Η Άρτεμις μου λέει οτι το σώμα μετά τις γέννες επανέρχεται Η ψυχή, Άρτεμις;Μπορεί κάποιος να μου το απαντήσει αυτό, παρακαλώ;Νιώθω σαν να έχουν αρπάξει την καρδιά μου και να τη στύβουν στον αποχυμωτήΟι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε ευτυχισμένοι. Οι άνθρωποι που δεν το γνωρίζουν αυτό έχουν σφάλειΠήγα στο Παλλάς στην παράσταση του Κωσταντίνου Ρήγου.WiiiiildΟι απορίες μου, η ημιμάθειά μου... με έκαναν να απορήσω με πολλές λέξεις-προτάσεις του σώματος που αγνοούσαν τον καθωσπρεπισμόΚάθισα με τον σύζυγο μου στις πιο καταπληκτικές θέσεις του θεάτρου και απόλαυσα κάθε δευτερόλεπτο της ξεγνοιασιάς και της ενέργειαςΉταν θετική η ενέργεια.Υπήρχε μια αγάπη... μια ζεστασιά... μια έλξηΤο γάλα στο τέλος... not my cup of teaΣτην κατάσταση που βρίσκομαι θα προτιμούσα αλκοόλΜιλώντας λοιπόν με τον δάσκαλό μου, μου εξηγούσε ότι στους ανθρώπους δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα τυχαία«Έτσι απλώς... τυχαία» δεν υφίσταται η έννοια!Εμείς είμαστε η Αιτία σε οτιδήποτε μας συμβαίνει. Δεν είμαστε το Αποτέλεσμα...Δεν μας συμβαίνουν γεγονότα... εμείς τα προκαλούμε όλαΈνα ένα... όπως η σταυροβελονιάΒελονιά βελονιά, λοιπόν, τρυπάμε το ύφασμα και ράβουμε γεγονότα... ιστορίες του παρελθόντος... ιδέες... έρωτες... «θυμάσαι τις παγιέτες και τις χάντρες... τις κόκκινες που έλαμπαν στο σκοτάδι...»Θυμάμαι. Θυμάμαι... όλες τις μικρές θαυματουργές εικόνες που έχω κεντήσειΑυτό που δεν γνώριζα είναι οτι πρέπει να τις ενώσω για να φτιάξω κατι καλύτερο και μεγαλύτερο... και συνεχίζει ατάραχος ο δάσκαλος μου...«Η λύση θα έρθει να σε βρειΘα πρέπει να είσαι ανοιχτή για να την αντικρίσεις και να την κοιτάξεις στα μάτια...Να τη λάβεις και να τη μοιραστείς»Διαβάζοντας το Living Kabbalah System-level1 ανοίγουν οι πόροι του κεφαλιού και έρχονται χιλιάδες άνθρωποι με χιλιάδες μικρές πληροφορίες και μικρές ιστορίες για να με βοηθήσουν.. και εσάς, εάν το επιδιώξετε. www.kabbalah.comΣτις 14 Μαρτίου, ημέρα Κυριακή, ξεκινάει ένα σεμινάριο...Νιώθω ότι όλοι με βοηθούν, και ευχαριστώ γι' αυτό... όπως νιώθω και την αγάπη. Νιώθω έναν τεράστιο σωλήνα αγάπης να με προφυλάσσειΌχι κάθε μέρα... αλλά συχνάΓια ποιο ταξίδι κίνησες να πας... να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς...Όπου και αν χωρίσουν οι δρόμοι μας... να θυμάσαι τις καλές στιγμές...Τις μοναδικές εικόνες που έχτισαν αυτο που είμαστε σήμερα. Τον κρητικό ήλιο που ανέβαινε και μας έλουζε φωςΤα παξιμάδια... το λάδι... τους σπόρους τομάτας... τα μυρωδικά...Τη γεύσηΤην έννοια της γεύσης. Τη μυθολογία πίσω απο καθετί που γευόμαστεΤην ηδονήΤη μυστική ανθρώπινη δύναμη που μας δένειΗ κίτρινη σκόνη εχει σκεπάσει την πόλη. Έχει κάτσει σαν τόνος πάνω στην καρδιά μου και είμαι ανήμπορη να τη διώξωΚάθομαι στο σπίτι και διαβάζω για να ξεχαστώΜου λείπουν τόσα πολλά δεδομένα... που ξεχνάω και τα λίγα που γνωρίζωΔιαβάζω για τους Γερμανούς... την οικονομία... όλα αυτά τα μαγειρέματα... τους καθημερινούς κλέφτες... και ελπίζω στον Θεό, να βοηθήσει τη χώραΕδώ ξεκίνησαν όλα... εδώ οφείλουμε να συνεχίσουν... μερικά έστω...Πολλοί ζητούν. Λίγοι έχουνΜακάρι να βοηθήσωYΓ.: You have been a pool of calmness.Thank you.