Ειδα ρεπορταζ στον Αντ1 για εναν καρκινοπαθη που ειχε κανει ταμα και βουτηξε στα παγωμενα νερα. Αυτο που εμενα μου κανει εντυπωση ειναι οτι ενω αυτους τους ασθενεις τους συμβουλευουμε να μην κουραζονται , να μην βγαινουν σε ακραιες καιρικες συνθηκες, να προσεχουν και το παραμικρο, αυτος θετει τον εαυτο του σε κινδυνο. Εμενα αυτο μου φαινεται απερισκεπτο και επικινδυνο... Και πολυ θα πουν για "ψυχικο σθενος" ,για "θαυμα" κτλ. Αν ομως παθει πνευμονια και τον τρεχουν στα επειγοντα κακήν κακώς, με κινδυνο να πεθανει απο κατι που μπορουσε να ειχε προβλεφθει και ασχετο απο την παθηση του, η ευθυνη ποιανου ειναι;;;