Ο φανταστικός κόσμος του M. Hulot

Ο φανταστικός κόσμος του M. Hulot Facebook Twitter
0

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΚΡΙΜΑΤΟΣ. Οδηγώντας στην Αχαρνών με τον ήλιο να μας ψήνει μέσα από τα τζάμια, χαζεύουμε παρέες από σκουρόχρωμους Αθηναίους να λιάζονται ανέμελοι, καθισμένοι στα κιγκλιδώματα στην άκρη του δρόμου: κυρίως Ινδοί και Πακιστανοί. Από τα Κάτω Πατήσια μέχρι την πλατεία Βικτωρίας είναι γεγονός ότι δύσκολα συναντάς πια περαστικό που να μην είναι Ασιάτης ή Αφρικανός. Σχολιάζουμε την εντυπωσιακή αλλαγή της ανθρωπογεωγραφίας σε μια περιοχή που οι παλιοί αστοί δείχνουν έντονα σημάδια ρατσισμού και σκεφτόμαστε «και πού είσαι ακόμα», ειδικά τώρα που τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Την προηγούμενη εβδομάδα στην Αγίου Μελετίου δυο ηλικιωμένες κυρίες με «στολή εκκλησίας» (ταγιέρ, κολιέ με πέρλες και φουλάρι πιασμένο με καρφίτσα) άρχισαν να χτυπούν με τις τσάντες στο κεφάλι δυο ανύποπτους μαύρους που στέκονταν μπροστά απ' το μαγαζί που ψώνισαν, χωρίς κανέναν λόγο, απλά επειδή «πρόσβαλαν την αισθητική τους» (τις ενόχλησε το χρώμα τους!).

HYPNAGOGIC POP. Η προσπάθεια να κατηγοριοποιούνται τα πάντα και να αποκτούν ένα όνομα με το ζόρι δεν είναι σημείο των καιρών, υπήρχε πάντα, αλλά στο σημερινό χάος φαίνεται πιο άσκοπη από ποτέ. Κι εκνευριστική. Συζητάμε χωρίς να καταλήξουμε πουθενά για το βίντεο του Oneohtrix Point Never «Nobody Here», που θεωρείται αντιπροσωπευτικό δείγμα του νέου «είδους» (ο όρος hypnagogic pop εμφανίστηκε μέσα απ' τις σελίδες του «Wire» πριν από μερικούς μήνες σε ένα άρθρο του David Keenan, για να περιγράψει τη μουσική πολύ νεαρής ηλικίας μουσικών που τείνουν να εξωραΐσουν τα «σκουπίδια» των '80s, ακριβώς επειδή δεν τα έζησαν). To «Nobody Here» λουπάρει την τελευταία φράση απ' το ρεφρέν του «Lady in red» του Chris de Burgh (τη χρησιμοποιεί δηλαδή επαναλαμβανόμενα μέχρι το τέλος του κόσμου, με visuals το απλοϊκό σκηνικό μιας μητρόπολης και κάτι που μοιάζει με αυτοκινητόδρομο - παλιότερα θα το χαρακτήριζαν απλά «αδιάφορο βιντεοκλίπ»). Τρία νέα άλμπουμ που κατατάσσονται ασαφώς στο hypnagogic (δηλαδή «την κατάσταση της παιδικής ηλικίας μεταξύ ύπνου και ξύπνιου - τη στιγμή ακριβώς πριν κοιμηθείς, όταν από κάπου σε απόσταση πνιχτοί ποπ και ντίσκο ήχοι φτάνουν μέσα απ' τους τοίχους του δωματίου σου και εισχωρούν στο υποσυνείδητο») είναι το «Does it look I 'm here?» των Emeralds (σαν μονότονοι M83 που κουράζουν στο πρώτο τέταρτο), το «Suburban Tours» του Rangers και το (βαρετό μέχρι θανάτου) «The music of belief» των Dolphins into the future. Η mainstream ποπ των '80s περνάει σαν φάντασμα μέσα από οικείες στιγμές του παρελθόντος που δεν είναι πάντα οι καλύτερες (το ίδιο και το αποτέλεσμα).

MASTURBATION GOES CLOUD. Σίγουρα ο Γιώργος Κιντώνης (ντραμς) και ο Μπάμπης Θεοχάρης (κυρίως κιθαρόμπασο, λίγο synth και glockenspiel) που αποτελούν τους Masturbation Goes Cloud (www.myspace.com/masturbationgoescloud) διαθέτουν σε μεγάλες δόσεις αυτό που λείπει από τα περισσότερα σχήματα της ελληνικής σκηνής: χιούμορ. «Το όνομα και οι τίτλοι των κομματιών μας ξέρουμε ότι λογικά φαίνονται στους περισσότερους αστεία», λέει ο Μπάμπης. «Η αλήθεια είναι πως δεν το σκεφτήκαμε και πολύ, το ξεκινήσαμε για πλάκα. Μας άρεσε πολύ πάντως η ιδέα των σουρεαλιστικών νοημάτων που ίσως βγαίνουν στα αγγλικά». Κάπως έτσι προέκυψε το όνομά τους (που στα ελληνικά μεταφράζεται «Η μαλακία πάει σύννεφο»), ενώ οι τίτλοι των κομματιών τους είναι η αγγλική απόδοση εκφράσεων που είναι αποκλειστικά ελληνικές και δεν σημαίνουν τίποτα. «Good Ιnterruptions» (καλές διακοπές), «Face the watermelon» (μάπα το καρπούζι), «Many Years» (χρόνια πολλά), «Somewhere I know you» (κάπου σε ξέρω) κι άλλα ευφάνταστα και ξεκαρδιστικά. «Μας αρέσει πολύ και η μονοτονία, και γι' αυτό πολύ συχνά κολλάμε σε ένα μοτίβο για πολύ ώρα», λένε αδυνατώντας να περιγράψουν τη μουσική που παίζουν. Οι επιρροές τους πολλές: Stereolab, Neu!, My Bloody Valentine, Spacemen 3, Slowdive, Steve Reich, ενώ σχολιάζοντας το κλίμα των ημερών δηλώνουν «δεν ξέρω πόσο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε, όμως πιστεύουμε πως από οποιαδήποτε μαυρίλα μπορεί να βγει και κάτι καλό (ίσως μια αφύπνιση ή ένα νέο ξεκίνημα)».

•TEN FOR MY I-POD: rangers-suburban tours, crystal castles-crystal castles, emeralds-does it look like i 'm here, actress-splazsh, demdike stare-forest of evil, ariel pink's haunted graffiti-before today, flying lotus-cosmogramma, pocahaunted-make it real, toro y moi-causers of this, lil b-dior paint

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νέες παραγωγές έντεχνου τραγουδιού, κι ένα ανέλπιστο δώρο από το χθες

Μουσική / Νέες παραγωγές έντεχνου τραγουδιού κι ένα ανέλπιστο δώρο από το χθες

Δύο νέες προτάσεις από τη Βιολέτα Ίκαρη και τους Νάντη Χατζηγεωργίου – Κρέοντα Κανακάρη, και ένα τρίτο άλμπουμ του Διονύση Τσακνή και της Μαριανίνας Κριεζή να μας ταξιδεύει στα ’90s και στη θεατρική «Μαντάμ Σουσού».
ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ
Οι εμφανίσεις που δεν πρέπει να χάσεις στο Borderline 2026

Μουσική / Borderline: Οι εμφανίσεις που δεν πρέπει να χάσεις

Για δεύτερη φορά μέσα στο 2026, το μακροβιότερο φεστιβάλ της Στέγης επιστρέφει με ένα killer lineup που δίνει έμφαση στον χορό: Δύο θρύλοι της ηλεκτρονικής μουσικής, ο Ricardo Villalobos και ο Nightmares on Wax, μαζί με την Yasmine Hamdan και τη Σtella, ενώ οι φωτογραφίες του Σπύρου Στάβερη θα μας γυρίσουν στη rave σκηνή των ’90s.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Aντέχει το ελληνικό ραδιόφωνο την Έλα Λάνγκλεϊ και το «Choosin’ Texas»;

Μουσική / Η Έλα Λάνγκλεϊ κάνει ρεκόρ στα τσαρτς. Το ελληνικό ραδιόφωνο την αγνοεί

Το «Choosin’ Texas», της νεαρής τραγουδίστριας της κάντρι, συμπλήρωσε 24 εβδομάδες στην κορυφή των billboards ξεπερνώντας και το «All I want for Christmas is you» της Κάρεϊ. Κι όμως, το ελληνικό ραδιόφωνο μοιάζει να αδιαφορεί για όσα συμβαίνουν σε διεθνές επίπεδο.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
DJ ΜΙΚΕΕ: «Νοσταλγώ την εποχή του “βγαίνω για να χορέψω”»

Οι Αθηναίοι / DJ ΜΙΚΕΕ: «Νοσταλγώ την εποχή του “βγαίνω για να χορέψω”»

Θυμάται τον παππού του να τον πηγαίνει περίπατο με τις ώρες στο κέντρο της Αθήνας. Κατάλαβε από νωρίς πως με δύο πικάπ μπορούσε να μιξάρει πολύ ωραίους ήχους. Πιστεύει πως η ευκολία του ΑΙ εκτός από τυχάρπαστους που θα φέρει, θα δώσει και τεχνικές σε ταλαντούχους ανθρώπους. Ο θρυλικός DJ της ελληνικής τέκνο σκηνής αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
BAUTOPIA 7 και SONOTOPIA: Τρεις μέρες πολιτισμού, τεχνολογίας και μουσικής στην Αθήνα

Μουσική / Τρεις μέρες πολιτισμού, τεχνολογίας και μουσικής στο κέντρο της πόλης

Το BAUTOPIA 7 έρχεται στην Αθήνα με περισσότερους από 100 καλλιτέχνες, σχεδιαστές, ερευνητές και επαγγελματίες του πολιτισμού, φέρνοντας συναυλίες, πάρτι και μουσικά events σε Bios, Romantso, PLEX και Latraac.
M. HULOT
Ricardo Villalobos: Ο αρχιτέκτονας του απρόβλεπτου στο Borderline της Στέγης

Μουσική / Ένας από τους πιο σημαντικούς DJs στον κόσμο έρχεται στο Borderline της Στέγης

Ο Ricardo Villalobos, ένας από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης ηλεκτρονικής σκηνής, θα εμφανιστεί στο μακροβιότερο μουσικό Φεστιβάλ της Στέγης για ένα τετράωρο set που υπόσχεται να μείνει αξέχαστο.
M. HULOT
Ο Μπεκ επαναλαμβάνεται, αλλά γράφει ακόμα ωραία τραγούδια

Μουσική / Ο Μπεκ επαναλαμβάνεται, αλλά γράφει ακόμα ωραία τραγούδια

Ο Αμερικανός τραγουδοποιός επιστρέφει στον γνώριμο, μελαγχολικό ήχο του με το νέο του άλμπουμ «Ride Lonesome», που μόλις κυκλοφόρησε. Μήπως, όμως, αυτή η επιστροφή δεν σημαίνει απαραίτητα έλλειψη έμπνευσης;
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς

Μουσική / Ντμίτρι Σοστακόβιτς: «Αγαπήστε μας όταν είμαστε βρόμικοι, όχι όταν είμαστε καθαροί»

Ο μεγάλος Ρώσος συνθέτης έζησε όλη του τη ζωή μεταξύ συνδιαλλαγής και μετωπικής σύγκρουσης με το σταλινικό καθεστώς. Το σίγουρο είναι ότι υπήρξε ένας ήρωας του προηγούμενου αιώνα.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Pussy Riot: «Θεωρείσαι ναζί αν πας κόντρα στον Πούτιν»

Μουσική / Pussy Riot: «Θεωρείσαι ναζί αν πας κόντρα στον Πούτιν»

Λίγο πριν από τη ζωντανή τους εμφάνιση στο Gazarte, τρία μέλη των θρυλικών Pussy Riot μιλάνε στη LiFO για την καλλιτεχνική και ακτιβιστική τους δράση, που εμπνέεται από την αντίσταση στο καθεστώς στη Ρωσία και την εισβολή στην Ουκρανία.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ