Ο Άμλετ το Δεκέμβρη στην Αθήνα

Ο Άμλετ το Δεκέμβρη στην Αθήνα Facebook Twitter
Πρόβες στο δρόμο
0

Μέσα από την παράστασή σας είναι εμφανής μια προσπάθεια να χαρτογραφήσετε τη σημερινή κατάσταση της πόλης που ζείτε. Αν και είστε ακόμα στη διαδικασία αναζήτησης, ποια είναι η εικόνα που σχηματίσατε για την Αθήνα;

Η Αθήνα είναι μια πόλη που πάσχει, όπως και ο Άμλετ, κι έχει ένα ανοιχτό ερώτημα, ένα «γιατί». Χαρτογραφώ την πόλη γιατί είμαι κομμάτι της και είναι κομμάτι μου αγαπημένο. Όμως είναι μια πόλη που μοιάζει να υποτιμά την ανάγκη του ανθρώπου να συνυπάρχει, να συν-κινείται στο χώρο που ζει. Πείτε μου μια διαδρομή στο κέντρο που το βλέμμα μπορεί να οδηγηθεί φυσικά στον ουρανό μέσω ωραίων κτιρίων ή δέντρων. Ένα δρόμο με ένα φαρδύ πεζοδρόμιο, όπου μπορείς να χαλαρώσεις και να κοιτάξεις τους περαστικούς, να συζητήσεις ή απλώς να περπατήσεις, χωρίς το άγχος της χαοτικής μετακίνησης. Αυτά είναι θέματα αγρίως πολιτικά. Κι όμως, όλες αυτές οι δυνατότητες είναι εδώ, η πόλη είναι γεμάτη συναισθηματικά και ιστορικά ρήγματα, το χρώμα του ουρανού είναι ακόμα γαλάζιο τις μέρες που φυσά και η ανάγκη μας, όσο κι αν προσπαθούμε να το κρύψουμε, θα είναι πάντα εκεί, στις κοινές ιστορίες μας.

Στον κλασικό Άμλετ ένα βασικό στοιχείο είναι η διαφθορά. Στην παράστασή σας αυτό δεν είναι ένα από τα στοιχεία που επιλέξατε να αναδείξετε.

Επιλέξαμε ένα συγκεκριμένο απόσπασμα από τονΆμλετ, τη 2η σκηνή της 1ης πράξης, στην οποία ο Κλαύδιος, ο νέος βασιλιάς, «τακτοποιεί» το πένθος του Άμλετ με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν πρέπει να θυμόμαστε, η μνήμη είναι επικίνδυνη γιατί μας ωθεί να απαιτούμε μια καλύτερη ζωή. Εστιάσαμε σε αυτό το κομμάτι γιατί θέλαμε να συνδέσουμε τον Άμλετ με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Θυμάστε με πόση επιμονή, υστερία σχεδόν, οι Αρχές της πόλης επέμεναν να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα. Να γιορτάσουμε τι; Το νεκρό παιδί; Την οργή που ξέσπασε; Τις λοβοτομημένες ζωές μας; Για μας αυτό αποτελεί μία μεγάλη διαφθορά. Ο Χώρος Άμλετ συνδέει την πολιτική με την ύπαρξη, καταγράφοντας τα συνθήματα των τοίχων της πόλης και τα κείμενα των εφημερίδων. Το Τίποτε δεν είναι πια για συγγνώμη στη Θεμιστοκλέους νομίζω πολλαπλασιάζει εξαιρετικά το ερώτημα του Άμλετ: «Τι έρημος είναι αυτός ο κόσμος».

Πολλοί αντιδρούν αρνητικά στη σποραδική χρήση των κλασικών κειμένων. Μήπως έτσι, όντως, αλλοιώνουμε ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης;

Θα μπορούσαν να έχουν δίκιο, καταλαβαίνω τη θέση τους. Ωστόσο η άποψή μου είναι ότι τα κλασικά κείμενα πρέπει να τα πειράζουμε για να μας γελάσουν ξανά. Για μένα ο Άμλετείναι ένα διαρκές ερώτημα, που δεν έχω ακόμα απαντήσει. Αυτή η δοκιμή δεν είναι οΆμλεττου Σαίξπηρ, είναι ο Χώρος Άμλετ. Είναι η αντίδρασή μας απέναντι σ' αυτά που συνέβησαν στην Αθήνα και στην ψυχή μας, ιδωμένα μέσα από ένα κομμάτι του έργου του Σαίξπηρ. Είναι επίσης η προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τον Άμλετμέσα από τα γεγονότα της πόλης. Αυτό όμως δεν είναι το ζητούμενο; Ένα κλασικό έργο να μπορεί να εξηγεί αυτή την εποχή και το αντίστροφο; Δεν αλλοιώσαμε το κείμενο, το τοποθετήσαμε σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Και κείνο άρχισε να μιλά.

Η συμμετοχή του κοινού σε μια παράσταση βοηθά το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ή είναι και αυτό άλλη μια μόδα που θα περάσει ίσως;

Σε αυτό το έργο, στην δοκιμή μας, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν θεατές. Είμαστε ήδη θεατές της ζωής μας, της συρρίκνωσης των συναισθηματικών μας αναγκών, της καταστροφής των δημόσιων χώρων, επιτρέπουμε σε ένα σύστημα που εμείς δημιουργήσαμε να λειτουργεί όλο και πιο προκλητικά. Ως πού θα φτάσει αυτή η καταστροφή; Ως εκεί που εμείς θα αντιδράσουμε. Μετά τα όσα συνέβησαν το Δεκέμβρη αισθάνθηκα ότι πρέπει να προτείνουμε κάτι, γιατί αλλιώς θα έμενε μόνο ο δρόμος της καταστροφής. Προτείνουμε λοιπόν μια μορφή παράστασης που συνδημιουργείται με το κοινό, μια ανοιχτή πρόβα, μια συλλογική διαδικασία. Αυτό είναι ο Χώρος Άμλετ, ένας ενεργός δημόσιος χώρος, που ως τέτοιος χωρά και ενισχύει την προσωπική μας, υπαρξιακή αναζήτηση. Δεν ξέρω αν ανήκουμε στη μόδα των καιρών και αν αυτή θα περάσει˙ ξέρω ότι αυτό που αναζητάμε στο θέατρο μόνον έτσι μπορεί να προσεγγισθεί. Για άλλη μια φορά, η ζωή/τέχνη είναι θέμα συν-κίνησης.

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Φάουστ» του Άρη Μπινιάρη, ένα μιούζικαλ από την Κόλαση

Θέατρο / Φάουστ: Ένα μιούζικαλ από την κόλαση

«Ζήσε! Μας λέει ο θάνατος, ζήσε!», είναι το ρεφρέν του τραγουδιού που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, εν μέσω ομαδικών βακχικών περιπτύξεων – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την παράσταση «Φάουστ» του Γκαίτε σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Η Αριάν Μνουσκίν τα βάζει με τους δράκους της Ιστορίας

Θέατρο / Η Αριάν Μνουσκίν τα βάζει με τους δράκους της Ιστορίας

Η μεγάλη προσωπικότητα του ευρωπαϊκού θεάτρου Αριάν Μνουσκίν επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών με το Θέατρο του Ήλιου για να μιλήσουν για τα τέρατα της Ιστορίας που παραμονεύουν πάντα και απειλούν τον ελεύθερο κόσμο. Με αφορμή την παράσταση που αποθεώνει τη σημασία του λαϊκού θεάτρου στην εποχή μας μοιραζόμαστε την ιστορία της ζωής και της τέχνης της, έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες, που υπηρετούν με πάθος την πρωτοπορία, την εγγύτητα που δημιουργεί η τέχνη και τη μεγαλειώδη ουτοπία.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΕΠΕΞ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Νίκος Χατζόπουλος

Νίκος Χατζόπουλος / «Αν σκέφτεσαι μόνο το ταμείο, κάποια στιγμή το ταμείο θα πάψει να σκέφτεται εσένα»

Ο Νίκος Χατζόπουλος έχει διανύσει μια μακρά πορεία ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, μεταφραστής και δάσκαλος υποκριτικής. Μιλά στη LIFO για το πόσο έχει αλλάξει το θεατρικό τοπίο σήμερα, για τα πρόσφατα περιστατικά λογοκρισίας στην τέχνη, καθώς και για τις προσεχείς συνεργασίες του με τον Γιάννη Χουβαρδά και τον Ακύλλα Καραζήση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Χορός / Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Maguy Marin, Χρήστος Παπαδόπουλος, Damien Jalet, Omar Rajeh και άλλα εμβληματικά ονόματα του χορού πρωταγωνιστούν στις 20 παραστάσεις του φετινού προγράμματος του 31ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που θα πραγματοποιηθεί από τις 18-27 Ιουλίου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Μια άλλη Θήβα»: Η πιο αθόρυβη επιτυχία της θεατρικής Αθήνας

The Review / «Μια άλλη Θήβα»: Η παράσταση-φαινόμενο που ξεπέρασε τους 100.000 θεατές

O Χρήστος Παρίδης συνομιλεί με τη Βένα Γεωργακοπούλου για την θεατρική παράσταση στο Θεάτρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, που διανύει πλέον την τρίτη της σεζόν σε γεμάτες αίθουσες. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας της; Το ίδιο το έργο ή οι δύο πρωταγωνιστές, ο Θάνος Λέκκας και ο Δημήτρης Καπουράνης, που καθήλωσαν το κοινό;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Θέατρο / «Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Η Μαρία Πρωτόπαππα σκηνοθετεί την «Ανδρομάχη» στην Επίδαυρο, με άντρες ηθοποιούς στους γυναικείους ρόλους, εξερευνώντας τις πολιτικές και ηθικές διαστάσεις του έργου του Ευριπίδη. Η δημοκρατία, η ελευθερία, η ηθική και η ευθύνη ηγετών και πολιτών έρχονται σε πρώτο πλάνο σε μια πολιτική και κοινωνική τραγωδία με πολυδιάστατη δομή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η «Χρυσή Εποχή»

Αποστολή στο Νόβι Σαντ / Κωνσταντίνος Ρήγος: «Ήθελα ένα υπέροχο πάρτι όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι»

Στη νέα παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου «Χρυσή Εποχή», μια συμπαραγωγή της ΕΛΣ με το Φεστιβάλ Χορού Βελιγραδίου, εικόνες από μια καριέρα 35 ετών μεταμορφώνονται ‒μεταδίδοντας τον ηλεκτρισμό και την ενέργειά τους‒ σε ένα ολόχρυσο ξέφρενο πάρτι.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
CHECK Απόπειρες για τη ζωή της: Ψάχνοντας την αλήθεια για τις υπέροχες, βασανισμένες γυναίκες και τις τραγικές εμπειρίες τους

Θέατρο / Η βάρβαρη εποχή που ζούμε σε μια παράσταση

Ο Μάρτιν Κριμπ στο «Απόπειρες για της ζωή της» που ανεβαίνει στο Θέατρο Θησείον σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο πόλεμος, ο θάνατος, η καταπίεση, η τρομοκρατία, η φτώχεια, ο φασισμός, αλλά και ο έρωτας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
To νόημα τού να ανεβάζεις Πλάτωνα στην εποχή του ΤikTok

Άννα Κοκκίνου / To νόημα τού να ανεβάζεις το Συμπόσιο του Πλάτωνα στην εποχή του tinder

Η Άννα Κοκκίνου στη νέα της παράσταση αναμετριέται με το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα και τις πολλαπλές όψεις του Έρωτα. Εξηγεί στη LiFO για ποιον λόγο επέλεξε να ανεβάσει το αρχαίο φιλοσοφικό κείμενο, πώς το προσέγγισε δραματουργικά και κατά πόσο παραμένουν διαχρονικά τα νοήματά του.
M. HULOT
«Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Θέατρο / «Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Η παράσταση TERAΣ διερευνά τις queer ταυτότητες και τα οικογενειακά τραύματα, μέσω της εμπειρίας της αναγκαστικής μετανάστευσης. Μπορεί τελικά ένα μέλος της ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητας να ζήσει ελεύθερα σε ένα μικρό νησί;
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Αντώνης Αντωνόπουλος από μικρός είχε μια έλξη για τα νεκροταφεία ή Όλα είναι θέατρο αρκεί να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω τους ή Η παράσταση «Τελευταία επιθυμία» είναι ένα τηλεφώνημα από τον άλλο κόσμο

Θέατρο / «Ας απολαύσουμε τη ζωή, γιατί μας περιμένει το σκοτάδι»

Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, στη νέα του παράσταση «Τελευταία Επιθυμία», δημιουργεί έναν χώρο όπου ο χρόνος για λίγο παγώνει, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να συναντήσουμε τους νεκρούς αγαπημένους μας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

Θέατρο / Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

«Δεν πηγαίνουμε ποτέ στη Μόσχα, όμως η επιθυμία γι’ αυτήν κυλάει διαρκώς μέσα μας» - Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για τη sold-out παράσταση «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμελης Γλυνάτσης: Ας ξεκινήσουμε με το να είμαστε πολύ πιο τολμηροί με τους ρόλους που δίνουμε στους νέους καλλιτέχνες, κι ας μην είναι τέλειοι

Θέατρο / Μια όπερα με πρωταγωνιστές παιδιά για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Μεταξύ χειροποίητων σκηνικών και σκέψεων γύρω από τη θρησκεία και την εξουσία, «Ο Κατακλυσμός του Νώε» δεν είναι άλλη μια παιδική παράσταση, αλλά ανοίγει χώρο σε κάτι μεγαλύτερο: στη δυνατότητα τα παιδιά να γίνουν οι αυριανοί δημιουργοί, όχι απλώς οι θεατές.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ