ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αυτήν την αμηχανία των πρώτων ραντεβού και των πρώτων αγγιγμάτων. Το να ετοιμάζεσαι για να βγείτε, να μιλήσετε, να γελάσετε, να περάσετε καλά, να γνωρίσετε ο ένας τον άλλον.Και μετά σκέφτομαι οτι δεν πρόκειτε να το βρω ποτέ αυτό αφού δεν γνωρίζω άνδρες. Έχω σκεφτεί να ψάξω μέσω εφαρμογών που είναι για αυτόν τον λόγο αλλά μου φαίνεται κάπως αλλά και ντρέπομαι.*Όσους έχω γνωρίσει μέχρι τώρα ήταν μέσω φέισμπουκ αλλά τώρα στα 30+ μου, βαριέμαι να ψάχνω αγνώστους.

Παρακαλώ δώστε προσοχή! Είμαι ένα άτομο το οποίο έχει ήδη πολλούς "εχθρούς" και μετά από αυτό το ποστ ίσως να έχει παραπάνω! Και φυσικά είμαι ένα από τα άτομα που τρώνε και δεν βάζουν κιλά ! ,Το πρόβλημα σε αυτό είναι πως οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν ότι θέλω να βάλω 2,3 κιλακια παραπανω (ναι μόνο τόσα διότι δεν είμαι δα και καμιά αχάριστη εκτιμώ το δώρο π Μ έδωσε ο Θεός ) όμως είναι πολύ ποιο δύσκολο να βάλεις πέρα από αυτό όμως επειδή κάποιοι νομίζετε πως επειδή δεν βάζω κιλά η ζωή Μ είναι τέλεια θέλω να τονίσω πως έχω ήδη μάθει απ' έξω το κακό playlist των ανθρώπων γύρω Μ >>> >και ούτε καθεξής και εμένα η ψυχολογία μου να καταρρέει μέρα με την μέρα που δεν μπορώ να πετύχω τον σκοπό μου να βάλω κιλά ...και φυσικά πάντα θα υπάρχουν και οι διατροφολογοι>-Μαα τρώω τα πάντα κανονικά όλα επίσης κάνω και γυμναστική,πίνω νερό που ξέρω ότι βοηθάει >-τι νόημα έχει να πω ψέματα...(Ψάχνοντας εργασία)>-εναν δίσκο θα κρατάω ,κάποια πιάτα θα πλένω δεν θα χτίζω οικοδομή (λέγοντας από μέσα Μ ) > ΠΌΤΕ ΟΜΩΣ !!!.... Για αυτό σας λέω πριν κρίνετε κάποιον πρώτα ρωτήστε τον !

Φεύγω συνέχεια από το σπίτι και πάω στο αγόρι μου ο οποίος μένει μόνος του..Δε μπορώ να μένω στο δικό μου οι συνεχείς καυγάδες των γονιών μου,αυτή η άθλια κατάσταση που επικρατεί εκεί μέσα μου έχει κάνει πολύ κακό μέσα μου..Δεν υπάρχει ηρεμία πάρα μόνο φασαρία..Μου είπε ο αδερφός μου ότι η μητέρα μου θα κάνει μια κουβέντα στον πατέρα μου για να του πει η θα συνεχίσουν ήρεμα η θα πάρει ο καθένας τον δρόμο του..Μου λέει ετοιμάσου για δράματα..Δε θέλω να ξέρω τίποτα η ψυχολογία μου είναι πάτο..Κάθε μέρα όλη μέρα μόνο αυτό σκέφτομαι κ η μόνη μου διέξοδος είναι το αγόρι μου λίγο εκεί ίσως ξεχνιέμαι..Είναι μια ανυπόφορη κατάσταση..Άμα στο σπίτι σου δεν είσαι καλά άμα δεν υπάρχει οικογενειακό κλίμα τότε πως να εισαο γενικά;Μια ζωή δράματα.. Δεν αντέχω με καταστρέφει όλο αυτό..

Είδα χθες το βράδυ στο κέντρο την πρώην μου. Μάλλον ήρθε για λίγο Ελλάδα. Ήμουν με την κοπέλα μου αλλά με το που την είδα μου κόπηκαν τα πόδια. Μου λείπει αλλά ξέρω ότι τελείωσε.

Καλησπέρα.. Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω εδώ είναι επειδή κουράστηκα να αναλύω στο κεφάλι μου τοοοοοσα πολλά ζητήματα που κατέληξαν να με μπλοκάρουν και να μην ξέρω τι να κάνω... Είμαι παντρεμένη με 2 παιδάκια μικρά.. 30 χρόνων και μαζί με τον άντρα μου συνολικά είμαστε μαζί 11 χρόνια... Εδώ και 2 χρόνια περίπου τα πράγματα δεν πάνε καλά μεταξύ μας... Τσακωμοι, λάθος επικοινωνία για την συμπεριφορά και το μεγάλωμα των παιδιών... Κτλπ... Δεν ταιριάζουμε πουθενά... Δεν ξύπνησα ενα πρωί και είπα ότι δεν ταιριαζω μαζί του... Το ήξερα από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα καλά.... Όμως είχα θολώσει από την καψούρα μου και τον έρωτα μου γιαυτόν, που ζούσα σε ένα όνειρο ότι δεν πειράζει θα "αλλάξει" θα μάθει πως λειτουργώ και θα μπορέσει να προσαρμοστεί ώστε να είμαστε καλά... Οπως και εγώ προσαρμοστηκα και άλλαξα όλο μου το είναι για να είμαστε ήρεμοι και ευτυχισμένοι... Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει αλλά δεν μπορώ να διαχειριστω αλλο την κατάσταση... Νιώθω ότι θα εκραγω... Απομακρυνθηκα από εκεινον πολυ.. Ώστε να αποφεύγω να κουβεντιασω μαζί του ξέροντας ότι θα τσακωθω... Γιατί ποκυ απλά δεν μπορουμε να βρούμε λύση αν δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασια του.... Πολλές φορές σκέφτομαι να χωρίσω... Ότι θα είμαστε καλύτερα έτσι πιο ήρεμοι και οι 2...ομως τα παιδιά μου δεν μου φταίνε σε κάτι... Γιατί να τους το κάνω αυτό... Μόνο αυτά σκέφτομαι και δεν φεύγω... Μπορει να είναι υπερβολική και χαζή... Όμως κρατούσα τόσα χρόνια πράγματα μέσα μου που με ενοχλούσαν και δεν μιλούσα γιατί έλεγα πως δεν θέλω να τον χάσω.... Που έχασα τον εαυτό μου τελικά... Και τώρα που θέλω να τον ξαναβρώ δεν μπορεί να με ακολουθήσει....

Ποιος ο λόγος να βάζεις μια αγγελία στο "Σε αναζητώ" όταν δεν έχεις τη διάθεση να απαντήσεις;;;;Είμαι κοπέλα (οχι κανένας πέφτουλας), έχω στείλει σε 6 με 7 αγγελίες σε αγορια που μου έχουν κάνει αίσθηση οι αγγελίες τους, στέλνω ένα όμορφο μήνυμα, δυο πραγματα για μένα και πάντα κλείνω με την εξής φράση, "θα χαρώ να γνωριστούμε".Όχι κάτι τρελό, αυτό...Απάντηση δεν πηρα ΠΟΤΕ... WTF??? ?

Όλοι λένε ότι είναι εύκολο και προσοδοφόρο να κάνεις επιχειρήσεις στο διαδίκτυο και θα γίνεις πολύ εύκολα γνωστός και το χρήμα θα ρέει.Μετα από τέσσερις απόπειρες επιχειρήσεων με ηλεκτρονικό εμπόριο και δύο καταστήματα έχω να πω ότι έφυγα φτωχότερος ελαφρά και με μεγαλύτερη μυωπία από αυτήν την εμπειρία.

Σιχαίνομαι τόσο πολύ την εξωτερική μου εμφάνιση. 1,60 και 63 κιλά, γυαλιά, δέρμα πιο άσπρο κι από χιόνι και θεωρώ πως δείχνω περισσότερο παιδί παρά γυναίκα κι ας είμαι πλέον 20 στα 21. Κι όσο κι αν λέω στον εαυτό μου πως η εξωτερική εμφάνιση δεν μετράει, αυτή δίνει πάντα την πρώτη εντύπωση, άρα μάλλον πρέπει να συμφιλιωθώ με το γεγονός πως κανείς δεν θα γυρίσει να με κοιτάξει. Κι όσο κι αν λέω στον εαυτό μου πως πρέπει να σταματήσω τις συγκρίσεις, καταλήγω να με βλέπω περισσότερο άσχημη και λιγότερο ελκυστική σε σχεση με τους παντες γυρω μου. Αν δεν ήμουν ντροπαλή, ίσως κέρδιζα κάποιον με τον χαρακτήρα μου αλλά... Είναι κουραστική η μοναξιά.

Ειναι κάποιες φορές που κολλάω τόσο με κάποιον διάσημο με τη ζωή του, με την υπέροχη εικόνα του με όλα όσα έχει καταφέρει που πέφτω ψυχολογικά επειδή δεν μπορώ κ εγώ να είμαι έτσι. Νιώθω απαίσια με μένα με παίρνει τόσο απο κάτω που ζηλεύω το άπιαστο και το ανέφικτο.

Τελικα παιζει ρολο το επιπεδο μορφωσησ των γονιων στην εξελιξη του παιδιου . με δυο γονεισ που τελειωσαν δημοτικο δεν εχεισ και πολλη ενθαρυνση για σπουδες. τον μπαμπα μου τον ενοιαζε να μπω αστυνομια να τακτοποιηθω. δεν στηριξε ποτε την επιολογη μου να γινω κατι εντελωσ αντιθετο.η μαμα μου ελεγε παντα να σπουδασω για να χω ενα βραχιολι στο χερι μου. εγω δεν ηξερα καν τι σημαινε αυτο. δεν μου εξηγησε την σημασια την οικονομικησ ανεξαρτησιας.δεν εβλεπα μια γυναικα ανεξαρτητη, εβλεπα μια νοικοκυρα κλεισμενη στο σπιτι που δουλευε που και που σε ργοστασια και τα οικονομικα τα εκανε κουμαντο ο μπαμπας. του αφηνε σημειωμα στην κουζινα να τησ αφησει λεφτα για ψωμι. και το θεωρουσα λογικο ολα αυτα τα χρονια να μην εχει λεφτα μια γυναικα πανω τησ.και δυστυχωσ δυσκολα ξεφευγεις απο αυτο που εζησες. κανεις ςαυτα που βλεπεις χωρις να το καταλαβαινεις. και γινεσαι και καποιιες φορεςς αυτο που μισεις.