Αν προσπαθήσουμε να ανασύρουμε από τη μνήμη μας κάτι που μας εντυπωσίασε, κάτι με το οποίο έκανε πάταγο, δεν θα βρούμε τίποτε. Αν πάλι θελήσουμε να βρούμε την γκάφα, το σκάνδαλο, την ατιμία, πάλι θα μείνουμε με άδεια τα χέρια. Δεν υπάρχει κάτι σκοτεινό στο βιογραφικό της, όπως δεν υπάρχει κάτι λαμπερό. Και πάλι, όμως, δεν μπορούμε να την πούμε εντελώς «άχρωμη». Έχει προσωπικότητα, έχτισε μια αξιοσημείωτη σταδιοδρομία. Ανέβηκε σκαλί-σκαλί την ιεραρχία. Η Διαμαντοπούλου είναι αυτό που δείχνει. Ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που το από μέσα (η προσωπικότητα) προδίδεται από το απ' έξω: ούτε άσχημη ούτε όμορφη. Είναι κανονική. Αυτό είναι ελάττωμα. Ταυτόχρονα είναι προσόν: άτομα σαν τη Διαμαντοπούλου μακροημερεύουν στο δημόσιο βίο, ακόμη κι αν δεν εκλεγούν στο υπατικό αξίωμα.

Ο Κικέρωνας έλεγε πως είναι βλαξ εκείνος που ισχυρίζεται ότι ξέρει τι θα βγάλει η κάλπη. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για μια κάλπη με ύποπτο το μικρό παρελθόν της. Τι πάει να πει «φίλοι» του Κινήματος; Όποιος θέλει, ακόμη και οννεδίτης, μπορεί να πάρει μέρος στην εκλογή του/της προέδρου. Έτσι, όλα αυτά που ακούγονται για τις διεργασίες των δυο πόλων, για την κινητοποίηση, τα τηλεφωνήματα, το ψηστήρι, όλα αυτά είναι στον αέρα. Η βάση του κόμματος δεν ελέγχεται, γιατί δεν υπάρχει βάση. Πόσους μπορεί να προσεγγίσει ο νυν, πόσους ο επερχόμενος, πόσους η ανεκδήλωτη Άννα; Είναι πολύ πίσω η δεκαετία του ογδόντα, όταν στις γειτονιές φακέλωναν τους ημετέρους, όταν υπήρχαν πρασιναϊκοί και αλλόχρωμοι. Αυτό είναι το πολιτικό κλίμα που ανέδειξε την Άννα Διαμαντοπούλου, όταν σε τρυφερή ηλικία, στα 26 της, γινόταν νομαρχίνα Κοζάνης. Η κομματική πείρα της θα μπορούσε να της δώσει το προβάδισμα, αν είχε θέσει έγκαιρα υποψηφιότητα: Όταν εκείνη λέρωνε τα χέρια της με κόλλες για την αφισοκόλληση, οι άλλοι δυο κάπου έκαναν βαθυστόχαστες συζητήσεις. Εκείνη ξέρει πώς στήνεται ένας μηχανισμός, αλλά είναι αμφίβολο αν στις παρούσες συνθήκες μπορεί να φανεί χρήσιμη η πείρα στα εσωκομματικά.

Η Άννα Διαμαντοπούλου άφησε τους άλλους να ομιλούν για τη δυνητική υποψηφιότητά της. Κάποιοι λένε ότι αυτό δεν είναι δείγμα αρχηγικής συμπεριφοράς. Πλην όμως την αρχηγική συμπεριφορά πρέπει να την αποκτάς όντας αρχηγός. Διαφορετικά, έχεις απλά μια ψωνισμένη συμπεριφορά. Ίσως η σιωπή να την ωφελήσει. Άλλωστε, είναι συνηθισμένη να κάνει διορθωτικά βήματα. Όταν άρχισε να αναλαμβάνει δημόσια αξιώματα (Γραμματέας Νέας Γενιάς και Γραμματέας Λαϊκής Επιμόρφωσης) ένιωσε ανεπαρκής με το πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού και ξεκίνησε μεταπτυχιακό στο Πάντειο. Είχαν περάσει δέκα χρόνια από το τέλος των σπουδών της, αλλά έκανε και πάλι το σωστό. Λίγα χρόνια αργότερα πήρε το απόλυτο λούστρο εξ Εσπερίας, με τη θητεία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Δεν της λείπει τίποτε - με εξαίρεση τη λαοφιλία. Δεν είναι από τους πολιτικούς που θα βγουν στο μπαλκόνι και θα κάνουν τα πλήθη να παραληρούν. Αν βέβαια γινόταν πρόεδρος, θα παραληρούσαν και μαζί της. Όπως έκαναν και με τον Σημίτη, που δεν ήταν και ο δημοφιλέστερος.

Αυτό που πρέπει να θαυμάσει κανείς στη μετεκλογική Διαμαντοπούλου είναι ότι η σιβυλλική στάση της δεν ήταν ένας είδος ακκισμού με τη δημοσιότητα. Ήταν πολιτική στάση (πρώτα οι ιδέες, μετά οι καρέκλες). Εξάλλου ξεκαθάρισε ότι η ηγεσία χρειάζεται ανανέωση. Μπορεί να είναι αργή, αλλά είναι τουλάχιστον καθαρή. Δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, έχει ήδη μπει στον τελικό. Ακόμη κι αν δεν πάρει το κύπελλο, καταγράφηκε στους δυνατούς. Θα είναι, αν μη τι άλλο, ένα καλό χαρτί για την παράταξή της. Συγκαταλέγεται στους πρωταγωνιστές. Όσο για το κύπελλο, στην Πορτογαλία μάθαμε τι εστί έκπληξη. Στην Ισπανία μάθαμε τι εστί πραγματικότητα. Ίδωμεν.