» Διάβασα δυο καταπληκτικά κείμενα στη LifO, χωρίς ίχνος λιβανίσματος. Το ένα από τον Κωστή Παπαγιώργη, για την κατά βούληση και κατά ριπάς αόρατη φύση των bloggers. Τους παρομοιάζει με τον Γύγη του Πλάτωνα, ο οποίος, επιτρέψτε μου να σας θυμίσω, σε περίπτωση που δεν το είχατε αντιληφθεί, δάνεισε χωρίς απόδοση των οφειλομένων πνευματικών και άλλων δικαιωμάτων, την ταυτότητα και τις ιδιότητές του στον Φρόντο από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ο Γύγης έστριβε το δαχτυλιδάκι του το χρυσό και εξαφανιζόταν όποτε γούσταρε. Χρησιμοποιούσε το δώρο που ανακάλυψε στα έγκατα της γης και αγκιστρώθηκε στις μαγικές του δυνάμεις, προφανώς ψελλίζοντας «it's mine» στα αρχαία, όπως ο Μπίλμπο Μπάγκινς αρνιόταν σαν κακομαθημένο μωρό να παραδώσει το επικίνδυνο όργανο της εξουσίας και της αδικίας στα καλά χέρια. Ποιος ακριβώς είναι ο κομιστής στην προκείμενη περίπτωση, αν το καυτό εργαλείο είναι τα blogs; Δυστυχώς το όνομά του δεν θα το μάθουμε ποτέ. Σε δυο χρυσά γουρούνια δεν πίστευα ποτέ πως θα πίστευε με τέτοια θέρμη ο Έλληνας: στην πιστωτική κάρτα (ποιος, ο ζηλωτής των μετρητών και αρνητής των δόσεων, πάλαι ποτέ) και στον πειρασμό της τηλεοπτικής κάμερας, που τώρα τη βλέπει μπροστά του και απαγγέλει τη ζωή του σαν δακρύβρεχτο ποίημα - πάει η δημόσια ντροπή, πάει η ιδιωτική απόλαυση. Τώρα βλέπω και ένα τρίτο. Την ηδονή της ανωνυμίας. Όποτε έχει τύχει να μπω σε sites, σπάνια παρατηρώ μια γόνιμη ανταλλαγή. Ναι, ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του, τον πόνο του και τις αδικίες που έχει υποστεί. Αλλά το μεγάλο μέρος βγάζει τέτοια απωθημένα, που με χολερικό τρόπο καπελώνουν οποιαδήποτε άποψη και δεν αφήνουν περιθώριο για σοβαρή αντιμετώπιση. Μπροστά στον υπολογιστή ακυρώνουν την πρωινή ζωή τους και μεταμορφώνονται σε νυχτερινές μαινάδες, που σφάζουν με την άνεση που τους προσδίδει η ψευδωνυμία τους. Το internet είναι ένα huis clos όπου «η κόλαση είναι οι άλλοι». Ωραία! Αλλά ποιοι είναι οι μη άλλοι; Και αν έχουν τόσα να πουν και να προτείνουν, γιατί δεν εξέρχονται του μαγικού προστατευτικού κύκλου; Εμείς είμαστε ηλίθιοι; Από πότε είναι θαρραλέος αυτός που λέει επωνύμως τη γνώμη του; Αυτονόητο δεν είναι;

» Το δεύτερο είναι το εμπνευσμένο edito του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου για τις γυναικείες φωνές, τις κυρίες του τραγουδιού, που έχουν το θάρρος να εκτίθενται και να ενώνονται και να ψάχνουν τους ήχους και τις συχνότητές τους μαζί με μας, και όχι χώρια και απομονωμένα - μια καίρια απάντηση σε μια εποχή μοναχικότητας και ζοχαδιακών απωθημένων. Από τις φωνές ξεκίνησε ο Στάθης και στο ελληνικό λιώμα κατέληξε, εκεί που διασταυρώνεται η νευρική δυτική μας διάθεση με τις αδιάσειστες ελληνικές καταβολές. «Είναι να απορείς πώς μετά από τόση ΕΟΚ, ίντερνετ και Καγιέν, ο σκληρός πυρήνας των Ελλήνων είναι ένα ασιατικό παράπονο, ένας δρόμος που εκβάλλει στα χαριτωμένα νερά της Ιωνίας».

» Όπως είπε και ο Μιχάλης Κακογιάννης σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» της Παρασκευής, δεν ασχολείται με την Ελλάδα πια, δεν την καταλαβαίνει, τον ξεπερνά, άρα σιωπά για τα πράγματα που είναι κοινά και ακανθώδη, αν και τα παρακολουθεί. Την τελευταία φορά που την κινηματογράφησε ήταν με το Πάνω Κάτω και Πλαγίως, από την ευτράπελή της πλευρά. Μα έτσι ξεκίνησε την καριέρα του, με το Κυριακάτικο Ξύπνημα, μια δροσερή εκδοχή της μεταπολεμικής ανάστασης από έναν εγχώριο ξένο, τον Κακογιάννη της Αγγλίας και της Κύπρου με την Ελλάδα μέσα του. Βλέπει όμως τηλεόραση και εκεί έχει διακρίνει τρομερά ταλέντα στην ηθοποιία, από τα οποία θα μπορούσε να συλλέξει μια μοντέρνα Στέλλα. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης έκανε έναρξη με την ταινία Μια Ζωή, Μια Εποχή της Λυδίας Καρρά, προοίμιο μιας σειράς δραστηριοτήτων που έπονται, με κέντρο την επιθυμία του Κακογιάννη να αφήσει μια δημιουργική παρακαταθήκη - όχι πως αποκλείει την πιθανότητα να επιστρέψει στη σκηνοθεσία μόλις πατήσει γερά και στα δυο του πόδια μετά την περιπέτεια υγείας που είχε πέρσι. Το μουσείο στην Οδό Πειραιώς με το όνομά του, με το υλικό και τις εκδηλώσεις που θα στεγάζει, θα είναι η κορωνίδα και ελπίζω πως δεν θα αργήσει. Ετοιμάζεται επίσης πλήρης καταγραφή του έργου του, σε βιντεϊκή και έντυπη μορφή.

» Στις 17 Μαρτίου, στο Booze Cooperativa, ένα φεστιβάλ ακόμη, με θέμα τα τετράποδα. Θα προβληθούν 6 ταινίες, κι ανάμεσα σ' αυτές, το Σκυλομαντέρ της συναδέλφου Αγγελικής Κόντις, για 8 πρώην αδέσποτα της Αθήνας.