ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

οι δικοί μου γονείς δεν ζουν σε χωριό συγγενείς έχουν κοντά από τους φίλους ξεκοψαν.Τωρα πια ούτε με τους συγγενείς ασχολούνται και λένε αφού έχουμε τα παιδιά μας τι να τους κάνουμε τους άλλους.(έχουν μαζί τους τον 10χρονο αδερφό μου γιατί αν δεν είχαν αυτόν και στο πανεπιστήμιο μαζί μας θα ήταν!)Ουτε έξω δεν βγαίνουν ποτέ γιατί βαριουνται.Εμεις είμαστε φοιτητές ακομα όπου να ναι τελειώνουμε.ΑΥΤΟΙ δεν κατανοούν ότι σαν νέο παιδί θέλεις να κάνεις τα δικά σου,ότι μετά το πανεπιστήμιο δεν γουστάρεις να γυρίσεις στο πατρικό γιατί τα ελέγχουν όλα.Να φανταστείς οι γονείς μου είναι 50 και μου λένε ήδη ποιος θα μας κρατήσει στα γεράματα,με ποιον θα μείνουμε εμείς.Να σημειώσω ότι όλο αυτό δεν αναφέρεται στο γεγονός ότι στα γεράματα μπορεί να είναι άρρωστοι και να θέλουν βοήθεια αλλά το λένε γενικά έτσι ώστε να μας δημιουργήσουν τύψεις επειδή δεν θέλουν να φύγουν ποτέ από κοντά μας.Μας λένε και τι τα έκανα εγώ τα παιδιά δηλαδή;Οπότε ΜΗΝ λυπάσαι την μάνα σου.Δε λέω ότι η μητέρα σου σκέφτεται με αυτό τον τρόπο αλλά δεν κάνουμε παιδιά για να έχουμε παρέα στα γεράματα!Άλλο το μιλάμε 1 φορά την ημέρα στο τηλέφωνο και άλλο 10 φορές την μέρα και θέλουν να ξέρουν που είσαι τι κάνεις με ποιον.Δεν είσαι άλλο 10 χρόνων πρέπει να το πάρουν χαμπάρι.Εγω μένω με τα αδέρφια μου στο πανεπιστήμιο και λέω ότι πίσω δεν γυρίζω και θέλω να έχω δικό μου σπίτι να μείνω λίγο μόνη μόλις τελειώσω τη σχολή.Οι γονείς μου που θεωρούν ότι είναι τόσο απαραίτητοι μου λένε για να σε δω,θα τα καταφέρεις;δεν νομίζω .

Φιλε μου που γνωριστήκαμε ανωνυμα,σε ανώνυμο τσατ,και παρόλα αυτα ανταλλαξαμε email...Ειναι κατανοητο να περιμενεις να εχεις εικονα μου,για να συμπληρωθεί η γνωμη σου για μένα,αλλα...το : "δείξε μου τη φωτο σου,για να δω αν σε γουστάρω",παραπεμπει σε αγορά αυτοκινήτου,σε ενοικιαση ακινητου,σε παραγγελια ...κοστουμιου...αλλα οχι σε αλληλεπίδραση και επικοινωνια δυο εμψυχων οντοτήτων που εχουν αξιοπρέπεια,λογική και αυτοσεβασμο.Υ.Σ: "Θα θελες να μου πεις πως εισαι;""Θες να ανταλλάξουμε περιγραφές"...Να δυο φρασεις που είχαν το ίδιο αιτημα ,"φιλε" μου,που δεν κανουν κανεναν να νιώθει "σφαχτο" στο τσιγγελι...Τι κρίμα...πως γιναμε ετσι ρε γμτ....

Δεν έζησα κάποιες εμπειριες που έπρεπε στα χρόνια που έπρεπε και απλά άφηνα τον χρόνο να κυλάει έτσι χωρίς να τον αξιοποιω σωστα .Νιώθω ότι γέρασα και έχω χάσει τα καλύτερα μου χρόνια.

Αχ ρε παιδια....Βγαινω με εναν τυπο , μενουμε σχετικα μακρυα αλλα οχι αυτο που αποκαλουμε αποσταση( Θεσσαλονικη - Αγια Τριαδα ας πουμε) εγω για να παω προς τα εκει θελω δυο λεωφορεια και ενα δυωρο σχεδον για να παω μονο. Εκεινος εχει αμαξι αλλα νιωθω ασχημα να ερχεται μονο αυτος .Επισης , εχουμε δυσκολα ωραρια. Φοιτητες και οι δυο αλλα εργαζομενοι. Εκεινος δουλευει κυριως ΠΣΚ και εγω δευτερες-τριτες -τεταρτες δουλευω μεχρι τις 10 το βραδυ και αλλες δυο μερες τελειωνω νωρις.Ποτε να βρισκομαστε; Μια φορα την εβδομαδα τον βλεπω...Και θελω να αρχισω να τον βλεπω πιο συχνα, πως του το λες αυτο; Πως γινεται αυτο; Θελω να τον γνωρισω καλυτερα. Να του το πω η θα με παρει με τις πετρες...

Ο πατέρας μου: Νομίζεις ότι είσαι όμορφη με τόσα σπυράκια? (Λες και φταίω εγώ για την εφηβική φυσιολογική ακμή.)Η μάνα μου: Είσαι άχρηστη. Τίποτα δεν κάνεις καλά. Κι επιτέλους κουνησου περισσότερο μπας και χάσεις κανα κιλό. Δες τα μπούτια σου πώς είναι. Αναγνωρίζω τις θυσίες, τα χρήματα για μένα όλα αυτά τα 18 χρόνια που ζω, ακόμα και την κρυμμένη αγάπη τους μπορώ να διακρίνω. Όμως ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ!!! Τα δάκρυα δεν στερεύουν ποτέ.

Προσπαθώ να τους αποφευγω όλους . Και θυμώνουν και από πάνω αν εξαφανιστω ένα μήνα και δεν επικοινωνήσουμε πχ Δεν τα μπορώ αυτά τα πράματα , θέλω να είμαι μόνη με την ησυχία μου και όχι με άτομα πάνω από το κεφάλι μου συνεχώς . Δεν είναι ανάγκη να μιλάς κάθε μέρα με κάποιον ο,τι σχέση και να έχετε

και με άφησε εντελώς μόνη. Κανείς για στήριξη και παρέα, κανείς να σε παρηγορήσει όταν σου λείπει φρικτά, κανείς για να μη νιώθεις μόνη 24ώρες το 24ωρο.

Ενώ όταν είμαι μαζί του αισθάνομαι ότι ναι οκ προχωράμε στις ζωές μας αλλά ταυτόχρονα κοιμόμαστε μαζί και κάνουμε και κάτι παραπάνω. Όταν όμως δεν είμαστε μαζί την μια σκεφτομαι ότι οκ τον βαρέθηκα αλλά απ' την άλλη δεν μπορώ κιόλας χωρίς αυτόν. Τη σκατα εχω πάθει;

Έχω πρόβλημα με τους γονείς μου ... Είμαι 21 ετών ... Δεν ήμουν και το καλύτερο παιδί γενικά ... Σαν μικρό παιδί και εγώ έκανα τις αταξίες μου ... Δεν τελείωσα ποτέ όλο το σχολείο και δεν έχω βρει ακόμα δουλειά ... Κάθε μέρα τσακώνομαι με τους δικούς μου για το ίδιο πράγμα πότε θα τελειώσω το σχολείο αφού μόνο 2 τάξεις μου έχουν μείνει και πότε θα βρω δουλειά ... Και πως μόνος τρόπος για να μείνω σπίτι είναι αυτοί οι 2 και να προσφέρω μέσα στο σπίτι ... Δε λέω σε αυτό έχουν κάποιο δίκιο αλλά όχι και να με απειλούν ότι εάν δεν τα κάνω θα με διώξουν από το σπίτι και να σηκώνουν χέρι ... Κάθε μέρα το ίδιο πράγμα ... Ερχόμαστε και σε πολύ σκληρή λογομαχία... Αλλά οσο και να θέλω να βρω όμως δουλειά δεν γίνεται τίποτα... Είναι τέτοιες οι εποχές που όχι μόνο θέλουν χαρτί λυκείου αλλά να έχεις και πολλά χρόνια προϋπηρεσία κάτι που είναι δύσκολο για ένα παιδί της ηλικίας μου ... Σας παρακαλώ πείτε μου τι μπορώ να κάνω ... ?? Θα με βοηθούσε πολυ ...

Πριν κάτι μήνες ένας φίλος μου, μου ειπε ότι έχει αισθήματα για εμενα, εγώ τον απέρριψα, αυτό κατέστρεψε την σχέση μας αλλά τώρα τον θέλω......είμαι ηλίθια