Όταν το 1984 η πολυαγαπημένη γιαπωνέζικη σειρά άνιμε «Κάντι Κάντι» έκανε πρεμιέρα στην EΡΤ, κανείς δεν περίμενε πως θα αποκτούσε τόσο μεγάλη τηλεθέαση και φανατικό κοινό που θα χαρασσόταν στη μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς. Ποιος δεν θυμάται τη δωδεκάχρονη αισιόδοξη κοπέλα που παρέμενε γεμάτη ζεστασιά και θετικότητα παρά τα φρικτά γεγονότα που της τύχαιναν, μεταξύ άλλων και τον τραυματικό θάνατο του πρώτου της έρωτα, του Άντονι.
Ο δραματικός αυτός ήρωας, που σκοτώθηκε νωρίς στο άνιμε και μετατράπηκε σε σύμβολο για όλα τα αγόρια που ντρέπονταν να πουν πως έκλαιγαν με την «Κάντι Κάντι», βρίσκεται στο επίκεντρο της όπερας του Χαράλαμπου Γωγιού. Ο Θάνατος του Άντονι καταφθάνει στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ σε σκηνοθεσία του καταξιωμένου Δημήτρη Καραντζά έπειτα από έναν πρώτο, εξαιρετικά επιτυχημένο κύκλο διαδικτυακών μεταδόσεων μέσω της πλατφόρμας GNO TV, και αποτελεί μια εξωφρενική και ρηξικέλευθη όπερα του παραλόγου σε λιμπρέτο του Γιάννη Φίλια.
Ο Θάνατος του Άντονι, «εννοιολογική όπερα δωματίου» στην παράδοση της βερντικής «όπερας προθέσεων», επιχειρεί να δώσει φωνή στις ανασφάλειες και το άγχος μιας γενιάς μεγαλωμένης με VHS, «Δυναστεία» και Τσερνόμπιλ.
Πρόκειται για μια αλλόκοτη «δαιμόνια μηχανή» ψυχαναλυτικής έμπνευσης, όπου η κληρονομιά της λατρεμένης γιαπωνέζικης σειράς κινουμένων σχεδίων της δεκαετίας του ’80 συναντιέται προκλητικά με τη σκέψη του διαβόητου Σλοβένου φιλοσόφου Σλάβοϊ Ζίζεκ. Αφετηρία του έργου είναι η ανάμνηση της πτώσης που τραυμάτισε μια ολόκληρη γενιά.
Δυο άνδρες, εγκλωβισμένοι σε ένα ξέφωτο βγαλμένο από τον Δάντη ή τον Χάιντεγκερ, παραδίνονται στις ηδονές του λόγου και έρχονται αντιμέτωποι με το τραύμα, τη φαντασίωση, την ενόρμηση του θάνατου, τον ψυχαναγκασμό της επανάληψης, τον φόβο της γυναίκας και τον πανταχού παρόντα ναρκισσισμό. Οι ενδιάμεσοι σταθμοί στην αναζήτησή τους είναι αλλοπρόσαλλοι, από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου μέχρι τα σεμινάρια του Ζακ Λακάν και από τους άγριους χορούς της Ρουσλάνας μέχρι τα σουξέ της Ελένης Δήμου.
Ο λόγος τους, εμμονικός και ακατάσχετος, διατρέχεται από επίμονα ερωτήματα: η Γυναίκα υπάρχει ή δεν υπάρχει; Γιατί η αλεπού στα ελληνικά γράφεται με μικρό, ενώ στα γερμανικά με κεφαλαίο; Και προπαντός: γιατί κλάψαμε τόσο πολύ στο τέλος εκείνου του μοιραίου, εικοστού τετάρτου επεισοδίου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν ο Άντονι, ο ξανθός αγαπημένος της Κάντι, έπεσε από το άλογο;
Ο Θάνατος του Άντονι, μια «εννοιολογική όπερα δωματίου» στην παράδοση της βερντικής «όπερας προθέσεων» (και ταυτόχρονα λοξή σάτιρα της κάλπικης μόδας του νεομπαρόκ), επιχειρεί να δώσει φωνή στις ανασφάλειες και το άγχος μιας γενιάς μεγαλωμένης με VHS, «Δυναστεία» και Τσερνόμπιλ αλλά και όλων μας, καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με το φάσμα μιας αιωνίως επαπειλούμενης (οικονομικής, οικολογικής, γεωπολιτικής, υγειονομικής) καταστροφής που στοιχειώνει τα όνειρά μας – ως το αναπόφευκτο, αυτοκαταστροφικό φινάλε: «Όλοι μας έχουμε οραματιστεί την κηδεία μας».
Δείτε εδώ πληροφορίες για την όπερα «Ο Θάνατος του Άντονι».
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
