» Κάνοντας πρόσφατα τις συνεντεύξεις για το Get Smart στο Λος Άντζελες χάρηκα για έναν δικό μου λόγο. Οι μεγάλες και ακριβές παραγωγές αμερικάνικης προέλευσης, θέλοντας να εμπλουτίσουν το καστ τους με ονόματα βάρους και εγνωσμένου ταλέντου, στρατολογούν σε δευτερεύοντες και συχνά ζουμερούς ρόλους παλιές καραβάνες που προφανώς χαίρονται για τις αμοιβές τους και για τη δυνατότητα να δηλώνουν παρών σε ένα κουρμπέτι που δεν ευνοεί την τρίτη ηλικία. Το παλιό ανέκδοτο είναι πως οι Aμερικάνοι εκδικούνται τους Άγγλους ηθοποιούς για το ταλέντο τους, βάζοντάς τους να υποδύονται κακούς. Το ανέκδοτο σκάει στα μούτρα της κακοήθειας, αν υποθέσουμε πως είναι κακοήθης πράξη να βάζεις έναν ηθοποιό να κάνει ένα ρόλο που του αρέσει πάρα πολύ. Και δεν γνωρίζω κανέναν σοβαρό ηθοποιό που να μην πετάει τη σκούφια του να ενσαρκώνει καθάρματα, φονιάδες και αποβράσματα - εκτός ίσως από τον Τζούμα.

»Στο Get Smart λοιπόν, εκτός από τον Άλαν Άρκιν, συμπρωταγωνιστεί ο πολύς και πολύ ωραίος κάποτε Τέρενς Σταμπ, ο Billy Budd, του Χέρμαν Μέλβιλ και του Πίτερ Ουστίνοφ, στο ντεμπούτο που του χάρισε τη φήμη και τα βραβεία στο ξεκίνημα της καριέρας του, πριν από 46 χρόνια. Μπροστά μου καθόταν, με μοβ πουκάμισο και μοβ νοσοκομειακά παπουτσάκια Crocs, ο άνδρας που έβγαινε με την Τζούλι Κρίστι (θυμάστε το στιχάκι «Terry and
Julie» από ένα παλιό τραγούδι των Kinks), και το υπερμοντέλο Τζιν Σρίμπτον, που τον χώρισε και τον έστειλε αδιάβαστο για καμιά δεκαετία στα ασράμ για να διαλογιστεί για το ποιος είναι ο κάβουρας και τι ακριβώς το ζουμί του. Και όταν επέστρεψε, το φιλοσόφησε και άρχισε να παίζει όπου να ‘ναι, για τα λεφτά και τη δουλειά, και ξαφνικά του προέκυψε ο αγαπημένος (και αγαπημένος μου) ρόλος του, στον Εγγλέζο του Σόντερμπεργκ, το 1999. Είχε προηγηθεί το αστείο τραβεστί που υποδύθηκε στην Πρισίλα, για το οποίο μου είπε πως οι γάμπες του ήταν εξαιρετικά καλά ξυρισμένες σε όλο το γύρισμα, και αναγκάστηκε να κρύβει τις κοκκινίλες με μακιγιάζ.

» Με το που του είπα πως είμαι από την Ελλάδα, με χαιρέτησε και με τα δυο του χέρια και δήλωσε αθεράπευτος φαν της χώρας. Γιατί, αναρωτήθηκα. «Είμαι γεννημένος την ίδια μέρα με τον Μεγάλο Αλέξανδρο!». Τι σημαίνει αυτό, κύριε Σταμπ, πως μοιράζεστε τη μεγαλομανία του; «Δεν νομίζω, απλώς βλέπουμε και οι δυο μακριά». Με ρώτησε τι άλλαξε στην Ελλάδα μετά τους Ολυμπιακούς, του είπα μερικές σαχλαμάρες τυπικές και τον ρώτησα γιατί δεν είναι αγαπημένη ταινία του το Θεώρημα του Παζολίνι. «Έκανα την ταινία γιατί ήμουν τρελά ερωτευμένος με τη Σιλβάνα Μαγκάνο, αλλά με τον Πιέρ Πάολο δεν τα πήγα και τόσο καλά» ομολόγησε ευγενικά. Και ο Συλλέκτης; Αυτό το αριστούργημα; «Ναι, και αυτή είναι σπουδαία ταινία, είμαι περήφανος που την έκανα. Για τις υπόλοιπες, δεν έχω και πολλά να προσθέσω». Και εκεί τελείωσε.

»Ο πρωταγωνιστής Στιβ Καρέλ είναι ωραίος τύπος και βραδυφλεγής. Δεν του φαίνεται το αστείον του χαρακτήρα του αλλά το πρόσωπό του είναι ότι πρέπει για ξερό χιούμορ και εγκεφαλικές εμμονές. Φαίνεται πως δουλεύει σκληρά τους ρόλους του και δεν έχει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στους θεούς του σινεμά. Αγαπημένος του: «Ο Πίτερ Σέλερς. Ποτέ δεν ήξερες πότε και από πού σου έρχεται το αστείο του. Το γεγονός πως ο χαρακτήρας του ήταν μυστηριώδης και στην οθόνη δημιουργούσε ένα κενό, σαν τη σιγαλιά πριν από τη μεγάλη καταιγίδα. Θυμήθηκε πως μια από τις μεγαλύτερες γκάφες του ήταν όταν είχε βγει σε ραντεβού και το παγωτό που κρατούσε έλιωσε στο παντελόνι και εκείνος απτόητος συνέχισε να το παίζει συμπαθής με μια μεγάλη λευκή στάμπα στα πατζάκια του.

»Ο Ντουέιν Τζόνσον, γνωστός και ως The Rock από την εποχή που ήταν επαγγελματίας παλαιστής, είναι ένα ζεστό βουνό που έχει πάρει στα σοβαρά την ιστορία της κωμωδίας σε ό,τι τον αφορά. Έχει χιούμορ και αίσθηση του μέτρου. Αν τον δείτε ξανά και τον προσέξετε στο Be Cool, στο ρόλο του γκέι με τη γελοία άφρο κόμμωση, θα καταλάβετε. Τι να τον προσέξετε δηλαδή, αυτός είχε και τη μόνη πλάκα σε ένα αμήχανο έργο με άσφαιρα ταλέντα να το περιτριγυρίζουν.