Το φεστιβάλ World Stage Design διοργανώνεται κάθε τέσσερα χρόνια, σε μία διαφορετική πόλη του κόσμου, με σκοπό να αναδείξει νέους, αλλά και καταξιωμένους σκηνογράφους ανά τον κόσμο, καθώς και τις δουλειές τους, που με τα χρόνια, όπως παρατήρησαν και οι ιθύνοντες του φεστιβάλ γίνονται όλο και πιο αξιόλογες. Οι διακριθέντες έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τα έργα που επιλέχθηκαν από την επιτροπή του φεστιβάλ σε μία μεγάλη έκθεση, αλλά και να παρακολουθήσουν σεμινάρια, workshops, performances και εκθέσεις που θα τους εμπνεύσουν και θα διευρύνουν τους ορίζοντές τους.
Η Ερμίνα Αποστολάκη, έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη, καθώς είναι η μοναδική ελληνική συμμετοχή, που διακρίθηκε στους 60 φιναλίστ της κατηγορίας "Emerging Designer", με τα έργα «Don't forget to go home» και «Ο Μαδαφάκας Με Το Καπέλο».
Η Ερμίνα, αφού παρακολούθησε το εργαστήριο Σκηνογραφίας της σχολής Βακαλό, ολοκλήρωσε τις µεταπτυχιακές της σπουδές στη σκηνογραφία και τη σύνθεση σκηνικού χώρου στο Technical University of Berlin. Έκτοτε έχει εργαστεί σε αξιόλογες παραγωγές του θεάτρου και του κινηματογράφου, ενώ έχει παρακολουθήσει επιµορφωτικά σεµινάρια σκηνογραφίας και ενδυµατολογίας στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Αυτή την περίοδο, μάλιστα, παράλληλα με τις δουλειές της, παρακολουθεί το ερευνητικό µεταπτυχιακό πρόγραµµα Αρχιτεκτονική Χώρος Πολιτισµός µε κατεύθυνση στην γνωσιολογία της Αρχιτεκτονικής της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Μετσόβειου Πολυτεχνείου.
Μία από τις τελευταίες της δουλειές ήταν και η παράσταση «Αγγελική» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Δαμβόγλου, που ανέβηκε για δύο χρονιές στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Η Ερμίνα μιλά στο LIFO.gr για το πώς είναι η ζωή μιας νεαρής σκηνογράφου στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και για τη σημαντική αυτή διάκριση.
— Πώς νιώθεις για τη διάκρισή σου;
Φοβερά έκπληκτη νιώθω, γιατί είναι κάτι που δεν το περίμενα καθόλου. Η διαδικασία επιλογής σε μια τέτοιου μεγέθους διοργάνωση σημαίνει υψηλό ανταγωνισμό, οπότε σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα προετοιμάζω τον εαυτό μου, κυρίως για την πιθανότητα της μη επιλογής. Σε δεύτερο χρόνο, αισθάνομαι φοβερή περιέργεια για την εμπειρία της συμμετοχής, από την πλευρά του εκθέτη αυτή τη φορά, σε μια παγκόσμιας εμβέλειας διοργάνωση.
Η ζωή για μια νεαρή σκηνογράφο στην Ελλάδα του 2016 κινείται σε όμοιο πλαίσιο με αυτό των υπολοίπων κατοίκων της χώρας. Ξεχειλίζει από σουρεαλισμό, προσπάθεια για επιβίωση και μια διαρκή μάχη για τη διατήρηση μιας κάποιας ελπίδας.
— Πως είναι η ζωή για μια νεαρή σκηνογράφο στην Ελλάδα του 2017;
Δεν είμαι η πιο κατάλληλη να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, καθώς δεν έχουν περάσει ούτε 2 χρόνια από την στιγμή που επέστρεψα από το Βερολίνο στην Αθήνα, όπου και κατοικούσα από το 2011. Αφενός, αυτό σημαίνει πως έχασα ένα σημαντικό κομμάτι διαμόρφωσης μιας καθημερινότητας στην πόλη σε ένα χρονικό πλαίσιο αρκετά σημαντικό για την Αθήνα και την εξέλιξή της, αφετέρου, σε προσωπικό επίπεδο, ακόμα βιώνω μια ιδιόμορφη περίοδο προσαρμογής, που δεν μου έχει επιτρέψει να αισθανθώ οργανικό κομμάτι της πόλης. Πάντως, κατά γενική ομολογία, η ζωή για μια νεαρή σκηνογράφο στην Ελλάδα του 2016 κινείται σε όμοιο πλαίσιο με αυτό των υπολοίπων κατοίκων της χώρας. Ξεχειλίζει από σουρεαλισμό, προσπάθεια για επιβίωση και μια διαρκή μάχη για την διατήρηση μιας κάποιας ελπίδας.
— Ταξιδεύεις για τη δουλειά σου; Ποια είναι η πιο ωραία εμπειρία που είχες στο εξωτερικό μέχρι σήμερα;
Ναι, ταξιδεύω για τη δουλειά μου και μου αρέσει πολύ. Και τώρα που απαντώ σε αυτές τις ερωτήσεις βρίσκομαι εκτός Ελλάδας για γυρίσματα. Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω μια εμπειρία που είχα στο εξωτερικό αυτή θα ήταν η συμμετοχή μου με υποτροφία στο international workshop SharedSpace: Weather που διοργανώθηκε από το Zbigniew Raszewski Theatre Institute της Βαρσοβίας σε συνεργασία με την The Prague Quadrennial of Performance Design and Space, όπου είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μαθήματα από τον Mike Pearson για το site specific performance (σ.σ.: παραστατικά δρώμενα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον τόπο/χώρο). Η εμπειρία αυτή μου «ξύπνησε» το ενδιαφέρον πάνω σε προωθημένα ζητήματα χώρου και άνοιξε το κεφάλαιο της ενασχόλησής μου με την έρευνα.
— Αντλείς έμπνευση μόνο από τα έργα που καλείσαι να επιμεληθείς ή σε βοηθούν και άλλα πράγματα;
Το έργο σίγουρα λειτουργεί σαν εργαλείο έμπνευσης, ωστόσο κυρίως κινητοποιούμαι δημιουργικά από τους σκηνοθέτες που κατά καιρούς έχω συνεργαστεί και τον τρόπο που προσεγγίζουν είτε ένα θεατρικό έργο, είτε ένα σενάριο. Είναι αυτή η διαδραστική διαδικασία μεταξύ σκηνογράφου και σκηνοθέτη που μου δίνει ώθηση για να εμπνευστώ.
— Ποια από τις μέχρι τώρα δουλειές σου ξεχωρίζεις και γιατί;
Αγαπώ όλες τις δουλειές μου το ίδιο και μου είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μία από αυτές. Είμαι σίγουρα πολύ συναισθηματικά συνδεδεμένη με τα δύο projects που θα παρουσιάσω στην Ταϊβάν. Το "Don't forget to go home" και "Ο μαδαφάκας με το καπέλο" σηματοδότησαν τόσο σε προσωπικό επίπεδο το κλείσιμο ενός κύκλου και την επιστροφή μου στην Αθήνα, όσο και την επανεμφάνιση στα εγχώρια καλλιτεχνικά δρώμενα μετά από αρκετά χρόνια.
— Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα σε θέατρο και κινηματογράφο, τι θα διάλεγες;
Δεν θα ήθελα ποτέ να αναγκαστώ να επιλέξω ανάμεσα σε θέατρο και κινηματογράφο. Αγαπώ και τα δύο είδη εξίσου καθώς μου δίνουν την δυνατότητα να εκφραστώ με τελείως διαφορετικούς τρόπους.
— Ποιοι είναι οι στόχοι σου από εδώ και πέρα;
Ο βασικός μου στόχος είναι να συνεχίσω να επιμένω να συμμετέχω σε όσο πιο πολλά και ενδιαφέροντα project γίνεται.
Info: Το WSD 2017, θα διεξαχθεί 1 – 9 Ιουλίου στην Ταϊβάν
