Μιχάλης Μιχαήλ
Το The Grand Budapest Hotel θα ήθελα να κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Γιατί όχι; Σε αυτήν την εποχή που ο ρεαλισμός και η σκληρότητα έχει κατακλύσει το σινεμά και την τέχνη μού φαίνεται απολύτως ταιριαστό να βραβευτεί ο καλλιτέχνης που επιμένει σε αυτό το ονειρικό στυλιζάρισμα για να πει ιστορίες που καθόλου αφελείς δεν είναι. Αντιθέτως.
Άρης Δημοκίδης
Boyhood - Δεν ήταν μόνο το απίστευτο gimmick του πώς γυρίστηκε, αν και βοηθά. Την ξεχωρίζω γιατί με έκανε να ταξιδέψω βήμα βήμα και στη δική μου παιδική κι εφηβική ζωή. Συχνά ξεχνούσα τελείως πως έβλεπα ταινία.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Boyhood - Όσο κι αν με συνάρπασε το Χωρίς Μέτρο, με γοήτευσε το Ξενοδοχείο Grand Budapest και θαύμασα το Birdman, στο Μεγαλώνοντας παραδίδομαι μπροστά στην απλότητα και την ευαισθησία του για το σιωπηλό μεγαλείο των ανθρώπινων εμποδίων κατά την άχαρη ενηλικίωση.
Ματίνα Καλτάκη
Ξεχωρίζω το Βirdman για το θέμα (που αφορά καυτά ζητήματα για την τέχνη και την αγορά τόσο του θεάτρου όσο και του κινηματογράφου), την συναρπαστική σκηνοθεσία του Ινιάριτου και τις σπουδαίες ερμηνείες όλων των ηθοποιών (και του Κίτον πρώτου απ' όλους).
Ανδρονίκη Κολοβού
Το Whiplash με ξάφνιασε ευχάριστα. Όλη αυτή η δυναμική, οι υπέροχα δομημένοι ρόλοι, οι εκπληκτικές μουσικές και η σχεδόν μεθυστική και εθιστική υπερπροσπάθεια ενός νεαρού παιδιού να αγγίξει το τέλειο. Συγκλονιστική η ερμηνεία του Τζέι Κέι Σίμονς που ελπίζω να του δώσει το Β' Ανδρικό. Απόλαυσα την ταινία και την ξεχωρίζω για φέτος.
Χρήστος Τζοβάρας
The Grand Budapest Hotel - Γιατί μετά από πολύ καιρό είδα μια ταινία που μόλις τελείωσε, ήθελα να βάλω και να την ξαναδώ.
Μαρκέλλα Ανδρικάκη
Από τις 8 υποψήφιες ταινίες για το φετινό Όσκαρ, είδα τις μισές: Τις βρήκα πανέμορφες (βλ. The Grand Budapest Hotel), με κράτησαν στην τσίτα μέχρι τέλους (βλ. Whiplash) με συγκλόνισαν (βλ. The Imitation Game). Αγάπησα όμως μία: το Boyhood.
Βασίλης Καψάσκης
Whiplash - Για τις καλογυρισμένες σεκάνς με τα ματωμένα σόλο του Τέλερ, για τον Buddy Rich και τον Τσάρλι Πάρκερ, για την ερμηνεία του Τζέι Κέι Σίμονς, για την ιδεαλιστική, ματαιόδοξη και κάπως αυτοκαταστροφική εμμονή του να θυσιάζεις τα πάντα για να είσαι ο καλύτερος σε κάτι, για εκείνα τα τριάντα δευτερόλεπτα που θα 'θελες να έχει επιπλέον για να σηκωθείς και να χειροκροτήσεις όρθιος.
Κατερίνα Κοντίνη
Το The Grand Budapest Hotel μπορεί να μην είναι η αγαπημένη μου ταινία, αν και στο top 20 μου άνετα θα περιελάμβανα το «κατάμαυρο» The Royal Tenenbaums (2001), του ίδιου σκηνοθέτη. Με κέρδισαν όμως οι αντισυμβατικοί χαρακτήρες, η pop ατμόσφαιρα και κυρίως η μοναδικά επιτηδευμένη vintagιά. Είναι από τις ταινίες που θα προτείνεις άφοβα στον σινεφίλ συνάδελφο, αλλά και στην ξαδέλφη σου που περιμένει πώς και πώς το Fifty Shades of Grey, και αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Χρήστος Παρίδης
Birdman - Γιατί συγκεντρώνει όλες τις νευρώσεις, την απελπιστική μοναξιά,τις αποκαλυπτικές διαψεύσεις, την απόλυτη συντριβή του σύγχρονου αυτιστικού ανθρώπου, αλλά και την πνευματική του ανάταση, μέσα από μια τραγικοκωμωδία γυρισμένη με εξαιρετική ακρίβεια και δεξιοτεχνία και τη συμβολή εκπληκτικών ηθοποιών. Τι πιο ειλικρινές από το Χόλιγουντ σε μια τόσο ταραγμένη εποχή;
Λένα Φουτσιτζή
Θα ήθελα να κερδίσει το Boyhood. Ο λόγος είναι η σύλληψη της ταινίας, που γυρίζεται σε διάστημα δώδεκα ετών. Η παρακολούθηση της ενηλικίωσης του πρωταγωνιστή σε πραγματικό χρόνο, παράλληλα με τα σημάδια γήρανσης των ενηλίκων, ανατρέπει με μοναδικό τρόπο τις συνηθισμένες κινηματογραφικές πρακτικές. Ο Χρόνος είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ταινίας, πανδαμάτωρ και συντριπτικός. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο για να παρουσιαστεί η μεταμόρφωση ενός παιδιού σε νεαρό άντρα.
Άλκηστις Γεωργίου
The Grand Budapest Hotel - Έχοντας μέχρι τώρα δει μονάχα τα μισά από τα οκτώ φιλμ που διεκδικούν το Όσκαρ της Καλύτερης Ταινίας διαλέγω το Ξενοδοχείο Grand Budapest. Την πιο όμορφη, κυριολεκτικά, ταινία της περασμένης χρονιάς! Ο Γουες Άντερσον θα πρέπει κάποια στιγμή να βραβευθεί και με ένα Όσκαρ για αυτόν τον μοναδικό και υπέροχα αλλόκοτο κόσμο που μας ταξιδεύει τόσα χρόνια.
Μαρία Παππά
Δύο ταινίες από την φετινή πεντάδα ήθελα να δω. Και τις είδα. Οι άλλες δεν με ενδιέφεραν και πολύ. Αυτές είναι το Selma και το Whiplash. Για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, είναι σπουδαίες ταινίες. Η μία ένας ύμνος στο μεγαλείο και η άλλη ο συγκλονιστικός αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η λογική μου θα έλεγε το Whiplash, η καρδιά μου το Selma. Όπως και να' χει, και τα δύο είναι νικητές.
Μαρία Δρουκοπούλου
Το δικό μου Όσκαρ πάει στο Birdman, γιατί μου αρέσει γενικά ο Ινιάριτου. Ειδικά τη συγκεκριμένη ταινία την ξεχώρισα για τους ηθοποιούς (Κίτον, Νόρτον), για το ότι βάζει το θέατρο στον κινηματογράφο αλλά και για την αβάσταχτη ελαφρότητα του σουρεαλισμού της.
Κατερίνα Ηλιάκη
To Βirdman για τη σκηνοθεσία του Ινιάριτου αλλά κυρίως για τη μουσική του Αντόνιο Σάντσεζ που συνοδεύει τον πρωταγωνιστή τόσο μέσα στο θέατρο, ενώ περιφέρεται στους διαδρόμους, όσο και έξω από αυτό, όταν ξαφνικά βρίσκεται να κυκλοφορεί γυμνός στους δρόμους της Times Square. Επίσης, (spoiler!) γιατί μέχρι τελευταία στιγμή, δεν ήμουν σίγουρη αν και πότε θα αυτοκτονήσει.
Νινέττα Γιακιντζή
Μέχρι προχτές θα ψήφιζα για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το The Grand Budapest Hotel. Δαγκωτό. Αλλά μετά είδα το Birdman. Όσο και να αγαπώ τον Γουες Άντερσον, όσο κι αν απολαμβάνω τις ταινίες του, με αποκορύφωμα την τελευταία, θα πρέπει να ψηφίσω την καταπληκτική -κατά τη γνώμη μου πάντα- ταινία του Αλεχάνδρο Γκονζάλες Ινιάριτου. Τουλάχιστον παίζει και στα δύο ο Έντουαρντ Νόρτον οπότε το κάνω με λιγότερο βαριά καρδιά.
Η ταινία με ένα μαγικό τρόπο με έκανε να νιώσω ότι κινούμαι κι εγώ στα παρασκήνια του Broadway, σα να είμαι εκεί, αόρατη να περιπλανιέμαι στους διαδρόμους και τα καμαρίνια. Γνώρισα αυτούς τους χαρακτήρες, τους ακολούθησα στο γειτονικό μπαρ, τους άκουσα, είδα μαζί τους τη θέα από την ταράτσα του θεάτρου και στο τέλος, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, τους αγάπησα. Ο Μάικλ Κίτον ήταν συγκλονιστικός και ο ρόλος του πήγαινε παραπάνω από γάντι. Ο Έντουαρντ Νόρτον δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ και η έτσι-κι-αλλιώς-αγαπημένη-μου Έμα Στόουν απλά με έκανε να την αγαπήσω λίγο παραπάνω. Πολύ θα χαιρόμουν αν της έδιναν το Όσκαρ Β' Γυναικείου ρόλου.
Η μουσική έντυνε ιδανικά κάθε σκηνή και τα ντραμς που ακολουθούσαν τους πρωταγωνιστές στους διαδρόμους του θεάτρου ήταν μια πινελιά την οποία προσωπικά βρήκα πολύ εμπνευσμένη. Άσε που μου έφεραν στο μυαλό το Whiplash το οποίο επίσης θα χαρώ αν κερδίσει γιατί ήταν ομολογουμένως εξαιρετική ταινία.
May the best movie win!
Γιάννης Καρδάσης
Σε έναν τέλειο κόσμο νικήτρια ταινία θα ήταν το The Grand Budapest Hotel. Σε μια πιο ρεαλιστική κατάσταση το Boyhood θα σάρωνε όλα τα βραβεία. Αλλά επειδή όλοι πλέον αναζητούν περισσότερο ρεαλισμό, ακόμα και η επιλογή του American Sniper δεν θα με ξάφνιαζε.
Κώστας Στανέλλος
Δεν ξέρω κατά πόσο αντικειμενικός μπορώ να 'μαι εφόσον δεν τις έχω δει όλες, αλλά ανάμεσα σε αυτές που έχω δει (Ελεύθερος Σκοπευτής, Birdman, Ξενοδοχείο Grand Budapest, Χωρίς Μέτρο) θα ήθελα να κερδίσει ή το Birdman ή το Χωρίς Μέτρο (πιο πολύ το Χωρίς Μέτρο), αν και είμαι σίγουρος ότι θα βγει το Ξενοδοχείο Grand Budapest. Ξερνάω.
Βιβίκα Ανδριανάτου
Grand Budapest Hotel με διαφορά, για την σουρεάλ αισθητική και την παραμυθένια ατμόσφαιρα.
Αλέξανδρος Διακοσάββας
Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που, βλέποντας μια ταινία, έπιασα τον εαυτό μου να μιλάει μόνος του, να μένει με το στόμα ανοιχτό, να ταυτίζεται τόσο πολύ. Τον ζήλεψα πολύ τον κόσμο του Whiplash. Πέρα από την προσωπική ταύτιση όμως, θεωρώ ότι η ταινία είναι εξαιρετική σε όλα τα επίπεδα, ενώ μας σύστησε έναν αξέχαστο «κακό», από αυτούς που μόνο το σινεμά μπορεί να φτιάχνει. Έναν τόσο πολυδιάστατο χαρακτήρα που θα μπορούσε να είναι -ή μήπως ήταν;- κάποιος δικός μου καθηγητής-μέντορας.
=====
Ψηφίστε κι εσείς τη δική σας αγαπημένη ταινία για φέτος, παρακάτω στα σχόλια, και κάντε τις προβλέψεις σας για τους φετινούς νικητές σε 8 βασικές κατηγορίες.
