ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ, θαυμάσια κατάσταση στο ΚΙΝΑΛ από εχθές, καθώς όλη αυτή η αναστάτωση που έχει προκληθεί, τραβάει την προσοχή σε ένα κόμμα που έμοιαζε να μην συμβαίνει τίποτα. Η ιδιαίτερη συγκυρία όμως, αλλά κυρίως η ξαφνική απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να διεκδικήσει ξανά την ηγεσία, κατάφερε να αναστατώσει όχι μόνο το κόμμα του, αλλά και όλο το πολιτικό σκηνικό. Η προεκλογική καμπάνια των υποψηφίων ζωήρεψε, κανένας δεν θεωρεί ότι θα κάνει περίπατο και πολλοί παραδέχονται από εχθές ότι η διαδικασία της διαδοχής του ΚΙΝΑΛ “απέκτησε επιτέλους ενδιαφέρον”. Το κόμμα της οδού Χαριλάου Τρικούπη είδε μετά από πολύ καιρό να ξαναγίνεται πρώτο θέμα στα ΜΜΕ και να ασχολούνται όλοι μαζί του.
Ο Γιώργος Παπανδρέου διαπιστώνοντας τη δυναμική που αναπτύχθηκε με το ενδεχόμενο και μόνο της υποψηφιότητας του, αποφάσισε εχθές να ανακοινώσει κι επισήμως ότι θα είναι υποψήφιος για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Η απόφαση του, όπως αναμενόταν, ενόχλησε κάποιους άλλους υποψήφιους, αφού αυτή αλλάζει εντελώς τα δεδομένα.
Τα στρατόπεδα που διαμορφώνονται ως τώρα είναι κυρίως δύο. Το ένα είναι αυτό που θέλει να αναδείξει ξανά τον παλιό αντιδεξιό χαρακτήρα του χώρου, που ατόνησε στην πορεία των μνημονιακών χρόνων. Είναι οι υποψήφιοι που θεωρούν ότι θα βρεθούν ξανά στην εξουσία αν στρίψουν το κόμμα αριστερά και για μερικούς δεν αποτελεί ταμπού να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ αν χρειαστεί, αλλά όχι όπως το φανταζόταν μέχρι πρότινος ο Αλέξης Τσίπρας. Το άλλο στρατόπεδο είναι εκείνο που θέλει να εκφράσει την αντισύριζα βάση. Εκεί βρίσκονται αυτοί που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ “έκλεψε” τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ εξαπατώντας τους και συκοφαντώντας τα στελέχη των κυβερνήσεων του. Αυτοί που θεωρούν δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ υπαίτιο για την συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ και θα ήθελαν να τον δουν να επιστρέφει στα μικρά μονοψήφια παλιά ποσοστά του.
Η Νέα Δημοκρατία για την ώρα δεν ανησυχεί, καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ψαρεύει στα δικά της νερά και ακόμα και η πιο “δεξιά υποψηφιότητα” του ΚΙΝΑΛ, που θεωρείται αυτή του Λοβέρδου, στην χειρότερη για αυτήν περίπτωση θα πάρει κάποιους από τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της- προοπτική που δεν έχει λόγο να την ενοχλεί.
Στο πρώτο στρατοπεδο στριμώχνονται πολλοί υποψήφιοι και εκεί είναι που μπαίνει σφήνα ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος ενδεχομένως να επισκιάσει τους άλλους, ενώ στο δεύτερο στρατόπεδο, είναι σχεδόν μόνος του ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος δεν αποκλείεται να θέλει να προσελκύσει και απογοητευμένους ψηφοφόρους της κυβέρνησης- πιθανώς για αυτό παίζει και το πατριωτικό χαρτί τελευταία. Ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να σταθεί στη μέση και να πάρει κόσμο από τις δύο πλευρές, αλλά η πόλωση που αναπτύσσεται πλέον, πιθανά θα τον συμπιέσει.
Το πλεονέκτημα του Γιώργου Παπανδρέου, έναντι όλων των υπολοίπων, είναι ότι λόγω του επιθέτου του και με δεδομένο ότι στο ΚΙΝΑΛ υπάρχουν πολλοί ηλικιωμένοι νοσταλγοί, θα αντλήσει ψηφοφόρους από όλες τις μεριές, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του θέσεις, τις οποίες πολλοί από αυτούς πιθανόν ούτε γνωρίζουν και ούτε και θα τις μάθουν. Το επίθετο του τους αρκεί για να τον επιλέξουν. Ο Γιώργος Παπανδρέου θα εκφράσει βεβαίως και ψηφοφόρους που θέλουν ο νέος ηγέτης να έχει αντιδεξιά χαρακτηριστικά, τουλάχιστον επικοινωνιακά, που σημαίνει ότι θα πλήξει κυρίως τις υποψηφιότητες του Χάρη Καστανίδη και του Παύλου Γερουλάνου, αν αυτοί δεν αποχωρήσουν.
Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι εκείνος που εκ πρώτης όψεως μοιάζει να πλήττεται λιγότερο από την υποψηφιότητα Παπανδρέου, καθώς η δική του προσελκύει κυρίως τους πιο συντηρητικούς, κεντρώους και μετριοπαθείς ψηφοφόρους και ένα σημαντικό τμήμα από τους σημιτικούς εκσυγχρονιστές- που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να ταυτίζονται. Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΙΝΑΛ που δεν θέλουν ο Γιώργος Παπανδρέου να επιστρέψει στην ηγεσία του κόμματος, είναι πιθανόν να συσπειρωθούν κυρίως γύρω από την υποψηφιότητα του.
Η δυναμική που ανέπτυξε η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου, συσπειρώνει ταυτόχρονα και τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, ενώ εντείνει τις επιθέσεις.
Αν ο Ανδρέας Λοβέρδος υποτιμήσει τον Γιώργο Παπανδρέου, όπως έκανε κάποτε ο Βαγγέλης Βενιζέλος αντί να τον αντιμετωπίσει πολιτικά, είναι βέβαιο ότι θα λειτουργήσει υπέρ του, όπως και τότε. Παρομοίως, αν τα ΜΜΕ αντιμετωπίσουν με χλεύη την υποψηφιότητα του, όπως έκαναν κάποια από αυτά όταν στήριζαν απροκάλυπτα την υποψηφιότητα του Βενιζέλου. Ο Γιώργος Παπανδρέου τα έχει ξαναζήσει αυτά και δεν τον φοβίζουν. Ξέρει ότι η εικόνα ενός πολιτικού που βάλλεται από τα ΜΜΕ, θα τον κάνει πιο συμπαθή.
Αυτό που πραγματικά τον ανησυχεί είναι αν αρχίσει η συζήτηση για τα χρέη του ΠΑΣΟΚ και τις εξηγήσεις που θεωρούν πολλοί ότι τους οφείλει, για καθοριστικές αποφάσεις του που δεν αιτιολόγησε ποτέ επαρκώς.
Το επιτελείο του Γιώργου Παπανδρέου δεν θα καθίσει με σταυρωμένα χέρια. Θα ρίξει και αυτό τα βέλη του και μάλλον θα επικεντρωθούν στον Ανδρέα Λοβέρδο, για τον οποίο ήδη κάποιοι στο παπανδρεϊκό στρατόπεδο υπενθυμίζουν την εκκρεμότητα της υπόθεσης Novartis και παρότι το ΚΙΝΑΛ έχει καταγγείλει την υπόθεση αυτή ως σκευωρία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αναρωτιούνται “πως γίνεται να κατεβαίνει υποψήφιος για αρχηγός ένας υπόδικος για τον οποίο δεν έχει αποφανθεί ακόμα η δικαιοσύνη”.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τις επόμενες μέρες θα δοθεί μια πολύ σκληρή μάχη. Η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ θα παρακολουθούν κι αυτοί με ενδιαφέρον. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος φιλοξενεί όχι μόνο σημαντικό τμήμα της βάσης του ΠΑΣΟΚ, αλλά και πολλά παπανδρέικα στελέχη όπως τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, τον Γιάννη Ραγκούση, την Λούκα Κατσέλη, τον Θάνο Μωραΐτη, τον Άγγελο Τόλκα, την Ρεγγίνα Βάρτζελη κ.α που έφυγαν όταν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε βγει από το παιχνίδι.
Ο Αλέξης Τσίπρας ανησυχεί κι αυτός τώρα με την υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου, παρότι στην αρχή δεν την είδε αρνητικά. Τώρα όμως προβληματίζεται επειδή διαπιστώνει ότι αναπτύχθηκε μια δυναμική που μπορεί να βλάψει το κόμμα του και να χάσει ψηφοφόρους όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρνει να αυξήσει τις δυνάμεις του και να εκμεταλλευτεί την κυβερνητική φθορά.
Η Νέα Δημοκρατία για την ώρα δεν ανησυχεί, καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ψαρεύει στα δικά της νερά και ακόμα και η πιο “δεξιά υποψηφιότητα” του ΚΙΝΑΛ, που θεωρείται αυτή του Λοβέρδου, στην χειρότερη για αυτήν περίπτωση θα πάρει κάποιους από τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της- προοπτική που δεν έχει λόγο να την ενοχλεί.
Στην πολιτική όμως ποτέ κανείς δεν μπορεί να καθησυχάζει και να αισθάνεται ασφαλής, γιατί συχνά συμβαίνει αυτό που λέει η λαϊκή παροιμία ότι “όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος”.
