ΟΝεοϋορκέζος αρχιτέκτονας Ντέιβιντ Ρόκγουελ σχεδίασε τα σκηνικά για μια υπαίθρια θεατρική σειρά στη Νέα Υόρκη, που τη συγκροτούν μικρές παραστάσεις βασισμένες στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, οι οποίες δραματοποιούνται σε άδειες βιτρίνες του Μανχάταν.
Η σειρά παραστάσεων ονομάζεται Seven Deadly Sins, τα επτά μικρά έργα είναι διάρκειας 10 λεπτών το καθένα και είναι γραμμένα από διαφορετικούς θεατρικούς συγγραφείς. Όλα εκτός από ένα έργο πραγματοποιούνται σε μια σειρά από άδειες βιτρίνες στη Meatpacking District του Μανχάταν.
«Η πανδημία κατέστησε σαφές ότι η πόλη χωρίς ανθρώπους μοιάζει να είναι σαν ένα άδειο θέατρο» δήλωσε ο Ρόκγουελ. Μια τέτοια παράσταση που πραγματοποιείται σε έναν δρόμο γεμάτο ζωή και συγκίνηση, που νέκρωσε κατά τη διάρκεια και μετά την πανδημία, γιορτάζει το πνεύμα της συλλογικότητας, της συγκέντρωσης των κατοίκων και μετατρέπει τους δρόμους σε τόπο παιχνιδιού.
Το κοινό μετακινείται, σε μια χορογραφημένη εμπειρία από βιτρίνα σε βιτρίνα βλέποντας και τα επτά έργα σε μία ώρα και 45 λεπτά.
Από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα μόνο ο Φθόνος εκτελείται σε ένα κοντέινερ, ενώ τα υπόλοιπα διαδραματίζονται μεταξύ της West 13th Street και της Gansevoort Street.
Σχεδιασμένο σε έντονα χρώματα, κάθε έργο περιγράφεται από τη φωτεινή επιγραφή που αναφέρει τη λέξη της αμαρτίας που αντιπροσωπεύει.
Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι μια ταξινόμηση των πιο σοβαρών αμαρτημάτων σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία. Τα αμαρτήματα ονομάζονται «θανάσιμα» γιατί σύμφωνα με την Εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, εκτός αν συγχωρεθούν με την εξομολόγηση.
Είναι η Αλαζονεία (Superbia), η υπεροψία, το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ανώτερο, η Ζηλοφθονία (Invidia), ο φθόνος, η ζήλια, όταν κάποιος ενοχλείται με την επιτυχία των άλλων, η Οργή (Ira), ο θυμός, η μνησικακία και η εκδικητική συμπεριφορά, η Οκνηρία (Acedia), η φυγοπονία, η τεμπελιά, η Απληστία (Avaritia), η πλεονεξία, όταν κάποιος θέλει όλο και περισσότερα, η Λαιμαργία (Gula), η βουλιμία, όταν κάποιος τρώει πολύ, ασταμάτητα και γρήγορα, και η Λαγνεία (Luxuria), η φιληδονία, κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος δεν ελέγχει τις σεξουαλικές του επιθυμίες.
Το κοινό ξεκινά την εμπειρία σε μια βιτρίνα που αντιπροσωπεύει την έννοια του καθαρτηρίου, σε μια αποβάθρα φόρτωσης κοντά στο Μουσείο Whitney, που αναπαριστά μια βιβλική ιδέα για το μέρος στο οποίο πηγαίνουν οι αμαρτωλοί όταν περιμένουν τη μοίρα τους μετά τον θάνατο.
Τα σκηνικά και οι ιστορίες κάθε μικρού έργου ποικίλλουν δραματουργικά. Για παράδειγμα στην Οκνηρία, σε ένα σαλόνι, ένα νεαρό ζευγάρι κάθεται με αδράνεια ενώ ο σύζυγος παίζει βιντεοπαιχνίδια. Η Λαιμαργία λαμβάνει χώρα σε έναν ανακαινισμένο Κήπο της Εδέμ. Στην Αλαζονεία ο Ρόκγουελ ερευνά την ιστορία ενός transgender blogger που παλεύει με μια μεγάλη εταιρεία, η οποία έχει αρχίσει να παραποιεί το περιεχόμενο που δημοσιεύει, κάνοντας τους ακόλουθούς του να αισθάνονται προδομένοι από αυτόν.
Το κοινό μετακινείται, σε μια χορογραφημένη εμπειρία από βιτρίνα σε βιτρίνα, βλέποντας και τα επτά έργα σε μία ώρα και 45 λεπτά. «Κάθε έργο έχει τη δική του μοναδική ιστορία για να πει» δήλωσε ο Ρόκγουελ που με τον σκηνοθέτη των παραστάσεων Moisés Kaufman γύρισαν κάθε γωνιά της Νέας Υόρκης πριν καταλήξουν στη Meatpacking District. Το υπουργείο Μεταφορών της Νέας Υόρκης συνεργάστηκε με τις παραγωγές.
«Οι θεατρικοί συγγραφείς έχουν χειριστεί το θέμα με απίστευτα συναρπαστικό και διαφορετικό τρόπο, οπότε περιμένω ότι το κοινό θα διασκεδάσει και θα γοητευτεί, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, από το έργο. Η αμαρτία είναι ένα θέμα με το οποίο όλοι μπορούν να συσχετιστούν και αυτό είναι ένα πολύ γεμάτο θεατρικό "γεύμα" με κάτι για τον καθένα. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ελπίζω ότι αυτό δίνει στο κοινό την ευκαιρία να αναπτύξει την ενσυναίσθηση που έχει ατροφήσει μετά από μήνες απομόνωσης» λέει ο Ρόκγουελ που φέτος σχεδίασε τα σκηνικά της απονομής των Όσκαρ στο Λος Άντζελες.
