Ο Nικίτα Μιλιβόγιεβιτς (γεν. 1961), αναγνωρισμένος σήμερα ως ένας από τους σημαντικότερους Σέρβους σκηνοθέτες, είναι γνωστός στην Ελλάδα ήδη από το 1997, όταν παρουσίασε στο θέατρο Αμόρε τον Ιβάνοφ του Τσέχoφ. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η σχέση του με το ελληνικό θέατρο οδήγησε σε πολύ ενδιαφέρουσες παραστάσεις, όπως οι δύο διασκευές μυθιστορημάτων για τη σκηνή: Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι στο Αμόρε το 1999 και η Μητέρα του Σκύλου του Παύλου Μάτεσι στο Εθνικό Θέατρο το 2011.
Δεν αρκεί να βάλεις στους ηθοποιούς σύγχρονα ρούχα. Αυτός ο επιφανειακός "εκμοντερνισμός" δεν με αφορά, γιατί έτσι επιτυγχάνεται το αντίθετο από το επιδιωκόμενο: τονίζεται η ηλικία του έργου.
Το κλασικό ρεπερτόριο (στο οποίο περιλαμβάνονται και οι κλασικοί του 20ού αι.) αποτελεί σταθερή πηγή έμπνευσης για τον Ν. Μιλιβόγιεβιτς. Επηρεασμένος έντονα από τη γλώσσα του κινηματογράφου, επιδιώκει με τις παραστάσεις του να θίξει ιδέες, ζητήματα και καταστάσεις που αφορούν άμεσα το σύγχρονο κοινό, έχοντας πάντα στο μυαλό του ότι μια νεωτερική προσέγγιση διόλου δεν σημαίνει μια παράσταση στην οποία η φόρμα έχει εξαφανίσει κάθε συναίσθημα.
Για την πρώτη του συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών, τη Λουκρητία Βοργία (1833) του Βίκτωρος Ουγκώ, διασκεύασε το ρομαντικό δράμα του Γάλλου κλασικού έτσι ώστε τόσο η γλώσσα όσο και η σκηνική δραματουργία να αφορούν ένα θέατρο καθ' όλα σύγχρονο. Η άποψή του είναι δοκιμασμένη και στιβαρή: «Δεν αρκεί να βάλεις στους ηθοποιούς σύγχρονα ρούχα. Αυτός ο επιφανειακός "εκμοντερνισμός" δεν με αφορά, γιατί έτσι επιτυγχάνεται το αντίθετο από το επιδιωκόμενο: τονίζεται η ηλικία του έργου. Τα θέματα που θίγει η Λουκρητία Βοργία συνδέονται άμεσα με τον σύγχρονο προβληματισμό για τις πρακτικές των ανθρώπων της εξουσίας, και σ' αυτά θα εστιάσουμε. Ο Μακιαβέλι, που έζησε την ίδια εποχή με τους Βοργίες, έλεγε "o σκοπός αγιάζει τα μέσα". Αυτή η θέση εμπνέει ακόμη τους ανθρώπους της εξουσίας. Το περίεργο είναι ότι τότε ζούσαν και δημιουργούσαν μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Ντα Βίντσι και ο Μιχαήλ Άγγελος. Παλιότερα μου φαινόταν πολύ παράξενο που μέσα στην ίδια εποχή, στον ίδιο τόπο, συνυπήρχαν τα χειρότερα και τα καλύτερα. Αλλά έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Σήμερα δεν ξαφνιάζομαι πια κι έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μιλάω, ως σκηνοθέτης, γι' αυτήν τη σύγκρουση».
Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς
Λουκρητία Βοργία
του Β. Ουγκώ
30-31 Ιουλίου
Πειραιως
260
Χώρος Η
σχόλια