Αυτοπροσωπογραφία
Sarah Maple, 2021
Η φωτογράφος Sarah Maple παρουσιάζει μια ειρωνική εκδοχή της φωτογραφίας εγκυμοσύνης, όπου συχνά δύο γονείς αγγίζουν και κοιτάζουν με αγάπη τη φουσκωμένη κοιλιά κάτω από τεχνητό φωτισμό. Η φωτογράφος θέτει ερωτηματικά για την ισορροπία ρόλων που καλούνται να φέρουν εις πέρας οι νέες μητέρες, ως προς την δουλειά, την οικογένεια και τον ίδιο τους τον εαυτό.
Η ανακατασκευή μιας μύτης
Shirin Fathi, 2022
Η φωτογράφος Shirin Fathi δημιουργεί μια σειρά φωτογραφιών αφιερωμένη στην πλαστική χειρουργική. Ένας αυξανόμενος αριθμός νεαρών Ιρανών γυναικών καταφεύγει σε τέτοιου είδους τροποποιήσεις της εξωτερικής τους εμφάνισης. Η Fathi εμπνεύστηκε τη φωτογραφία έπειτα από μια επίσκεψή της σε κλινικές ομορφιάς στην Τεχεράνη. Μελέτησε ιατρικά σχέδια του 16ου αιώνα για να κατανοήσει τη διαδικασία σμίλευσης και αλλαγής των χαρακτηριστικών του προσώπου. Μέσω του role playing και των μασκών σιλικόνης που κατασκευάστηκαν από προσαρμοσμένα εκμαγεία του δικού της προσώπου, κατάφερε να αποδώσει το πώς αισθάνεται κανείς όταν αλλάζει.
Body Builder
Haley Morris-Cafiero, 2018
Η φωτογράφος Haley Morris-Cafiero δημιούργησε τη φωτογραφική σειρά The Bully Pulpit, ως μια απάντηση στους χιλιάδες νταήδες που παρενοχλούν θηλυκότητες στο διαδίκτυο για την εξωτερική τους εμφάνιση, επικαλούμενοι τα κοινωνικά στερεότυπα γύρω από τη γυναικεία ομορφιά. Η Morris-Cafiero παρωδεί τις δημόσιες εικόνες προφίλ 25 τέτοιων νταήδων, μεταμφιέζοντας τον εαυτό της σαν αυτούς.
Ένδυμα Shalwar kameez, υπνοδωμάτιο στο Μπέρμιγχαμ
Maryam Wahid, 2018
Η φωτογραφική σειρά «Γυναίκες από την πακιστανική διασπορά» αποτελείται από μια σειρά πορτρέτων που δημιουργήθηκαν στο Μπέρμιγχαμ και διερευνούν την ταυτότητα της μητέρας της Maryam, η οποία στα 18 της χρόνια μετανάστευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Maryam δημιουργεί αυτές τις εικόνες, παρουσιάζοντας ρούχα που φορούσε η μητέρα της πριν από 35 χρόνια και επισκεπτόμενη τα μέρη που ήταν σημαντικά για τη ζωή της μητέρας της ως νεαρής μετανάστριας στη Βρετανία.
«Δεν υπέγραψα στην αγιότητα»
Rosy Martin, 2018
Η Rosy Martin εξετάζει την αμφιθυμία που ένιωθε για τη φροντίδα της μητέρας της κατά τη διάρκεια της μακράς ασθένειάς της από άνοια. Ο τίτλος αναφέρεται σε κάτι που είπε η Martin σε έναν από τους φροντιστές της μητέρας της. Παίζοντας με θρησκευτικούς συμβολισμούς, οι μπλε άγιοι της Martin υποδηλώνουν την κοινωνική άποψη γύρω από την φροντίδα, ενώ οι λευκοί άγγελοι, τα δικά της αντικρουόμενα συναισθήματα.
Χωρίς τίτλο, από τη σειρά «Beauty Contest»
Vicky Hodgson, 2022
Οι φωτογραφίες αυτής της σειράς είναι εμπνευσμένες από το οικογενειακό άλμπουμ της Hodgson. Η πρωτότυπη φωτογραφία, τραβηγμένη από έναν άγνωστο φωτογράφο για τον διαγωνισμό «Beautiful Child Contest» της Sunday Dispatch, δείχνει τη Hodgson να κάθεται υπάκουα στο βελούδινο φόρεμά της και να ποζάρει τέλεια στον φακό ως η επιτομή της θηλυκότητας. Σε αυτές τις αυτοπροσωπογραφίες η αναπαράσταση της Hodgson αμφισβητεί την έννοια του όμορφου παιδιού πίσω από τον διαγωνισμό ομορφιάς. Με αυτόν τον τρόπο εστιάζει στο σεξιστικό στερεότυπο του «ωραίου κοριτσιού».
Pretty Ogre
Trish Morrissey, 2011
Η φωτογραφική σειρά της Trish Morrissey δημιουργήθηκε σε συνεργασία με την κόρη της, όταν αυτή ήταν μεταξύ τεσσάρων και πέντε ετών. Οι δύο τους απολάμβαναν τη διαδικασία της ζωγραφικής προσώπου και αντί για τα συνηθισμένα μοτίβα, η κόρη της ζωγράφιζε κάτι από την άμεση εμπειρία της, από όνειρα και πράγματα που την είχαν εντυπωσιάσει. Πέρα από την παιδική αθωότητα, πιο δυσοίωνα θέματα όπως οι κλόουν, το καρναβάλι και το γκροτέσκο αναδύονται από αυτές τις μάσκες-πίνακες.
Χωρίς τίτλο
Maxine Walker, 1997
Η Γουόκερ εφιστά την προσοχή στα χαρακτηριστικά του προσώπου σε ασπρόμαυρες αυτοπροσωπογραφίες. Φαινομενικά ξεφλουδίζει στρώματα της επιδερμίδας της, δημιουργώντας μια αφήγηση που είναι περισσότερο δυσοίωνη παρά παιχνιδιάρικη.
Αυτοπροσωπογραφίες
Joy Gregory, 1997-2010
Το 1997 η Gregory πέρασε έξι μήνες δουλεύοντας στην Καραϊβική. 10 χρόνια αργότερα, έπεσε πάνω σε μερικά από τα «στιγμιότυπα της Καραϊβικής», γεγονός που την έκανε να επιστρέψει και να εξετάσει περισσότερα από 2.000 αρνητικά που είχε τραβήξει κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών. Οι φωτογραφίες αυτές λειτουργούσαν ως ένας τρόπος να περνάει η ώρα. Αποτελούν μια υπενθύμιση του τι σημαίνει να ταξιδεύεις μόνος σου, ενώ συναντάς συνεχώς νέους ανθρώπους, σε νέα μέρη, σε σχεδόν καθημερινή βάση.
Η φωτογραφική έκθεση «Headstrong: Women and Empowerment» παρουσιάζεται έως τις 30 Απριλίου 2023 στο Centre for British Photography στο Λονδίνο.
