Στην αρχή της δεκαετίας του '80 το Staten Island φαινόταν σα να βρισκόταν έτη φωτός μακριά από το Μανχάταν. Παρ' όλες τις μεγάλες αλλαγές που είχαν συμβεί στο νησί μετά την κατασκευή της γέφυρας Verrazano-Narrows που το ένωσε με το Μπρούκλιν, το Staten Island διατηρούσε τη φυσιογνωμία μίας απομονωμένης επαρχιακής περιοχής που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη μεγαλύτερη μητρόπολη του κόσμου και δεν το είχε καταλάβει.
H Christine Osinki ξεκίνησε να φωτογραφίζει το Staten Island στις αρχές του '80, κυρίως για να εξερευνήσει το μέρος όπου είχε αποφασίσει να ζήσει. «Με το που έφτασα ένιωσα σα να ήμουν σε χρονομηχανή και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το νησί ήταν κομμάτι της Νέας Υόρκης. Φαινόταν απομονωμένο και είχε το δικό του μοναδικό χαρακτήρα -και σαφώς την ευαισθησία της εργατικής τάξης». Το νησί ήταν για την Osinki ένα φωτογραφικό χρυσωρυχείο και πέρασε δύο χρόνια (1983-1984) φωτογραφίζοντας μανιωδώς. Οι φωτογραφίες της όμως έμειναν κι αυτές στο χρονοντούλαπο καθώς ανακάλυψε ότι της ήταν αδύνατο να κάνει τις σωστές εκτυπώσεις. Τρεις δεκαετίες αργότερα με την βοήθεια της τεχνολογίας οι φωτογραφίες τυπώθηκαν και δημοσιεύθηκαν στο Summer Days Staten Island του εκδοτικού οίκου Damiani, συνθέτοντας ένα αυθεντικό πορτρέτο της κουλτούρας της εργατικής τάξης των 80s σε μια περιοχή που βρισκόταν σε κατάσταση λήθης ανάμεσα στην Νέα Υόρκη και την υπόλοιπη Αμερική.
