Κι αν ήταν απογοητευτική η φετινή χρονιά, κι αν στάθηκαν ελάχιστες οι παραστάσεις που επέδειξαν γνήσια δημιουργική αγωνία κι εφευρετικότητα, ευτυχώς υπήρξαν ορισμένοι ηθοποιοί που κράτησαν τον πήχη ψηλά κι έδωσαν νόημα στις θεατρικές εξορμήσεις μας. Στην πλειονότητά τους, γυναίκες...
Ο κατάλογος που ακολουθεί δεν είναι σε καμία περίπτωση εξαντλητικός: σίγουρα υπάρχουν κι άλλες αξιόλογες περιπτώσεις που δεν έγιναν αντιληπτές από τη γράφουσα. Παρ' όλα αυτά, οι κάτωθι καλλιτέχνες αξίζουν αναμφίβολα την προσοχή μας.
Μαρία Κεχαγιόγλου
Ως μία από τις Τρεις Ψηλές Γυναίκες του Άλμπι στην παράσταση της Οδού Κεφαλληνίας, η ηθοποιός μάς οδηγεί στην καρδιά της φιλοσοφίας του συγγραφέα. Αφού γεύτηκε τη λαμπερή ζωή, η ηρωίδα που ενσαρκώνει έχει τώρα πια χάσει το λούστρο της. Οι ήττες της, όμως, έχουν γίνει βέλη στη φαρέτρα της. Ο κυνισμός έχει ποτίσει τον λόγο της. Το βλέμμα της, απαλλαγμένο από τη νοσταλγία αλλά και την προσδοκία, ατενίζει το μέλλον χωρίς ψευδαισθήσεις. Γνωρίζει καλά ποια είναι και το εκφράζει ωμά, απερίφραστα, χωρίς να ντρέπεται για τους συμβιβασμούς της. Κανένας ακκισμός, κανένα κόλπο. Ένας μπλαζέ μαχητής με τσαλακωμένη ψυχή και γερά νεύρα που γλείφει άφοβα τις πληγές του.
Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου
Είναι η Μητέρα του Άρθουρ Μίλερ στο Ήταν όλοι τους παιδιά μου. Η εγκράτειά της, τόσο έμφυτη κι εξασκημένη, την προστατεύει ενστικτωδώς από κάθε δραματική υπερβολή. Ακόμα και η απροσμέτρητη θλίψη της εκπέμπεται με τον πλέον κομψό και ραφιναρισμένο τρόπο, σαν αύρα που περιβάλλει το ευγενικό κεφάλι. Ό,τι κι αν κάνει, ό,τι κι αν λέει, η γυναίκα αυτή διακρίνεται από ένα σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα προσόν, το στυλ.
Δανάη Επιθυμιάδη
Η ιδεαλίστρια Άνι της ίδιας παράστασης είναι μια νέα γυναίκα διχασμένη ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία. Φλέγεται εσωτερικά, αλλά ποτέ δεν το φωνάζει. Μονάχα το βλέμμα της στάζει αγωνία κι έτσι όπως στέκεται ευάλωτη μπροστά μας, αποδεικνύεται αδύνατο να μην τη συμπαθήσουμε.
Αγορίτσα Οικονόμου
Να μια ηθοποιός με αίμα μπρεχτικό στις φλέβες της. Κινούμενη «μέσα» κι «έξω» από τον ρόλο ταυτόχρονα, επιτυγχάνει μια μοναδική υποκριτική ισορροπία, ακαταμάχητη ως αγρότισσα μάνα στη Δύναμη του Σκότους του Τολστόι. Η ζοφερή προσωπικότητα της Ματριόνας, όμως, που ενθαρρύνει ακόμη και τη δολοφονία ενός μωρού, γονιμοποιείται στην ερμηνεία της Οικονόμου από μια αιχμηρή και απολαυστική κωμική ανάσα. Κάτι αστείο κατοικεί τελικά στην καρδιά του «κτήνους»...
Μπέττυ Βακαλίδου
Δεν σπούδασε ποτέ επίσημα την τέχνη του ηθοποιού, η σοβαρότητα και η ευσυνειδησία με τις οποίες ανταποκρίνεται στο κάλεσμα της σκηνής όμως μόνο υποδειγματικές μπορούν να θεωρηθούν στην περίπτωση της Μπέττυς των Αμάραντων και του θεάτρου Faust. Η Μπέττυ φέρει με σεμνότητα στη σκηνή την πολυτάραχη προσωπική ιστορία της: την εκπέμπει χωρίς να την επιδεικνύει και μας καλεί τρυφερά να την ανιχνεύσουμε. Οι μικροί μονόλογοί της ανοίγουν μικρά παράθυρα σε μια «άλλη» Ελλάδα, κρυμμένη, καταπιεσμένη, άγνωστη. Στο τέλος, το γυμνό σώμα της, αυτό το πεδίο μάχης που άντεξε τόσες συγκρούσεις, αποκαλύπτεται ως πράξη θεατρικής γενναιότητας που καθιστά περιττή κάθε επεξήγηση.
Άγγελος Παπαδημητρίου
H τελειομανία, η επιμέλεια και η επιμονή στην παραμικρή λεπτομέρεια του ρόλου, από το ανέμισμα μιας τούφας ως το δέσιμο των υποδημάτων, η καλοσυνάτη επιτήδευση, ο αναρχικός πυρήνας μιας προσηνούς εκκεντρικότητας, συνθέτουν τη μοναδική γοητεία της σκηνικής παρουσίας του στους Τρειςευτυχισμένους του θεάτρου Πορεία. Με τον Άγγελο Παπαδημητρίου νιώθουμε μονίμως προσκεκλημένοι στο περιβόλι μιας σπινθηροβόλας ευαισθησίας, που δεν παίζει για να ζει αλλά ζει για να παίζει – παντού και πάντα.
Δημήτρης Τάρλοου
Η κωμική έκπληξη της χρονιάς, ένας τρισευτυχισμένος κερατάς σύζυγος που κινείται στο όριο μεταξύ ανθρώπων και καρτούν, στροβιλιζόμενος ανέμελα στη χώρα του ποτέ-ποτέ, εκεί όπου δεν υπάρχουν συγκρούσεις, διλήμματα και δύσκολες αποφάσεις, αλλά μονάχα η αβίαστη χαρά του υπάρχειν – έστω και με αλύγιστη μέση.
Κώστας Βασαρδάνης
Φορέας μιας σπάνιας ενέργειας, ακοίμητης, βασανιστικής, νιώθουμε ότι θα ηλεκτριστούμε αν τον αγγίξουμε κι έτσι αρκούμαστε να τον παρακολουθούμε από απόσταση ασφαλείας. Ο γιος που αδίκησε τον πατέρα και τώρα πνίγεται από τύψεις στο Ήταν όλοι τους παιδιά μου ανεβάζει τη σκηνική ένταση με την παρουσία του και φανερώνει πώς η αργοπορημένη συνειδητοποίηση της αλήθειας δύναται να μετατρέψει έναν άνθρωπο σε καιόμενη βάτο.
Ευγενείς πτώσεις
Μια διαφορετική Μπλανς ντι Μπουά επιχείρησε να πλάσει η Κόρα Καρβούνη στο Λεωφορείον ο Πόθος της ομάδας Νάμα. Μια Μπλανς σύγχρονη, απαλλαγμένη από το φορτίο του παρελθόντος, καθόλου grande dame ή ξεπεσμένη θεατρίνα, αλλά μάλλον ένα «σπασμένο» κορίτσι που διπλώνει άχαρα τα μακριά, αδύνατα πόδια του ψάχνοντας απεγνωσμένα να χωρέσει σ' έναν κόσμο «κανονικών» ανθρώπων. Παρόλο που μένει ανολοκλήρωτη, η προσπάθειά της δεν μπορεί να μας αφήσει ασυγκίνητους, ακόμη κι αν το σύνολο της παράστασης κρίνεται άκρως απογοητευτικό. Το ίδιο ισχύει και για την ερμηνεία της Μαρίας Κίτσου στο Πόθοι κάτω από τις λεύκες του Εθνικού: το πάθος και η αφοσίωσή της, ο τρόπος που δείχνει διατεθειμένη να λιώσει πάνω στη σκηνή χωρίς να φυλάει δυνάμεις για το αύριο, αποδεικνύονται πράγματι αξιοθαύμαστα. Δυστυχώς, το συναίσθημα που μένει ατιθάσευτο καταπίνει ενίοτε τον γεννήτορά του.
Νέες αφίξεις
Προσηλωμένη και σοβαρή, η Ανθή Ευστρατιάδου στην Αγριόπαπια της Πειραματικής Σκηνής προκαλεί την υποψία πως διαθέτει πλούτο πυρομαχικών στο συρτάρι της, τα οποία θα αξιοποιήσει εν καιρώ, αν αφεθεί να «μαλακώσει» και αν απολέσει το άγουρο, σκληρό περίβλημα που καλύπτει την παλέτα της. Πολλά υποσχόμενη και η Μαριλού Κατσαφάδου, γοητευτική παρουσία σε μια κατά τα άλλα ατυχή παράσταση, τη Νίνα του θεάτρου «104». Η νεαρή ηθοποιός με την ηλεκτρισμένη φωνή δείχνει πως θα μπορούσε μελλοντικά να μας οδηγήσει σε ενδιαφέρουσες περιπέτειες.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO
