Kendrick Lamar
Mr. Morale & The Big Steppers
Λίγα πράγματα έχουν περισσότερο hype από αυτό το άλμπουμ. Το πολυαναμενόμενο follow-up του «DAMN» εμφανίστηκε σε format βινυλίου πολύ μετά την ψηφιακή του κυκλοφορία, αλλά άξιζε την αναμονή καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο εντυπωσιακά ηχητικά pressings που ακούσαμε ποτέ. Πέραν του τεχνικού, βέβαια, αυτό που έχει σημασία είναι το περιεχόμενο. Και σε αυτό, ο σύγχρονος «gutter Jesus» από το Compton παραδίδει ένα άλμπουμ με όλη τη σημασία της λέξης, ισορροπημένο από αρχή μέχρι τέλους, οργανικό και ειλικρινές, ευάλωτο και υπεροπτικό.
N95
Suede
Autofiction
Στα αυτιά του Brett Anderson, το «Autofiction» ακούγεται ωμό, άγριο και ακατέργαστο. Ίσως σε σχέση με τις τελευταίες, πιο ορχηστρικές προσεγγίσεις των Suede να έχει μια κάποια λογική αυτό, ταυτόχρονα όμως η ισορροπία και η αυτοπεποίθηση αυτού του άλμπουμ είναι αξιοθαύμαστες. Το 2022 βρίσκει τους ιστορικούς Άγγλους σε άριστη φόρμα, τα κομμάτια στέκουν τόσο ως μονάδες όσο και ως σύνολο και το 1995 μοιάζει πιο κοντά από ποτέ.
She still leads me
Jack White
Entering Heaven Alone
«Ask yourself if you are happy and then you cease to be», είναι οι πρώτες λέξεις του Jack White στο δεύτερο άλμπουμ του μέσα στο 2022. Πιο μακριά από τον ηλεκτρισμό του «Fear of The Dawn», αλλά με αισθητά πιο συνειδητοποιημένο αισθητήριο, το «Entering Heaven Alone» έχει μια πολυποίκιλη παλέτα όσων έχουμε μάθει να περιμένουμε από τον Jack, συνοδευόμενη από την απαραίτητη κεκαλυμμέμνη εσωτερικότητα που τον χαρακτηρίζει τα τελευταία χρόνια.
A tip from you to me
Slipknot
The End, So Far
Το metal δεν είναι πλέον ένα φασαριόζικο παρακλάδι του rock 'n' roll, έχει εδώ και χρόνια τη δική του οντότητα και, αφήνοντας στην άκρη τα τοτέμ του παρελθόντος, δεν χρειάζεται acting captains. Αν χρειαζόταν όμως κάτι τέτοιο, πολύ δύσκολα θα ήταν καταλληλότερος για τη θέση κάποιος πέραν των Slipknot. Οι μασκοφόροι από την Iowa έχουν στα αζήτητα έναν τέτοιο θρόνο (ή μήπως 9;) και το μόνο που δείχνει να τους ενδιαφέρει είναι να αναμοχλεύουν τεράστια πλήθη σε κάθε liveshow και εν προκειμένω, το ολοκαίνουριο άλμπουμ τους που τους απελευθερώνει από το συμβόλαιο δεκαετιών με τη Roadrunner Records. Συνυπολογίζοντας τη βαρύτητα που κάτι τέτοιο περικλείει, είμαστε σε θέση να απολαύσουμε έναν ακόμα δίσκο εύθραυστης βαρβαρότητας, σε απόλυτη ισορροπία με μια διαρκή εσωτερική αναζήτηση.
De Sade
GGGOLDDD
This Shame Should Not Be Mine
Δεν έχει καμία σημασία αν πρόκειται για τη βιαιότερη μορφή μουσικής ή όχι, ο στίχος «I want the smell to leave me / I want to shower ‘til the skin comes off», όταν η Ολλανδή Eva Milena ανακαλεί τον βιασμό που υπέστη στα 19 της, αρκεί για να «παγώσει» οποιοδήποτε συναίσθημα. Χωρίς να βάζουν κανέναν περιορισμό στην εκφραστικότητα, οι GGGOLDDD χρησιμοποιούν το σκοτεινό alternative rock και τις παρυφές ενός ατμοσφαιρικού industrial για να έρθουν σε επαφή με όλους όσους είναι πρόθυμοι να ακούσουν, να μοιραστούν ή απλά να καταλάβουν πράγματα που συχνά τα λόγια δυσκολεύονται να περιγράψουν.
Notes on how to trust
Παύλος Παυλίδης
Το Μαύρο Κουτί
Το λογικό θα ήταν στην ερώτηση «πώς φαντάζεσαι τον καλλιτεχνικό σου εαυτό σε 20 χρόνια;» όλοι οι νέοι μουσικοί να έχουν τη σημερινή εικόνα του Παύλου Παυλίδη ως σημείο αναφοράς. Έχοντας την πολυτέλεια να μπορεί να αφήσει το παρελθόν του στην άκρη, ο ιστορικός frontman ενσταλάζει μικροποσότητες εμπειρίας και εκφραστικότητας στο μαγικό φίλτρο που λέγεται «Το Μαύρο Κουτί», χωρίς να παραλείπει να δίνει φρέσκιες ηχητικές παραπομπές σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές των τελευταίων ετών.
Tώρα που χάνεται το φως
Pink Floyd
Animals (2018 Remix)
Αν τα '10s ήταν η δεκαετία των revivals, τα '20s είναι χωρίς αμφιβολία η δεκαετία των επανεκδόσεων. Κάθε εβδομάδα τα ράφια όλων μας κάνουν χώρο για κάτι καινούργιο, από όλο το φάσμα της μουσικής του 20ού αιώνα, δίνοντας αναπόφευκτα σε όλες αυτές τις κυκλοφορίες μια εσάνς ρουτίνας. Εδώ, όμως, θα πρέπει να πατήσουμε ένα φρένο. Η συγκεκριμένη stereo remaster έκδοση του 2018 εντυπωσίασε με το στιβαρό pressing, το άριστο packaging και το ευρηματικά reworked εξώφυλλο, σε βαθμό που τόσες λέξεις μετά δεν έχουμε πει μισή κουβέντα για τη μουσική που περιέχει. Αλλά, πάλι, ποιοι είμαστε εμείς για να μιλήσουμε για το «Animals»;
Dogs
Φοίβος Δεληβοριάς
ΑΝΙΜΕ
Ένας από τους πλέον πολυσυζητημένους δίσκους της χρονιάς, για όλους τους σωστούς λόγους. Ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει φέρει σε δυο ισοβαρείς πόλους τη μουσικότητα και τη στιχουργία, δεν φοβάται να αγγίξει κοινωνικά θέματα που, ενώ επηρεάζουν σχεδόν τους πάντες, ο καλλιτεχνικός κόσμος δείχνει να αγνοεί, και ταυτόχρονα να επανεφευρίσκει την οργανική του εκφραστικότητα σε κάθε ευκαιρία.
Kάποια παιδάκια
Smile
A Light For Attracting Attention
Σε μια από τις commercial παραδοξότητες της αυτής της χρονιάς, το άλμπουμ των Smile ενδεχομένως να μην έλαβε την αναμενόμενη προσοχή. Τουλάχιστον όχι αυτήν που θα περιμέναμε για ένα άλμπουμ όπου οι Thom Yorke και Johnny Greenwood των Radiohead και ο Tom Skinner των εξαίρετων world jazz guerrillas Sons of Kemet συνεργάζονται σε σύνθεση και ηχογράφηση. Με τον σταθερό παραγωγό των Radiohead από την εποχή του «OK Computer» Nigel Godrich στο πλευρό τους, οι 3 κύριοι παρέδωσαν ένα απολαυστικό συνονθύλευμα art rock και ηλεκτρονικών post afro-beats, που όσες ακροάσεις απαιτούνται για να αφομοιωθεί, τόσο περισσότερο ριζώνει στο υποσυνείδητο.
Thin Thing
Cave In
Heavy Pendulum
Ίσως είναι τα χρόνια που περνούν, ίσως οι απώλειες που βιώνονται πιο έντονα, ίσως και τα δυο, σε κάθε περίπτωση όμως το έβδομο άλμπουμ των Βοστονέζων θα αφήσει βαθύ σημάδι. Πρώτο με τη συμμετοχή του Nate Newton μετά τον τραγικό χαμό του Caleb Scofield το 2018. Κυκλοφορία ειδικού γούστου για τους λάτρεις του αμερικανοθρεμμένου post sludge, χωρίς να λείπουν οι διανθίσεις ακουστικών θεμάτων, τραχέων riffs και της πάντα gourmet παραγωγής του Kurt Ballou, με πάμπολλα όμως στοιχεία πιασάρικου songwriting που το καθιστά ακραία προσβάσιμο.
Reckoning
