Η φωτογραφία του Peter Hujar West Side High Rise (1976), απεικονίζει ένα έντονα φωτισμένο πύργο διαμερισμάτων με θαμπή άλω που διαρρέει από το πλέγμα των παραθύρων και είναι ένα ειλικρινές πορτραίτο της αστικής ζωής που βρίσκεται μετέωρη ανάμεσα στην απόλυτη απομόνωση και την αδυσώπητη άνεση. Σε ότι αφορά τα κινητικά γυμνά του η Nan Goldin έχει πει ότι είναι "ότι πιο κοντινό έχω νιώσει ποτέ σχετικά με το πως θα ήταν να μπεις στο πετσί ενός άνδρα". Τα πορτραίτα του απαθανατίζουν φίλους, εραστές, drag queens, συγγραφείς και καλλιτέχνες που ανήκαν στο ετερόκλητο μείγμα του μικρόκοσμου του κέντρου της Νέας Υόρκης στις δεκαετίες του 1970 και 1980, πολλοί μάλιστα ήταν από τα πρώτα θύματα του AIDS. Πρόκειται για συναισθηματικές σπουδές των διαφορετικών ειδών πορτραίτων και ταυτόχρονα βαθιές απεικονίσεις της ίδιας της ύπαρξης των μοντέλων.
Οι κατάμαυρες νυχτερινές εικόνες του εγκαταλελειμμένων βενζινάδικων, χωματερών ή των αποβάθρων στην Christopher Street, ένα διαβόητο σημείο για ψωνιστήρι, αποτελούν αλλόκοσμα όμορφα ταμπλώ μιας πόλης σε αποσύνθεση μεν, μαρτυρώντας την πραγματικότητα μιας για πάντα εξαφανισμένης Νέας Υόρκης, η οποία συνεθλίβη από την ίδια την φύση της: την αλλαγή.
Η γκαλερί Paul Kasmin οργανώνει, σε συνεργασία με την Pace/MacGill, την έκθεση "Lost Downtown," μια παρουσίαση πάνω από 20 πορτραίτων προσωπικοτήτων και φίλων που αποτελούσαν τον κύκλο του Lower East Side, φωτογραφίες που τράβηξε ο Hujar πριν τον θάνατο του από AIDS το 1987. Οι Candy Darling, Fran Lebowitz, Paul Thek, Susan Sontag, και ο εραστής και μαθητής του David Wojnarowicz ανήκουν στους γίγαντες που φωτογράφισε ο Hujar σε ασπρόμαυρο φιλμ με την μεσαίου φορμάτ κάμερα του. "Υπάρχει μια κάποια νοσταλγία που εκδηλώνεται την περίοδο αυτή μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα ανάπλασης που βιώνουμε όλοι στην πόλη αυτή." παρατηρεί η Mariska Nietzman, διευθύντρια στην γκαλερί Paul Kasmin. "Ενθυμούμενοι τι ήταν η Νέα Υόρκη πριν από 35, 40 χρόνια, αντιλαβανόμαστε σαφώς ότι ο Peter ήταν κάποιος που κατέγραφε το ποιος, τι και πού συνέβαινε."
Το γόνιμο έργο του Hujar μπορεί να μην απέκτησε την δημοφιλία των σούπερ σταρ της τέχνης του όπως οι Goldin ή ο Robert Mapplethorpe, αλλά ο φωτογράφος από του Νιου Τζέρσεϋ που εγκατέλειψε το σχολείο στην εφηβεία και ξεκίνησε την μαθητεία του δίπλα σε εμπορικούς φωτογράφους και τραβούσε πορτραίτα μόδας για το Harper's Bazaar, δούλεψε με την ανθρώπινη μορφή επινοητικά και ενστικτωδώς. Έστηνε τις πόζες του σε ένα λιτό στούντιο και αποδείχθηκε ιδιαίτερα δεξιοτέχνης στο να φέρνει στην επιφάνεια την σπίθα των ανθρώπων που βρίσκονταν μπροστά στον φακό του. Όπως θυμάται ο φίλος του Vince Aletti σε ένα δοκίμιο που συνοδεύει τον κατάλογο της έκθεσης, επίσης με τον τίτλο Lost Downtown που εκδίδεται μέσω του οίκου Steidl, "Ο Peter σπάνια δήλωνε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα ενώ εγώ συχνά έμενα με το στόμα ανοιχτό ιδίως όταν γνώριζα τον άνθρωπο που είχε ποζάρει. Κι αυτό επειδή ο Peter τους έβλεπε πραγματικά, τους έπιανε, με μια κατανόηση που είναι απερίγραπτη. Ο Peter λάτρευε μια ωραία εμφάνιση αλλά ήταν πραγματικά ικανοποιημένος μόνο όταν κατάφερνε να την διαπεράσει, να βυθιστεί βαθιά και να συνδεθεί με το πρόσωπο που είχε απέναντι του."
Πηγή: Interview Magazine
