ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Προσπαθώ γενικά να μην υπεραναλυω κάποιες καταστάσεις (π.χ. Γιατί αυτό, εκείνο, το άλλο) και να μη τα σκέφτομαι όλα αρνητικά.. Και μου είναι τόσο δύσκολο! Νιώθω σαν να μην αρκεί μόνο η προσπάθεια...πως το διορθώνω γαμωτο;

Καλησπέρα σας Είμαι μια κοπέλα 25 ετών. Το τελευταίο διάστημα νιώθω πολύ κουρασμένη σωματικά και ψυχικά. Πηγαίνω στη δουλειά και γυρίζω σπίτι και την επόμενη μέρα πάλι το ίδιο. Δεν έχω όρεξη να κάνω κάτι και οι φίλοι μου είναι πλέον ελάχιστοι... Έχω βαρεθεί και έχω κουραστεί πολύ. Δε ξέρω αν φταίει η εργασία μου ή το γεγονός ότι δεν έχω ξεπεράσει ακόμα τον ξαφνικό χωρισμό μιας μακροχρόνιας σχέσης (Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από τότε!)

έχω βγει την Τετάρτη με μια που με ενδιαφέρει πάρα πολύ. εκείνη ούτε φωνή ούτε ακρόαση. θέλω να την ξαναδώ. τι λέτε να στείλω να την ρωτήσω; Θα ήθελα πιο πολύ να μου στείλουν γυναίκες να μου πουν τι να κάνω. Ευχαριστώ πολύ.

Πρόσφατα νόσησα από covid και ήμουν σε δύσκολη κατάσταση. Πλέον έχω αναρρώσει από τον ιό, ωστόσο λόγω κάποιων άλλων θεμάτων υγείας που με δυσκόλεψαν παράλληλα, δεν έχω καταφέρει ακόμα να ορθοποδήσω εντελώς και να επιστρέψω στις δραστηριότητές μου. Οπότε, τον τελευταίο μήνα κάνω όλα μου τα μαθήματα και τις δουλειές διαδικτυακά. Όμως τις τελευταίες ημέρες νιωθω να με κουράζουν τα πάντα και δεν έχω κουράγιο να κάνω ούτε εκείνα που υπό κανονικές συνθήκες με ευχαριστούν, νιώθω ένα πλακωμα και μια έντονη καταθλιπτική διάθεση χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Έχει συμβεί σε κανέναν άλλο νοσήσαντα από covid κάτι παρόμοιο; Καμιά συμβουλή για το πώς θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω; Ευχαριστώ εκ των προτέρων όσους ίσως σχολιάσουν.

4 χρόνια μαζί. 1μιση χρόνο μαζί στην ίδια πόλη, οι καλύτερες στιγμές της ζωής μου. 2μιση χρόνια από απόσταση - μαυρίλα. Είναι αυτό το συναίσθημα που ξέρεις τι θες, ξέρεις από ποιον το θες και απλά κάνεις υπομονή να γίνουν ευνοϊκότερες οι συνθήκες. Κάποια στιγμή χωρίσαμε θεωρώντας πως δεν υπάρχει λύση σε αυτη τη σχέση. Δεν αντέξαμε ούτε 3 μήνες χωρια. Δώσαμε διορία 5 μήνες για να συνδέσουμε τις ζωές μας. Ευχομαι αυτή την φορά να πετύχει διαφορετικα θα τελειώσει και δεν το θέλουμε. *fingerscrossed*

Ειμαι κουρασμενη. Πολυ. Υπερβολικα πολυ. Ειμαι αρρωστη.Με πολλα σοβαρα θεματα υγειας. Ψυχικης και σωματικης. Υποφερω. Παλευω απο παιδι με υπερμετρη αξιοπρεπεια να μη κουραζω κανεναν. Να μην ενοχλω. Να προσπαθω για το καλυτερο. Να μη κανω λαθη. Να βελτιωνομαι. Μονη και με ειδικους. Φυσικης και ψυχικης υγειας. Ειμαι περιεργη. Εχω ελαττωματα. Εχω και καλα. Εχω ανθρωπους γυρω μου. Δεν εχω εργασια, ειμαι πολλη φτωχη πλεον. Εχω κουραστει με ολους ομως και ολα. Ουτε ενας δε με καταλαβαινει. Ποσο ποναω. Ποσο υποφερω μεσα μου. Δε μπορω σε κανεναν να ειμαι πληρως ο εαυτος μου. Να γελαω με τη καρδια μου, να κραζω, να λεω οτι βλακεια θελω, να κλαιω, να φοβαμαι, να ζηταω βοηθεια. Αυτα.

Είμαι 55 χρόνον χήρα εδώ και λίγο καιρό συνομιλώ με εναν κύριο55 χρόνον και εκείνος χηρος εδώ και 6 χρόνια η κόρη του είναι ανένδοτη μεγάλο πρόβλημα τη κάνω

Το τελευταίο διάστημα δεν ειμαι πολύ καλά και πιστεύω ότι αν είχα λίγα χρήματα στην άκρη θα ήμουν καλύτερα. Τα βάζω με τον εαυτό μου γιατί απέτυχα σε μια δουλεια ενώ θα μπορούσα να το είχα σκεφτεί καλύτερα και να δούλευα εκεί για ακόμα 3-4 χρόνια. Θα τα μάζευα τα λεφτά που χρειάζομαι τώρα. Γιατι τόσα λάθη.; Προσπαθώ να βάλω κουφώματα στο σπίτι και δεν φτάνουν τα λεφτά. Αναγκάστηκα να αφήσω μια πόρτα και 2 παράθυρα πίσω. θα τα κλείσω με γυψοσανιδες προς το παρόν ή θα τα κλείσω εντελώς. Επείγει να βάλω νερό και ρεύμα για να μπορώ να μείνω.

Καλησπέρα παίδες , Διαβάζω 150 χρόνια τη στήλη και πρώτη φορά σας χρειάζομαι . Με λίγα λόγια είμαι στα 30 και παιδί χωρισμένων γονιών από τα 12. . Η μαμά είναι μια εξαιρετική τυπισσα στα 56 της πλέον με τρομερή διάθεση για ζωή . Πέρασε δύσκολα και από 40 κύματα για να σταθεί στα πόδια της και να με αναθρέψει . Εγώ ζω με το σύντροφο μου Και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα . Εκείνη ζει μόνη. Ενώ πριν κάποια χρόνια έκανε προσπάθειες για κάποιο δεσμό αποδείχθηκαν όλοι εντελώς ακατάλληλοι . Γενικά προφανώς και τα standards σε αυτές τις ηλικίες δεν είναι τρομερά ωστόσο δεν πληρούσαν ούτε τα βασικά . Εγώ λοιπόν αναλαμβάνω μεγάλο κομμάτι από τις εξόδους και τις δραστηριότητες της χωρίς να σημαίνει ότι που και που δεν το απολαμβάνω . Ρε παίδες όμως μεγαλώνει . Μεγαλώνει και δεν έχει έναν άνθρωπο . Μπορείτε κάπως να βοηθήσετε ; Μια δραστηριότητα , ένα σάιτ , έναν μαγικό τρόπο να βρει ένα φίλο για αρχή και γιατί όχι και σύντροφο . Την σκέφτομαι σπίτι μόνη και ραγίζει η καρδιά μου . Η ίδια νιώθει ότι μου γίνεται βάρος ενώ δεν ισχύει αλλά καταλαβαίνετε … δεν είμαστε ίσα και όμοια με την ύπαρξη ενός άντρα στη ζωή της. Και εμφανίσιμη είναι και κοινωνική . Αλλά η τόση μοναξιά θεωρώ σε κάνει και παράξενο όσο περνάνε τα χρόνια . . Ρίξτε ιδέες γιατί εγώ στέρεψα . Τα χόμπι κλπ δεν πολύ βοηθούν γιατί για να πάει θέλει παρέα την οποία δεν πολύ έχει και εγώ γίνομαι ήδη χίλια κομμάτια . Κρίμα να μαραζώνει το κορίτσι μου . Χελππππ

Τον γνώρισα όταν ήμασταν μόλις 10 χρόνων και από τότε στην καρδούλα μου κάτι σκιρτησε. Δεν το ήξερε φυσικά, μέχρι που, κάπου εκεί στη δευτέρα γυμνασίου, του το ξεφουρνισε ένας κοινός γνωστός. Είπε ότι ενδιαφέρεται και ο ίδιος, ωστόσο πρακτικά δεν έκανε ποτέ καμία κίνηση να με προσεγγίσει. Τα χρόνια περνούσαν, εγώ ακόμα έτρεφα μέσα μου αισθήματα αλλά ο ίδιος τίποτα, ενώ σε κοινούς γνωστούς έλεγε ότι του αρέσω, δεν το έδειχνε. Στο μεταξύ εγώ έκανα κάποιες χαζοσχεσεις της εφηβείας και με έπιαναν οι φίλοι του και μου έλεγαν να χωρίσω γιατί με θέλει αλλά είναι πολύ ντροπαλός για να το δείξει και ότι εμείς οι δυο πρέπει να είμαστε μαζί. Ο ίδιος όμως τίποτα, καμία κίνηση εκ μέρους του που να εκδηλώνει ενδιαφέρον. Τα χρόνια πέρασαν, εγώ έφυγα φοιτήτρια, τελείωσα, πήρα το πτυχίο μου, γύρισα στην πόλη μου και εδώ και καιρό ειμαι σε μια πολυ όμορφη σχέση. Σήμερα τον είδα, μετά από πολλά χρόνια. Ξανακοιταχτηκαμε στα μάτια και ένιωσα το ίδιο χτυποκάρδι που ένιωθα τότε, έφηβο κοριτσάκι. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Φαντάστηκα για άλλη μια φορά πως θα ήταν αν ήμασταν μαζί. Πώς θα ήταν να με αγκαλιάζει και να με φιλάει. Έχουν περάσει πολλά χρόνια Κ...αλλά για κάποιο π*****η λόγο όποτε βλέπω τα μάτια σου είναι σα να μην πέρασε μια μέρα....