Αμερικανός Μονόκερος

Αμερικανός Μονόκερος Facebook Twitter
0

Το ξαναμμένο κουστουμάτο αγόρι πόζαρε στον γκαθρέφτη και έβγαλε έξω τη βατραχίσια γλώσσα του. Προσπάθησε να την τραβήξει με ούλτρα μάρβελ δύναμη. Να την ξεριζώσει και να τη βάλει στο μικροσκόπιο τύπου Μπρέσσερ που του είχε κάνει δώρο η νονά του από τα καρτποσταλικά Γιάννενα. Η βατραχόγλωσσα, όμως, που τον είχε κάνει τόσο δημοφιλή στα XXX τζακούζι ινκλούντεντ πίσω διαμερίσματα του δημοτικού σχολείου με επιμονή παρέμεινε καρφωμένη μέσα στο στόμα. Έτσι σταμπορνιάρα αποδείχτηκε και στα χρόνια της ηλιοθεραπείας μέχρι θανάτου που ακολούθησαν.

Τώρα, η δεκαετία του '80 τα πρωινά τού φαίνεται μακρινή, σαν να συνέβη σε κάποιον λαμέ Μεσαίωνα, ενώ τα βράδια που η χουζούρα νοστάλτζια ξυπνάει τη νιώθει σαν να συμβαίνει ακόμα. Τα μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε κρατικά κανάλια σε στυλ Μπέτι Ντέιβις και Τζόαν Κρόφορντ και η εξάρτηση από την τριγωνική γελαστή αγελάδα. Το τσερνομπιλόγαλο και η πρώτη προβολή των Θάντερκατς σε βραδινή ώρα. Βλέποντας τις τρεμάμενες μασέλες του Μάμρα και τα ριγέ οπίσθια της Τσιτάρα, ένιωσε τον ερεθισμό της πρόκλησης να παλεύει γύρω απ' την καρδιά του στην αρχή και ύστερα μέσα στο παντελόνι του.

Στα Ντίσνεΐ του χρόνια, το ξαναμμένο αγόρι δεν ήταν και Ρίβερ Φοίνιξ ή, μάλλον, δεν πίστεψε ποτέ ότι ήταν και Ρίβερ Φοίνιξ και γι' αυτόν το λόγο δεν βάλθηκε να πείσει και τους άλλους, προτιμώντας τον κοινωνικό ρόλο του Άντονι Μάικλ Χολ. Όταν πήγε στην Α' Δημοτικού, με τα γιγασάιζ γυαλιά του να παραμορφώνουν τη ματιά του, η μητέρα του είπε: «Αν σε πουν τζαμαρία, να τους πεις ότι φοράς γυαλιά επειδή είσαι σοφός». Το ξαναμμένο αγόρι άκουσε μόνο τις τελευταίες δύο λέξεις και αναρωτιόταν πότε θα ανορθώσουν και το δικό του άγαλμα σε κάποια πλατεία δίπλα σε αυτό του Μάστερ Γιόντα, με ορίτζιναλ σάουντρακ σαξόφωνο παιγμένο απ' τον γυμνόστηθο Ρομπ Λόου.

Θυμάται να κλειδώνεται στο δωμάτιό του πολύ. Στην αρχή για να τριμπάρει στα σεντόνια, φαντασιωνόμενος ότι το μαξιλάρι του με τα ζωγραφισμένα διαστημόπλοια είναι το μαυροζαχαρένιο κορμί της Ναόμι Κάμπελ. Μετά για να παίξει άλλον ένα τελικό σπιτικού μουντομπάσκετ, εκπροσωπώντας και τις δύο ομάδες με χαρακτηριστική διαφάνεια, ακόμα και όταν η κλήρωση έδειχνε αναμέτρηση Ελλάδας-Σοβιετικής Ένωσης. Συνήθως, όμως, κλεινόταν για να μεταμορφωθεί σε Τζένιφερ Μπιλς και Μάικλ Τζάκσον. Καθόταν μπροστά στον γκαθρέφτη και αντέγραφε τους πρίγκιπες της ποπ, πάντα για την αγάπη της ξανθιάς στην πρώτη σειρά που πιπιλάει αιώνια ένα σφυριχτό γλειφιτζούρι κεράσι.

Αμερικανός Μονόκερος Facebook Twitter

Το ξαναμμένο αγόρι παρέμεινε ξαναμμένο και στην ενηλικίωση. Η βατραχόγλωσσά του δεν έλεγε να σταματήσει να ξεστομίζει σταμπορνιές, οδηγώντας τον στο συμπέρασμα ότι αυτό που τον κάνει να γελάει περισσότερο είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ο ερεθισμός της πρόκλησης είναι πια ο λόγος που ξυπνάει κάθε πρωί, κάνοντας μάλιστα τη βλακεία να τον κάνει και δουλειά του. Πια παίζει έρωτα και μπάσκετ με άλλους ανθρώπους, αν και ακόμα φοβάται τις γνωριμίες και του είναι πιο οικείο να συζητάει με τον φανταστικό του φίλο, κύριο Στάνλεϊ, αποθανόντα κινηματογραφιστή, το φιλοβελζεβούλικο έτος 1999. Όταν βάζει τις κλακέτες του είναι οι μοναδικές στιγμές που φαίνεται τόσο όμορφος. Που δεν φοβάται την ειλικρίνεια του γκαθρέφτη. Ο σκουληκιασμένος Σουέιζι του ψιθυρίζει «nobody puts Boy in the corner».

Η πόλη γύρω του παραμένει συναρπαστική. Παραμένει καημένη και ελαφρώς σουβλακοποιημένη. Τώρα χαίρεται που όλοι μας πιστεύουμε σε δράματα που δεν μπορούν να οριστούν. Άλλος στον Θεό. Κι άλλος στην αγάπη. Άλλος στη φιλία. Κι άλλος στην ποπ. Δεν αντέχει αυτούς που πιστεύουν στις ομάδες, εκτός από τους ΠΑΟΚατσίδες που έχουν χιούμορ πέραν του ανεκτού λέβελ. Φοβάται ότι δεν θα καταφέρει να ελευθερωθεί ποτέ από τα αλυσιδωτά συναισθήματα .

Φαντάζεται τον εαυτό του ηλικιωμένο, με τη γριά του αγκαζέ να χορεύει για χιλιοστή φορά το «Τόταλ Εκλίπς», χώνοντας τη βατραχόγλωσσά του στο ημιλειτουργικό αυτί της, να μεγαλώνει τα ευσυγκίνητα εγγόνια του με ατάκες από το Μπρέκφαστ Κλαμπ και να αναπολεί την αίσθηση του να γνωρίζεις κάτι για πρώτη φορά. Τώρα, τα βράδια πριν κοιμηθεί φοβάται μην και δεν ξυπνήσει. Και στο σκοτάδι περιμένει να ανάψει ξανά στον ουρανό το μάτι της Θαντέρα.

=====

Ο δίσκος του The Boy κυκλοφορεί από την Inner Ear.

www.inner-ear.gr

Μουσική
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νέλλη Σεμιτέκολο, πιανίστρια

Οι Αθηναίοι / Νέλλη Σεμιτέκολο: «Όταν μεγαλώνεις και γερνάς, κάθε χρόνο κάτι χάνεις»

Χωρίζει τη ζωή της πριν και μετά τον Χρήστου και πριν και μετά τον Γρηγόρη. Την πιο συγκινητική στιγμή της καριέρας της την έζησε σε συναυλία κατά τη διάρκεια της χούντας, παίζοντας το «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Η πιανίστρια Νέλλη Σεμιτέκολο αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Fíglio Böler: «Η bass culture είναι για όλους, δεν έχει κάτι να αποδείξει»

Μουσική / Ένας 22χρονος φέρνει ξανά την κουλτούρα του μπάσου στην πόλη

Ο νεαρός μουσικός παραγωγός Fíglio Böler βρίσκεται πίσω από το Bass Asylum, ένα νέο event που έρχεται στην Αθήνα σε συνεργασία με τη βρετανική διαδικτυακή πλατφόρμα Keep Hush, και έχει στόχο την αναβίωση της bass κουλτούρας.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Η επιστροφή των Massive Attack με τον Tom Waits σε ένα τραγούδι για τους πολέμους του τώρα

M.Hulot / Η επιστροφή των Massive Attack με τον Tom Waits σε ένα τραγούδι για τους πολέμους του τώρα

Στο «Boots on the Ground», οι Massive Attack επιστρέφουν με ένα σκοτεινό, υπνωτικό κομμάτι όπου η φωνή του Tom Waits μετατρέπει τον πόλεμο, την αστυνομική βία και την κοινωνική αποσύνθεση σε έναν ενιαίο, εφιαλτικό βρόχο χωρίς διέξοδο
M. HULOT
Όταν οι σημαντικότεροι djs της εποχής μας μίλησαν στη LifO

Μουσική / Όταν οι σημαντικότεροι djs της εποχής μας μίλησαν στη LifO

Είχαμε προβλέψει before it was cool το τεράστιο κύμα της techno μουσικής που βιώνουμε τώρα γι' αυτό και δώσαμε χώρο και φωνή στους καλλιτέχνες που καθόρισαν με τη δουλειά τους το είδος. Η dj Φώφη Τσεσμελή ήταν ο καταλληλότερος άνθρωπος για να τους μιλήσει.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
Borderline 2026: Το μουσικό φεστιβάλ της Στέγης επιστρέφει στο Onassis Ready

Μουσική / Borderline 2026: Το μουσικό φεστιβάλ της Στέγης επιστρέφει στο Onassis Ready

Στα 15 του χρόνια, το Borderline Festival επιστρέφει δυναμικά, μετατρέποντας για ακόμη μία χρονιά την Αθήνα σε ένα ζωντανό πεδίο ηχητικών πειραματισμών, με 25 ονόματα από τη διεθνή και εγχώρια σκηνή και οπτικοακουστικές παραγωγές σχεδιασμένες ειδικά για το φεστιβάλ.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Η Ολίνα γράφει τραγούδια για όσα την συγκινούν

Μουσική / ολίνα: «Με ενοχλεί που οι πλατφόρμες στηρίζουν απαίσιους ανθρώπους»

Το ντεμπούτο της «Τi se sygkinise?» είναι ένα τρυφερό άλμπουμ με γυναικεία ματιά και ιστορίες που κινούνται στα όρια του σουρεαλισμού, περιγράφοντας τις αμέτρητες εναλλαγές συναισθημάτων που βιώνουμε σε μια μέρα.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Παναγιώτης Κουνάδης

Οι Αθηναίοι / Παναγιώτης Κουνάδης: «Η Μπέλλου ήταν μάγκας. Ο Τσιτσάνης, θεός»

Από τη μεταπολεμική Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι τις πολύτιμες παρέες των ρεμπετών, η διαδρομή του είναι ταυτισμένη με την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Δημιούργησε ένα μοναδικό αρχείο 10.000 δίσκων, διασώζοντας έναν ολόκληρο κόσμο που χανόταν. Ο ερευνητής και μελετητής της ελληνικής μουσικής, Παναγιώτης Κουνάδης, αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χάρις Αλεξίου

Οι Αθηναίοι / Χάρις Αλεξίου: «Ένα καθαρό σπίτι θέλω να είμαι, γεμάτο ζωή και αίσθημα»

Από το δημοτικό τραγούδι, στο «Δι' ευχών», στην «Οδό Νεφέλης», ως τις μεγάλες περιοδείες στην άκρη του κόσμου, η φωνή της δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Κι αν σήμερα την έχει κερδίσει το θέατρο και η τηλεόραση, αυτό δεν αλλάζει ούτε στο ελάχιστο την ιστορία που έχει γράψει στο ελληνικό τραγούδι. Η Χάρις Αλεξίου αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
M. HULOT