποψηφιοτήτων, και θα μπορούσαν να είναι τέσσερις αν η Μπάρμπι είχε στρογγυλέψει τις δικές της με τη σκηνοθεσία και τον πρώτο γυναικείο ρόλο. Αντ' αυτής, η Αμέρικα Φερέρα τρύπωσε στον δεύτερο και ακόμη τσιμπιέται για να βεβαιωθεί αν είναι αλήθεια. Τελικά, τι σου είναι ένας viral μονόλογος…
Μια ταινία με χαμηλότερο αριθμό υποψηφιοτήτων είναι φέτος πιο απομακρυσμένο σενάριο αναστάτωσης της επικράτησης του Βρετανού Νόλαν. Τα Παιδιά του Χειμώνα ποντάρουν κυρίως στους ρόλους, και το σενάριο του Χέμινγκσον παραμένει υπολογίσιμο – κρίμα που ο Αλεξάντερ Πέιν έμεινε εκτός από τη σκηνοθεσία.
Η Ζώνη Ενδιαφέροντος, παρά τη δυνατή παρουσία του Τζόναθαν Γκλέιζερ σε ταινία και σκηνοθεσία, ελπίζουμε να κερδίσει τη διεθνή κατηγορία, αν ο ευσεβισμός λειτουργήσει κανονικά και δεν συμβεί το κάζο της Λευκής Κορδέλας του Χάνεκε, που είχε χάσει από το Μυστικό στα Μάτια της, δηλαδή το αντίστοιχο Society of the Snow του Μπαγιόνα, σε αντίστοιχα φετινά μεγέθη.
Το American Fiction είναι μια ευχάριστη, μικρή έκπληξη, αν και προβλέπεται να αρκεστεί σε ένα Όσκαρ σεναρίου, αν υποθέσουμε πως κάτι διεκδικεί με αξιώσεις – ευτυχώς, το όνομα του εκπληκτικού Τζέφρι Ράιτ μπαίνει επίσημα στα αρχεία των Όσκαρ.
Μόνο η Ανατομία μιας Πτώσης μπορεί να κάνει το αναποδογύρισμα και τη διαφορά, ανοίγοντας εκ νέου τον διάλογο της Ακαδημίας με τη διεθνή κινηματογραφική κοινότητα, και μάλιστα σε ένα έργο γραμμένο και σκηνοθετημένο από γυναίκα, με επίκεντρο τη θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία που την κρίνει και την ανακρίνει με ενδείξεις και κρυφή προκατάληψη, και αιχμή μια τρομερή ερμηνεία, αυτή της Σάντρα Χούλερ, η οποία διεκδικεί Όσκαρ και διασκεδάζει τις μπαρμπίστικες κραυγές διαμαρτυρίας για οσκαρικό σεξισμό.
Εκτός αν, σε ένα επιστημονικής φαντασίας σχέδιο, η Μπάρμπι συσπειρώσει ψήφο συμπαράστασης και φορτσάρει για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας! Μέχρι στιγμής, ωστόσο, το δίλημμα είναι αν στην κατηγορία του καλύτερου τραγουδιού θα διπλασιάσει τα Όσκαρ του ο κεφάτος Μαρκ Ρόνσον ή η θλιμμένη Μπίλι Άιλις, για τις υποψήφιες συνθέσεις τους για την ταινία.
Και για τους ανίατους λάτρεις των οσκαρικών αξιοπερίεργων, ο Τζον Γουίλιαμς έφτασε τις 54 υποψηφιότητες με τον Ιντιάνα Τζόουνς και τον Δίσκο του Πεπρωμένου, περισσότερες από οποιονδήποτε νορμάλ άνθρωπο (η περίπτωση Ντίσνεϊ δεν θα έπρεπε να μετράει συγκριτικά), και ταυτόχρονα γίνεται ο μεγαλύτερος σε ηλικία υποψήφιος, στα 91 του χρόνια – και μπράβο του, κυρίως για την απόφασή του να αποσύρει την απόσυρσή του από την ενεργό δράση!
Η Νταϊάν Γουόρεν συνεχίζει να μας ταλαιπωρεί με συνθέσεις μέσα από ταινίες φαντάσματα, που η Ακαδημία επιμένει να τις προτείνει, σαν να εκπληρώνει μια συνδικαλιστική υποχρέωση, ή να αποπληρώνει ένα άγνωστο συμβόλαιο στην συνθέτρια που η φίλη και συνεργάτις της, Σερ, έχει αποκαλέσει την πιο σπαστικά πεισματάρα γυναίκα στον κόσμο.
Ο Ρόμπι Ρόμπερτσον, θρυλικό ιδρυτικό μέλος των Band και σταθερός συνεργάτης του Σκορσέζε από τα χρόνια του Οργισμένου Ειδώλου, είναι για πρώτη φορά υποψήφιος για την πρωτότυπη μουσική στους Δολοφόνους του Ανθισμένου Φεγγαριού, και τελευταία, καθώς έφυγε από τη ζωή πρόσφατα – η ταινία είναι αφιερωμένη στη μνήμη του. Η άλλη συνοδοιπόρος ζωής και καριέρας του Μάρτι, η 84χρονη Θέλμα Σουνμέικερ, απέσπασε την 9η της υποψηφιότητα. Θυμίζουμε πως έχει 3 Όσκαρ μοντάζ, ακατάρριπτο ρεκόρ.
Μιλώντας για το κλαμπ των σπουδαίων 80άρηδων, ο Χαγιάο Μιγιαζάκι επίσης δεν λέει να συνταξιοδοτηθεί και διεκδικεί το δεύτερο του Όσκαρ μετά το Spirited Away, με το Αγόρι και τον Ερωδιό. Στην ίδια κατηγορία, ο Φίλος μου το Ρομπότ του Πάμπλο Μπέργκερ παρείσφρησε με χάρη και έκπληξη! Λείπουν εντελώς από τις φετινές υποψηφιότητες ταινίες πανάκριβες, όπως το Φεράρι, και πανέμορφες, όπως το All of us Strangers του Άντριου Χέιγκ.
Σε μια χρονιά που τρεις ταινίες από γυναίκες διεκδικούν το κορυφαίο Όσκαρ, οι Περασμένες Ζωές τα κατάφεραν και έφτασαν μέχρι τη δεκάδα της καλύτερης ταινίας και την πεντάδα των σεναρίων, για την ίδια τη Σελίν Σονγκ. Η πρωταγωνίστρια Γκρέτα Λι απουσιάζει, και ενδεχομένως τη θέση της αναπλήρωσε η Ανέτ Μπένινγκ για τον απαιτητικό ρόλο της Νταιάν Νάιαντ, στην πέμπτη της υποψηφιότητα, 13 χρόνια μετά το The Kids are Alright, και μάλιστα έχοντας αγνοηθεί για δυο καταπληκτικές ερμηνείες, στο Film Stars don’ t Die in Liverpool και το 20th Century Women.
Η Τζόντι Φόστερ έφτασε τις 5 υποφιότητες: είχε να προταθεί 29 χρόνια, από το Νελ, συζητήθηκε για τον Μαυριτανό πρόπερσι, μετά τη Χρυσή Σφαίρα, αλλά δεν τα κατάφερε, και φέτος φτιάχνει ένα πρότυπο πορτρέτο δευτεραγωνίστριας στο Nyad, σαφώς ενισχυμένη από την τηλεοπτική της παρουσία στον τέταρτο, και αυτήν τη φορά γυναικείο, κύκλο του True Detective.
Τέλος ξεπερνώντας τον Κώστα Γαβρά και τον Μιχάλη Κακογιάννη, ο Γιώργος Λάνθιμος γίνεται ο Έλληνας με τις περισσότερες υποψηφιότητες στα Όσκαρ. Ναι, θα θέλαμε πολύ να κερδίσει. Το αβαντάζ του στα προγνωστικά είναι πως δεν έχει απολύτως τίποτε να χάσει, και ένα υπολογίσιμο studio, τη Disney, που βασικά έχει μόνο το Poor Things να προωθήσει και φανταζόμαστε πως θα το κάνει με όλα της τα μέσα, για τον επόμενο ενάμιση μήνα.
