Η Εκάβη σε ένα ελληνικό νησί
Στο θέατρο Αργώ
Ένα δωμάτιο πένθους, ο λόγος του Ευριπίδη, μια παράσταση της «Εκάβης» κινηματογραφημένη στην Ισπανία το 1998, μια γυναίκα, οι απώλειες με σάρκα και οστά. «Η Εκάβη σε ένα ελληνικό νησί» είναι ο τίτλος της δουλειάς της Ζωής Ξανθοπούλου στο θέατρο Αργώ, με τις παραστάσεις να διαρκούν μέχρι τις 30 Μαΐου.
Μια γυναίκα, η Εκάβη, κλεισμένη σε ένα δωμάτιο, με ό,τι της έχει απομείνει, παρακολουθεί τηλεόραση. Μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, μνήμες και φωνές ξυπνούν, πρόσωπα εμφανίζονται και συνομιλούν μαζί της. Κάθε συνάντηση είναι μια ακόμη προσπάθεια να τακτοποιήσει τον κόσμο της. Μέχρι που όλο το κατασκευασμένο περιβάλλον της ζωής της αποδομείται. Η παράσταση αναστοχάζεται πάνω στην αρχή και το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης και στη λύση που αναζητά.
Η παράσταση αναστοχάζεται πάνω στην αρχή και το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης και στην λύση που αναζητά.
To 1998, η Margarita Borja, Iσπανίδα συγγραφέας, ποιήτρια και σκηνοθέτις, παρουσιάζει στο νησί Ταμπάρκα της Ισπανίας σε δική της διασκευή την «Εκάβη» του Ευριπίδη, με τον τίτλο «HÉCUBA, NÓMOS Y MÚSICA DE LAS CIUDADANAS», η οποία ενθουσίασε το κοινό και αποτέλεσε έναν σημαντικό σταθμό στην πορεία της δημιουργού της. Η «Εκάβη σε ένα ελληνικό νησί» εμπνέεται από εκείνη την ιστορική παράσταση κι από το κείμενο της «Εκάβης» του Ευριπίδη, ένα κείμενο που ακόμα και σήμερα αναφέρεται και εμβαθύνει σε όσα μας απασχολούν, μας θυμώνουν, μας συγκινούν και μας προβληματίζουν.
Θέατρο Αργώ
Ελευσινίων 13-15
Δραματουργία - Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
Σύνθεση - Απόδοση κειμένων: Δημήτρης Τσεκούρας
Παίζουν: Ντέπυ Πάγκα, Ναταλί Τσάβεζ, Αποστόλης Ψαρρός
Μουσική - Sound design: Cayetano
Σκηνικά - Κοστούμια: Γιώργος Λιντζέρης
Αντιγόνη Μετέωρη
Στο θέατρο Θησείον
Η Αντιγόνη, μετέωρη. Η Ρηνιώ Κυριαζή παρουσιάζει τη σκηνοθεσία της «Αντιγόνη, μετέωρη», μια ματιά στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, μια ματιά σε μια ξένη –που δεν ανήκει ούτε στο φως ούτε στο χώμα–, στο θέατρο Θησείον έως τις 20 Μαΐου. Το έργο, μετέωρο, εκεί που χτίζεται διαλύεται, ένα γιαπί. Η πόλη, μετέωρη, μετά από άγριο πόλεμο, παλεύει να σταθεί. Ο Κρέων θέλει να επιβάλει δικαιοσύνη, αδέκαστος. Μετά από τη θυσία του παιδιού του βυθίζεται στη μαύρη τρύπα της Άτης, της αδυσώπητης θεάς που σε κάνει να βλέπεις για σωστό το λάθος. Ο θίασος μέσα από θραύσματα επιθυμεί να διαγράψει μια χειρονομία, μια διαδρομή, μνήμη για τους νεκρούς του, να εκπληρώσει μια κηδεία που δεν έγινε. Που δεν γίνεται – καθώς η ταχύτητα μάς πετάει συνεχώς στο αύριο. Στο πάντα, στέκονται οι αγαπημένοι μας σαν σήματα, όπως οι κούκοι στα μονοπάτια, σαν πέτρινα μνήματα στην άκρη της θαλάσσης. Τα υλικά εύθραυστα. Στοιχεία της τελετουργίας του θρήνου, διαβατήριων τελετών, ίχνη αρχέγονων χορών, μουσική άχρονη, συνθέτουν μια ιδιόμορφη παρτιτούρα, μετέωρη στο σύνορο. Η μετάφραση του Μίνου Βολανάκη πέτρινη. Ο σκηνικός χώρος ένα νταμάρι να στεγάσει τους εξόριστους.
Ομόκεντροι κύκλοι περιστρέφουν τα πρόσωπα γύρω από τη Μοίρα ή την Ανάγκη. Στον πυρήνα, τρεις υποκριτές εναλλάσσουν τους αντιθετικούς ρόλους. Περιμετρικά, τρεις μορφές του χορού τούς καθρεφτίζουν. Μέσα από τα ερείπια του απερχόμενου πολέμου, ξεπηδάει ένας επόμενος. Από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη δύση, οι μορφές διανύουν αποστάσεις κι αντιστρέφονται. Μέσα σε μία μέρα, αντίρροπες δυνάμεις δημιουργούν τη δίνη των γεγονότων που θα ξετυλίξει του ανθρώπου το δέος, τον άνθρωπο. Τα αινίγματα παραμένουν άλυτα.
Θέατρο Θησείον
Τουρναβίτου 7
Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης
Σκηνοθεσία - Δραματουργική επεξεργασία: Ρηνιώ Κυριαζή
Μουσική: Νίκος Βελιώτης
Σκηνικός Χώρος: Σωτήρης Μελανός
Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα
Ηθοποιοί: Δήμητρα Γκλιάτη, Ειρήνη Κουμπαρούλη, Λυγερή Μητροπούλου, Μοχάμεντ Μπελχέντι, Δέσποινα Χαλκορόκα, Ρηνιώ Κυριαζή
Παραστάσεις: Από 3 έως 20 Μαΐου
