ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ έγινε ψιλοviral και περιφερόταν ως ανέκδοτο και ως σύμπτωμα του εσχατολογικού οίστρου που μαστίζει την εποχή μας το δημοσίευμα ενός ελληνικού ενημερωτικού (εντός ή εκτός εισαγωγικών) σάιτ που είχε τίτλο «Tέλος εποχής: Ξαφνικό "λουκέτο" σε κατάστημα των Lidl».
Και το πιο αστείο (ή κωμικοτραγικό) ήταν ότι το άρθρο δεν αναφερόταν σε κάποιο ελληνικό κατάστημα της γνωστής αλυσίδας αλλά στο κλείσιμο ενός Lidl στο Λέξινγκτον του Κεντάκι. Τέλος εποχής, πραγματικά.
Ήταν καινούργιο αλλά έμοιαζε με το πιο παλιό και το πιο καλαίσθητο yacht bar που θα μπορούσες να πετύχεις σε νησί (και ποτέ δεν πετύχαινες).
Οτιδήποτε λήγει, οσοδήποτε τετριμμένο, μονοσήμαντο ή ευκαιριακό μπορεί να είναι, εμφανίζεται στους χαλεπούς καιρούς μας να σηματοδοτεί ένα τέλος εποχής. Μ’ αυτόν τον τρόπο όμως αδικούνται κατάφωρα τα πράγματα, οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που τους αξίζει αυτή η επικεφαλίδα, άμα τη λήξει τους.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και το Skipper’s Yacht & Roll Bar, ένα από τα Νου-Που ορόσημα των τελευταίων δεκαετιών, σημείο αναφοράς για τα μετα-εφηβικά (άνοιξε όταν ήμουν 17) και τα νεανικά χρόνια πολλών εξ ημών, που χθες λειτούργησε για τελευταία φορά αποχαιρετώντας με ένα κέρασμα τον κόσμο που είχε συρρεύσει από νωρίς για την αυλαία με φόντο το γνωστό πειρατικό σκάφος, το οποίο θα φύγει κι αυτό αναγκαστικά από τη Μαρίνα του Αλίμου, καθώς τα τέλη ελλιμενισμού έχουν απογειωθεί.
Κάποιοι χθες τραβούσαν αναμνηστικές φωτογραφίες, άλλοι θυμόντουσαν με νοσταλγία την αξέχαστη πραγματικά αρχική εκδοχή του χώρου, πριν από τη μετέπειτα επέκταση, που ξεκίνησε τη διαδρομή του το 1987 ως τροχόσπιτο περίπου με τραπέζια μοναστηριακού τύπου και εξαίσιο ναυτικό διάκοσμο. Ήταν καινούργιο αλλά έμοιαζε με το πιο παλιό και το πιο καλαίσθητο yacht bar που θα μπορούσες να πετύχεις σε νησί (και ποτέ δεν πετύχαινες).
Τον χειμώνα ειδικά, με τη σόμπα στη μέση του μαγαζιού, τα ξαπλωμένα σκυλιά, τις μακαρονάδες ξημερώματα, την όμορφη μουσική και τα αυτοσχέδια πάρτι (θυμάμαι μια μεθυσμένη γιάνκα των θαμώνων γύρω από το μαγαζί, πέντε η ώρα το πρωί κάποια Χριστούγεννα), ήταν ένα μαγικό μέρος στην ιδανική τοποθεσία, ανάμεσα στα ιστιοφόρα και στον επιβλητικό κυματοθραύστη, που το πάνω μέρος του γέμιζε από άδεια κουτιά μπίρας.
Δεν θα ξαναλειτουργήσει λοιπόν το μαγαζί, τουλάχιστον όχι σ’ αυτό το συγκεκριμένο σημείο όπου, σύμφωνα με την πρόσφατη Σύμβαση Παραχώρησης και το Πλάνο Ανάπτυξης της Μαρίνας (και μέσα στο γενικότερο πλαίσιο «αναβάθμισης και ανάδειξης της Αθηναϊκής Ριβιέρας») θα ανεγερθεί ξενοδοχείο που θα εξυπηρετεί κυρίως τους ιδιοκτήτες των φιλοξενούμενων σκαφών.
Μετά από 35 χρόνια, έναν μήνα και 26 ημέρες ζωής, ένα ακόμα αγαπημένο σκηνικό, ένα ακόμα οικείο στέκι χάνεται στον βωμό μιας εξαιρετικά αμφιλεγόμενης και στεγνής «ανάπλασης».
