Ισμήνη Καπάνταη: «Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική»

Ισμήνη Καπάνταη: «Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική» Facebook Twitter
0

Η Ισμήνη Καπάνταη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Παντρεύτηκε τον ποιητή και γλύπτη Βάσο Καπάνταη, με τον οποίο απέκτησαν έναν γιο, τον Δούκα. Έχει εκδώσει περισσότερα από δέκα μυθιστορήματα και έχει τιμηθεί με το Βραβείο Χριστιανικών Γραμμάτων το 1990 αλλά και με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών το 1992 για το μυθιστόρημα «Απειρωτάν και Τούρκων».


Τη συναντώ ένα ηλιόλουστο πρωινό στην πανέμορφη κατοικία της στην περιοχή της Νέας Σμύρνης. Αφορμή για τη συζήτησή μας είναι η έκδοση του νέου της ιστορικού μυθιστορήματος «Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης». Η ιστορία του διαδραματίζεται στην Αθήνα, πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, λίγο μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια. Έχουν προηγηθεί τα χρόνια του επαναστατικού αγώνα ενάντια στον Τούρκο κατακτητή, οι δύο αιματηροί εμφύλιοι καθώς και οι διάφορες, μικρότερης σημασίας, διενέξεις. Οι ήρωες είναι ελεύθεροι πλέον πολίτες ενός κράτους που διαθέτει ένα εξαιρετικά για την εποχή δημοκρατικό Σύνταγμα, το Σύνταγμα της Επιδαύρου, αλλά αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν αυτή την κοσμογονική αλλαγή και εξακολουθούν να μάχονται με πάθος τον ίδιο τους τον εαυτό.


Λίγο πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξή μας, η κ. Καπάνταη με ξεναγεί στο πολυδαίδαλο σπίτι της. Εκεί διακρίνω το πρώτο της γραφείο, διάφορες οικογενειακές φωτογραφίες, παλιά αντικείμενα, ενθύμια αλλά και κειμήλια.

Στη συνέχεια ανεβαίνουμε στο ατελιέ του συζύγου της και θαυμάζω τα φιλοτεχνημένα γλυπτά του, τα ανάγλυφα, τα μετάλλια, τα σχέδια και τα κεραμικά που υπάρχουν ακόμα στη μονοκατοικία. Βασικό χαρακτηριστικό του έργου του ήταν η οικουμενικότητα και η μετατροπή του συναισθήματος σε ιδέα. Επίσης, αντλούσε τη θεματολογία του από την εμπειρία του 1922: ο ξεριζωμός, η τεράστια μετακίνηση του ελληνικού πληθυσμού της Μικράς Ασίας, οι βιαιοπραγίες και η προσφυγική Ελλάδα.

Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας. Απωλέσαμε την ταυτότητά μας και πάψαμε να είμαστε ο εαυτός μας. Μας απασχολούσε ο πλούτος και γίναμε μια παρακμιακή κοινωνία που στηρίχτηκε στο φαίνεσθαι και στην υπερβολή, μακριά από τη σκέψη, το πνεύμα και την παιδεία. Γίναμε θεατές ενός ακατανόητου νεοπλουτισμού. 


Όπως μου λέει, με τον σύζυγό της τούς άρεσε πολύ να συζητούν, να σχολιάζουν και να ακολουθούν ατέρμονες διαδρομές του παρελθόντος, ιδίως να ανακαλύπτουν ενδιαφέροντες ανθρώπους και εποχές, περιδιαβαίνοντας σε αναγνώσματα άλλων χρονικών περιόδων.


Παράλληλα, συνειδητοποιώ ότι στο σπίτι δεν υπάρχει τηλεόραση, μόνον ατελείωτες βιβλιοθήκες. Το μοναδικό ίχνος τεχνολογίας στην επιβλητική μονοκατοικία είναι ένας υπολογιστής Apple, ο πρώτος που απέκτησε ποτέ και αποτελεί δώρο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού.


Βαθιά γνώστρια της Ιστορίας, ειδικά της περιόδου που προηγείται της δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους και της Τουρκοκρατίας, μου εξηγεί πως, όταν γράφει ένα μυθιστόρημα, τοποθετεί τους ήρωές της εστιάζοντας στα γεγονότα άλλων εποχών και σύμφωνα με τις προσωπικές της εμπειρίες. Ουσιαστικά, από την αρχή της συνομιλίας μας δεν διστάζει να τονίσει ότι οι «ήρωες αποτελούν κομμάτια του εαυτού της».

Ισμήνη Καπάνταη: «Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική» Facebook Twitter
Η Ελλάδα αποτελεί την πεμπτουσία του ιδανικού τοπίου. Ευτύχησα να γεννηθώ σε μια χώρα που κατακλύζεται από ένα εκπληκτικό φως. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Άλλωστε, στα κείμενά της πάντοτε επιλέγει να αναδεικνύει θεματικές που της δίνουν τη δυνατότητα να θέτει ερωτήματα που αφορούν το σήμερα και καταγράφει σκέψεις και προβληματισμούς. «Σκοπός μου είναι η αλήθεια του λογοτεχνικού κειμένου» υποστηρίζει ακουμπώντας ένα ζεστό τσάι και βουτήματα στο τραπέζι. Όπως γράφει και στο βιβλίο, μια βαθύτερη επιθυμία της είναι να καταλάβει πώς τελικά προέκυψε αυτό που είμαστε σήμερα, δηλαδή ο «νεοέλληνας».


Στη συνέντευξη που ακολουθεί η κ. Καπάνταη μιλά για το νέο της βιβλίο, τα παιδικά της χρόνια, την ιστορία, τη συγγραφή, τον σύζυγό της, τους φόβους αλλά και τι θεωρεί σημαντικό στη ζωή.

— Σε τι περιβάλλον μεγαλώσατε;

Μεγάλωσα σε μια μονοκατοικία της οδού Ιασίου, στο Κολωνάκι. Η μητέρα μου είχε καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Σπούδασε Ψυχολογία και Διδακτική στο Λονδίνο και κει μπήκε στον κύκλο των φοιτητών του Μπέρναρντ Ράσελ. Επίσης, ίδρυσε τη σχολή του Ερυθρού Σταυρού για τις διπλωματούχους αδελφές. Ήταν μια γυναίκα που ήθελε πολύ να αλλάξει τον κόσμο.

Από την άλλη, ο πατέρας μου ήταν μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος, ένας σπουδαίος άνθρωπος. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ποτέ δεν τους άκουσα να διαπληκτίζονται ή να διαφωνούν για πολιτικά θέματα. Το Μαράσλειο, το κηπάκι του Ευαγγελισμού και η κάθοδος με το ποδήλατο από τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη είναι στιγμές που συνοδεύουν ακόμα τις παιδικές μου μνήμες. Φυσικά, δεν ξεχνώ ότι είχα την ευτυχία να μεγαλώσω σε ένα σπίτι όπου υπήρχαν παντού βιβλιοθήκες. Πιστεύω ότι τα ερεθίσματα που λαμβάνεις στην παιδική σου ηλικία είναι αυτά που σε καθορίζουν.


— Ποια είναι η δική σας αντίληψη για το διάβασμα;

Πρώτα απ' όλα, μου είναι αδύνατον να κοιμηθώ χωρίς να διαβάσω. Και δεν σας κρύβω ότι σε όλες τις περιόδους της ζωής μου αυτό που με έσωσε ήταν η ανάγνωση των βιβλίων. Ξέρετε, όταν γεννιέσαι έχεις τη δυνατότητα να απολαύσεις έναν δικό σου κόσμο, που αναπτύσσεται σε συγκεκριμένες διαστάσεις. Αντιθέτως, με το διάβασμα έχεις την ευκαιρία να ανακαλύψεις αμέτρητους κόσμους και να ζήσεις πολλές παράλληλες ζωές.

Ισμήνη Καπάνταη: «Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική» Facebook Twitter
Με το διάβασμα έχεις την ευκαιρία να ανακαλύψεις αμέτρητους κόσμους και να ζήσεις πολλές παράλληλες ζωές. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


— Τι σας ώθησε στη συγγραφή;

Η αφετηρία μου ήταν οι συνομιλίες με τον σύζυγό μου, τον Βάσο, μέσα από τις οποίες προσπαθούσαμε να αντιληφθούμε την έννοια του «νεοέλληνα». Έτσι, ξεκίνησα να κάνω μια εργασία για τους ξεσηκωμούς των Ελλήνων. Αποδελτιώνοντας το υλικό και διαβάζοντας την ιστορία της Τουρκοκρατίας, μπήκα τόσο πολύ στην ατμόσφαιρά της, ώστε αισθάνομαι σαν δικό μου χώρο τη σκοτεινή αυτή περίοδο. Κι έτσι, γράφτηκε το βιβλίο «Επτά φορές το δαχτυλίδι», στο οποίο περιορίστηκα σε ιστορίες ανθρώπινες, καθημερινές.

— Μάθατε πράγματα για σας που δεν γνωρίζατε μέσα από το γράψιμο;

Ασφαλώς.


— Ως κοινωνία έχουμε μάθει από το παρελθόν;

Όχι. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σάς φαίνονται υγιή για μια κοινωνία; Αναγνωρίζω στον καθένα το δικαίωμα να έχει τις δικές του πεποιθήσεις. Αλλά τι νόημα έχουν οι αντιπαραθέσεις στα social media; Εντυπωσιάζομαι από την απέραντη έκφραση μίσους του ενός προς τον άλλον. Δυστυχώς, η σχέση με τα αρνητικά χαρακτηριστικά μας παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο. Διαβάζοντας το βιβλίο, θα δείτε πόσο ευδιάκριτες είναι ακόμα οι ομοιότητες με το παρελθόν. Ο καβγάς για το ποιος θα διοριστεί στο Δημόσιο, η τάση να υπερασπιζόμαστε την αντίθετη άποψη από εκείνη του διπλανού μας και οι φατρίες. Επαναστατείς απέναντι στον εχθρό, τους Τούρκους, και ύστερα κάνεις δύο εμφυλίους.


— Ποιο είναι το χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας που σας ενοχλεί;

Η βιασύνη με την οποία παίρνουμε θέση. Δεν ζυγίζουμε καθόλου τις καταστάσεις και χαρακτηριζόμαστε από μια απίστευτη μανία να ενταχθούμε κάπου, ό,τι κι αν είναι αυτό. Οι αλληλοκατηγορίες και η μόνιμη αντιπαράθεση είναι καθημερινή μας ενασχόληση. Είναι απορίας άξιον ότι απουσιάζουν πλήρως η λογική και ο διάλογος. Αμέτρητοι μονόλογοι. Όμως, όταν είμαστε εχθροί του διπλανού μας, είμαστε στην ουσία και εχθροί του εαυτού μας.


— Μάθατε τελικά τι εστί «νεοέλληνας»;

Όχι, αυτή είναι η μεγάλη μου ατυχία. Παραμένει ακόμα ένας άλυτος γρίφος. Οφείλω, όμως, να πω ότι, σε ατομικό επίπεδο, υπάρχουν θαυμαστοί άνθρωποι. Ωστόσο, ο «νεοέλληνας» έχει την τάση να φανατίζεται. Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας. Απωλέσαμε την ταυτότητά μας και πάψαμε να είμαστε ο εαυτός μας. Μας απασχολούσε ο πλούτος και γίναμε μια παρακμιακή κοινωνία που στηρίχτηκε στο φαίνεσθαι και στην υπερβολή, μακριά από τη σκέψη, το πνεύμα και την παιδεία. Γίναμε θεατές ενός ακατανόητου νεοπλουτισμού.

Ισμήνη Καπάνταη: «Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική» Facebook Twitter
Στα σχολικά συγγράμματα οι μαθητές διδάσκονται μόνο τις πιο συμπαθητικές εκδοχές της Ιστορίας, χωρίς να επικεντρώνονται στα αρνητικά. Μετά από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς φτάσαμε στο σημείο να νομίζουμε ότι είμαστε οι συγγενείς του Περικλή. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


— Σήμερα ζούμε μέρες ακμής ή παρακμής;

Σε θέματα τεχνολογίας και εξέλιξης ζούμε πρωτοφανείς στιγμές ακμής. Αντιθέτως, την παρακμή τη βιώνουμε σε πνευματικό επίπεδο. Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν μονάδες που ξεχωρίζουν και με χαροποιούν. Αναμφίβολα, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες καταιγιστικών εξελίξεων, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνουμε να σκεφτούμε. Τα γεγονότα μάς ξεπερνούν. Ζούμε σε μια ρευστή περίοδο. Είναι η εποχή της λήθης.


— Είχατε πει στο παρελθόν ότι «οι νέοι μεγάλωσαν μέσα σε μια ψευτιά». Ποια είναι η γνώμη σας για τους νέους σήμερα;

Θα φανεί στο μέλλον αν θα αξιοποιήσουν αυτό το τεράστιο εργαλείο της τεχνολογίας με θετικό ή αρνητικό τρόπο. Το βέβαιο είναι ότι αυτοί κλήθηκαν να πληρώσουν το τίμημα της προηγούμενης γενιάς.


— Ως λαός πιστεύετε ότι γνωρίζουμε Ιστορία;

Όχι. Στα σχολικά συγγράμματα οι μαθητές διδάσκονται μόνο τις πιο συμπαθητικές εκδοχές της Ιστορίας, χωρίς να επικεντρώνονται στα αρνητικά. Μετά από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς φτάσαμε στο σημείο να νομίζουμε ότι είμαστε οι συγγενείς του Περικλή. Έτσι, μετά την Απελευθέρωση θεωρήσαμε ότι κουβαλούσαμε το βάρος ενός σπουδαίου πολιτισμού. Ένα συναίσθημα ενοχής, γι' αυτό και στο σημείο αυτό μας συγχωρώ. Όλοι μας πρέπει να έχουμε το θάρρος να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Όταν, λοιπόν, ως πολίτες δεν γνωρίζουμε το παρελθόν, πώς είναι δυνατόν να κατανοήσουμε το παρόν;


— Γιατί δώσατε στο βιβλίο σας τον τίτλο «Το βρωμερό ύδωρ της λήθης»;

Ο τίτλος προέρχεται από ένα κορυφαίο έργο του ελληνικού προεπαναστατικού Διαφωτισμού που συνέγραψε ο Ανώνυμος Έλλην, την «Ελληνική Νομαρχία». Ο συγγραφέας επιπλήττει τους συμπατριώτες του που ζουν στην Ευρώπη και δεν νοιάζονται για την πατρίδα τους. Εκεί γράφει συγκεκριμένα: «Ω θανατηφόρος έλλειψις της πατρίδος! Πόσους και πόσους διαυθεντευτάς της και υπερασπιστάς της η ασωτεία και κακοήθεια των αλλογενών της κλέπτει. Πόσων ποτίζει το βρωμερόν ύδωρ της λήθης! Αλλοίμονον, αλλοίμονον, ω Έλληνές μου ακριβοί, αν οι ξενιτευμένοι δεν αλλάξουν γνώμην και δεν ενθυμηθούν ότι, όπου είναι η πατρίς, εκεί και η ευτυχία, και να αποδειχθούν αληθείς υιοί της Ελλάδος».


— Η δολοφονία του Καποδίστρια ήταν ένα καθοριστικό γεγονός;

Προφανώς. Κρίνω ότι αν δεν είχε δολοφονηθεί, η μοίρα της Ελλάδας θα ήταν διαφορετική. Κι ίσως να είχαμε γλιτώσει από τις φατρίες.


— Τι είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο σήμερα;

Αν δεν αναφερόμουν σε πρόσωπα που αγαπώ, θα απαντούσα, αυτόν τον υπέροχο τόπο τον οποίο κατοικούμε. Η Ελλάδα αποτελεί την πεμπτουσία του ιδανικού τοπίου. Ευτύχησα να γεννηθώ σε μια χώρα που κατακλύζεται από ένα εκπληκτικό φως. Επίσης, το να μιλάς μια εξαιρετική γλώσσα, όπως είναι τα ελληνικά. Προφανώς, δεν θεωρώ τον εαυτό μου απόγονο των αρχαίων Ελλήνων. Ούτε ασπάζομαι την άποψη περί καθαρότητας του ελληνικού αίματος (γέλια).

Ισμήνη Καπάνταη: «Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική» Facebook Twitter
Στάθηκα τυχερή κι αυτό οφείλεται στον σύζυγό μου. Το ίδιο λέω και στους νέους σήμερα: ας μην ψάχνουμε πάντοτε να βρούμε την αντίρρηση. Είναι ανώφελο. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


— Από τον σύζυγο σας τι κρατάτε περισσότερο;

Στον Βάσο χρωστώ πάρα πολλά. Ήταν ένας άνθρωπος φιλοσοφημένος και είχε κατορθώσει να επιβιώνει ταξιδεύοντας στην ευτοπία - ουτοπία. Η καταγωγή του ήταν από την Πέργαμο. Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και Αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Δική του δημιουργία είναι το γλυπτό που κοσμεί την Εστία Νέας Σμύρνης, στην πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης. Ο ίδιος πίστευε πως «η ζωή είναι δύσκολη, ειδικά τώρα που ο άνθρωπος επιβιώνει ανάμεσα σε μηχανές και έχασε την πανάρχαια φύση του». Δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή εντελώς ξαφνικά μια μέρα του 1990.


— Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να είμαι ανίκανη να φροντίσω τον εαυτό μου. Η ανημποριά και η απώλεια της πνευματικής διαύγειας.

— Σας τρομάζει το τέλος;

Καθόλου. Αυτό που με φοβίζει είναι ο τρόπος που θα γίνει.

— Τι σας λείπει περισσότερο;

Φίλοι που έφυγαν από τη ζωή, για παράδειγμα η Ναταλία Μελά. Είχαμε περάσει αξέχαστα καλοκαίρια στο σπίτι τους στις Σπέτσες.

— Ευτυχία τι θα πει;

Να κατορθώνεις να συμβιώνεις αρμονικά. Στάθηκα τυχερή κι αυτό οφείλεται στον σύζυγό μου. Το ίδιο λέω και στους νέους σήμερα: ας μην ψάχνουμε πάντοτε να βρούμε την αντίρρηση. Είναι ανώφελο.

— Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;

Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά πιστεύω πολύ στη φράση: «Θεέ μου, βοήθησέ με να μη φτάσω στο τέλος της ζωής μου, διαπιστώνοντας ότι έχω περιπέσει στα ατοπήματα αυτών που περιφρονούσα».

Βιβλίο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Πλάνητες» της Όλγκα Τοκάρτσουκ: Φτιάχνοντας τη λογοτεχνία από την αρχή

Βιβλίο / «Πλάνητες» της Όλγκα Τοκάρτσουκ: Φτιάχνοντας τη λογοτεχνία από την αρχή

Το περσινό Νόμπελ πήγε δικαίως στην Πολωνή Όλγκα Τοκάρτσουκ, που με τους «Πλάνητές» της αποκαλύπτει πως η λογοτεχνία μπορεί να επαναπροσδιοριστεί και ως διαρκής εξερεύνηση.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΠΕΞ Η (απόλυτα) μυθιστορηματική ζωή του Μίλο Μανάρα

Βιβλίο / Η (απόλυτα) μυθιστορηματική ζωή του Μίλο Μανάρα

Βγαλμένη από άλλη εποχή, η «Αυτοπροσωπογραφία» του Μίλο Μανάρα που μόλις κυκλοφόρησε φέρνει στο φως την Ιταλία του Παζολίνι και του Φελίνι, τους σπουδαίους κομίστες της εποχής και μια ζωή γεμάτη τέχνη και περιπέτεια.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Άνχελ δε λα Κάγιε: «Ζούμε στην εποχή του νεολιμπεραλισμού, αλλά θα τον αλλάξουμε»

Βιβλίο / Άνχελ δε λα Κάγιε: «Ζούμε στην εποχή του νεολιμπεραλισμού, αλλά θα τον αλλάξουμε»

Το καταιγιστικό graphic novel «Χρώματα Πολέμου» του Ισπανού Άνχελ δε λα Κάγιε μόλις εκδόθηκε στα ελληνικά και ο δημιουργός του ήρθε στην Αθήνα για να το παρουσιάσει.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΑ 20/06 - ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-Αριστερά, δεξιά: Παλιές λέξεις, νέο νόημα

Βιβλία και Συγγραφείς / Αριστερά, δεξιά: Παλιές λέξεις, νέο νόημα

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητά με τον πολιτικό επιστήμονα και συγγραφέα Γιάννη Μπαλαμπανίδη για το βιβλίο του «Οι ιδέες της προόδου και της συντήρησης - Δοκίμιο για την πολιτική σε ρευστούς καιρούς».
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
«Απρόσμενη αγάπη»: Ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα του Ισραηλινού Άαρον Άπελφελντ

Το πίσω ράφι / «Απρόσμενη αγάπη»: Ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα του Ισραηλινού Άαρον Άπελφελντ

Ένα μυθιστόρημα αποτελούμενο από σύντομα κεφάλαια, γραμμένο χωρίς περιττά στολίδια, με κύριους άξονες τη συγγραφική δημιουργία, την απώλεια της εβραϊκής ταυτότητας και τη βαρβαρότητα του ολοκληρωτισμού.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 19/06 - ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-H αναζήτησης της ευτυχίας μέσω των ναρκωτικών την εποχή της Βαϊμάρης

Ηχητικά Άρθρα / H αναζήτησης της ευτυχίας μέσω των ναρκωτικών την εποχή της Βαϊμάρης

Η γκλάμορους ντέκα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και το Βερολίνο της δεκαετίας του '20, ζωγραφίζονται με τα πιο ζωηρά, εξπρεσιονιστικά χρώματα στο βιβλίο του Norman Ohler «Υπερδιέγερση, Τα ναρκωτικά στο Τρίτο Ράιχ»
THE LIFO TEAM
Ειδήσεις από τη Μαριούπολη

Βιβλίο / «Με καταγωγή από τη Μαριούπολη»: Η συγγραφέας Νατάσα Βοντίν αναζητά τη μητέρα της

Η Γερμανίδα συγγραφέας Νατάσα Βοντίν, ουκρανικής καταγωγής, δημιουργεί ένα συναρπαστικό χρονικό για μια γυναίκα που χάθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σαν ένα σκουπίδι της Ιστορίας.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
Ίαν Κόλινς: «Ο Τζον Κράξτον ξεπερνούσε τα ανθρώπινα μεγέθη και ζούσε χωρίς κανόνες»

Βιβλίο / Ίαν Κόλινς: «Ο Τζον Κράξτον ξεπερνούσε τα ανθρώπινα μεγέθη και ζούσε χωρίς κανόνες»

Ο Ίαν Κόλινς, συγγραφέας, στενός φίλος και βιογράφος του σπουδαίου ζωγράφου, μιλά στη LiFO για τον Κράξτον και το τεράστιο ειδύλλιο που εκείνος βίωνε με τη ζωή, καθώς επίσης και για την απέραντη αγάπη του για την Ελλάδα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΤΡΙΤΗ 14/06- ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-Θεόδωρος Γρηγοριάδης: «Δεν θέλησα μόνο να περιγράψω, αλλά να εκτεθώ»

Βιβλία και Συγγραφείς / Θεόδωρος Γρηγοριάδης: «Δεν θέλησα μόνο να περιγράψω, αλλά να εκτεθώ»

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητάει με τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη για την τελευταία συλλογή διηγημάτων του «Η νοσταλγία της απώλειας», ένα πανόραμα της σύγχρονης ζωής (ομολογημένης και ανομολόγητης) μέσα από το βίωμα του συγγραφέα.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
ΚΟΥΝΤΕΡΑ

Βιβλίο / Ο Μίλαν Κούντερα και η Κεντρική Ευρώπη

Η αγωνία του Μίλαν Κούντερα για τη λογοτεχνία και τη σύνδεσή της με την Ευρώπη, η διαρκής μάχη του εναντίον του απολυταρχισμού και η ανάγκη του για ελευθερία διαφαίνονται στο βιβλίο «Ο ακρωτηριασμός της Δύσης» που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις της Εστίας.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Οι ναυαγοί του Αυγούστου

Προδημοσίευση / «Οι ναυαγοί του Αυγούστου»: Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο της Ευτυχίας Γιαννάκη

Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη που κυκλοφορεί στις 14/6 από τις εκδόσεις Ίκαρος φέρνει στο φως τη δολοφονία του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή που είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
1923, Εχθρική Πατρίδα

Graphic novel / 1923, Εχθρική Πατρίδα

Η κατάσταση στο λιμάνι του Πειραιά αμέσως μετά την καταστροφή της Σμύρνης, το 1923, οι συγκλονιστικές ιστορίες των προσφύγων και οι ανυπόφορες συνθήκες στις οποίες έπρεπε να ζήσουν, αντιμετωπίζοντας εχθρότητα και πολιτική αστάθεια, γίνονται για τον Θανάση Πέτρου το πλαίσιο για το νέο συγκλονιστικό graphic novel του.
M. HULOT

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ