ΟΤΑΝ Ο MARTIN PARR μετακόμισε το 1982 στο Wallasey με τη σύζυγό του, για τρία χρόνια κάθε καλοκαίρι φωτογράφιζε ανθρώπους στη διπλανή παραλία του New Brighton. Όλο εκείνο το υλικό κυκλοφόρησε τέσσερα χρόνια μετά ως βιβλίο με τον τίτλο The last resort: Photographs of New Brighton, καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους κορυφαίους φωτογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου. Στη συνέχεια εξέδωσε πάνω από 40 βιβλία και συμμετείχε σε περισσότερες από 80 εκθέσεις παγκοσμίως.
Σε όλα αυτά μόλις προστέθηκε η ταινία μεγάλου μήκους I am Martin Parr του Lee Shulman, όπου εμφανίζονται συνάδελφοί του φωτογράφοι, επιμελητές, το προσωπικό του Ιδρύματος Martin Parr, ο μπασίστας των Madness, Mark Bedford, και ο David Walliams, συνδημιουργός της τηλεοπτικής σειράς «Little Britain». Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, στόχος του οποίου είναι να εμβαθύνει στη ζωή και στο έργο του διάσημου φωτογράφου.
Εκπρόσωπος της εταιρείας παραγωγής Dogwoof δήλωσε: «Ο Shulman τον ακολούθησε από τη γενέτειρά του, το Μπρίστολ, όπου ζει και έχει δημιουργήσει το απίστευτο ίδρυμά του, μέχρι το παραθαλάσσιο θέρετρο του New Brighton, όπου δημιούργησε το διάσημο Last Resort πριν από σαράντα χρόνια. Πρόκειται για το πορτρέτο ενός εξαιρετικού φωτογράφου που έφερε επανάσταση στη σύγχρονη φωτογραφία, επινοώντας μια πολιτική, ανθρωπιστική και προσιτή φωτογραφική γλώσσα».
Ένα από τα καλά στη Βρετανία είναι ότι έχουμε καλή αίσθηση του χιούμορ. Προσπαθώ να δείξω τα πράγματα που θεωρώ ενδιαφέροντα και που μερικές φορές είναι αστεία. Οι άνθρωποι είναι αστείοι, οπότε πώς γίνεται να μην είναι και το έργο αστείο;
Ο ίδιος ο Parr, για τον οποίο η φωτογραφική γλώσσα του ντοκιμαντέρ είναι η μόνη επιλογή, έχει πει: «Προσπαθώ να δείξω το γινγκ και το γιανγκ της βρετανικής κοινωνίας, να τη δείξω όπως τη συναντάω. Αντί να είμαι ρομαντικός, καλός ή κακός, προσπαθώ να δείξω και τα δύο. Ένα από τα καλά στη Βρετανία είναι ότι έχουμε καλή αίσθηση του χιούμορ. Προσπαθώ να δείξω τα πράγματα που θεωρώ ενδιαφέροντα και μερικές φορές είναι αστεία. Οι άνθρωποι είναι αστείοι, οπότε πώς γίνεται να μην είναι και το έργο αστείο; Δεν θεωρώ τον εαυτό μου χιουμοριστικό φωτογράφο, αλλά η ζωή είναι παράξενη και αστεία». Πώς διαχειρίστηκε ο Parr το γεγονός ότι για μια φορά εκείνος ήταν το θέμα, ότι πρωταγωνιστούσε στο κάδρο; Ο Shulman εξηγεί: «Είναι ό,τι χειρότερο για να γυρίσεις ταινία. Χρειάστηκε να τον δωροδοκήσω για τα μισά πλάνα τουλάχιστον, π.χ. να του πάρω ένα παγωτό. Τον χάναμε όλη την ώρα στα γυρίσματα, γιατί όταν έβλεπε κάτι απομακρυνόταν, αποκοβόταν εντελώς από τα γυρίσματα. Όταν ήταν η ώρα να τραβήξουμε το πλάνο δεν τον βρίσκαμε, τρέχαμε από πίσω του».
Αλλά αυτή ακριβώς η ενστικτώδης φύση βρίσκεται στο επίκεντρο του ιδιαίτερου ντοκιμαντερίστικου στυλ του Parr, το οποίο τον κάνει να τραβάει ατελείωτα φωτογραφίες αντί να περιμένει το σωστό φως ή τη σωστή στιγμή. Είναι προφανές ότι ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους, σταματάει για να κάνει ερωτήσεις και να μιλήσει μαζί τους, ενώ φωτογραφίζει. Ο Shulman συμπληρώνει: «Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς τη διαδικασία. Βλέποντάς τον να δουλεύει, φαίνεται πολύ απλό, αλλά μετά βλέπεις το αποτέλεσμα και σκέφτεσαι, "Θεέ μου, το κατάλαβα!". Η λογική είναι ότι φωτογραφίζει ασταμάτητα μέχρι να βγει μια καλή φωτογραφία. Δεν πιστεύει ότι όλες του οι φωτογραφίες είναι υπέροχες. Συνήθως λέει "είναι όλες άθλιες". Τις προάλλες κάποιος ρώτησε ποια είναι μια σπουδαία φωτογραφία του Martin Parr, κι εκείνος με κοίταξε και είπε: "Θα σας πω όταν τη βγάλω"».
I am Martin Parr - Official Trailer
