Τους χωρίζουν 8.000 μίλια. Ζουν σε διαφορετικές ηπείρους. Δούλευαν ενάμιση χρόνο στο ίδιο πρότζεκτ, σε πραγματικό χρόνο, σε διαφορετικές χρονικές ζώνες, χωρίς να έχουν συναντηθεί ποτέ. Δυο καλλιτέχνες. Η Deb Young από τη Νέα Ζηλανδία και ο Francisco Diaz από τη Νέα Υόρκη. Η νέα συνεργασία τους "The Playground Series" είναι μια καταγραφή του τρυφερού και συνάμα σκληρού κόσμου της παιδικής ηλικίας. Το τελικό αποτέλεσμα της δουλειάς τους προκύπτει από την σύνθεση δυο διαφορετικών φωτογραφιών. Και αυτό που συμβαίνει είναι κάτι μοναδικό. Θα περίμενες το τελικό αποτέλεσμα να φαντάζει εξωπραγματικό. Όμως, οι δυο καλλιτέχνες δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που μοιάζει ανατριχιαστικά με αλήθεια. Δίνουν αποκλειστικά την πρώτη τους κοινή συνέντευξη στο LIFO.gr.
Deb Young
— Έχω την αίσθηση ότι η τελευταία σας δουλειά “The Playground Series” είναι ένας διάλογος με την παιδική σας ηλικία. Τι γνώμη έχετε για αυτό; Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που έχετε από την παιδική σας ηλικία;
Μεγαλώνοντας, οι παιδικές χαρές είναι πολλά περισσότερα από ένα μέρος για διασκέδαση και παιχνίδια. Το πρότζεκτ "The Playground Series" με μια πρώτη ματιά είναι φωτεινό και προσιτό, όμως, στην πραγματικότητα είναι μια σκοτεινή αξιολόγηση της παιδικής ηλικίας. Στις παιδικές χαρές δημιουργείται ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο δίνονται μαθήματα για το πώς λειτουργούν οι δομές της κοινωνίας. Για εμένα, οι πιο ιδιαίτερες αναμνήσεις μου από την παιδική ηλικία είναι αυτές που χαράχτηκαν με ένα έντονο συναίσθημα- η απογοήτευση για την απώλεια μιας φιλίας ή ο αμέτρητος ενθουσιασμός, όταν πήγαινα σε ταινίες με φίλους μου.
Φωτογραφίζοντας αγνώστους στους δρόμους ήμουν γεμάτη με ένα μείγμα φόβου και χαράς.
— Ποιο είναι το πιο δύσκολο μέρος στην συνεργασία σας με τον Francisco Diaz;
Την συνεργασία μας την χωρίζει μια απόσταση 8.000 μιλίων. Έχουμε να δουλέψουμε με τον περιορισμό που προκύπτει στις διαφορές της ημέρας και της ώρας, καθώς επικοινωνούμε μόνο μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι καίριας σημασίας η καθημερινή μας επικοινωνία, επειδή έχει πυροδοτηθεί ένα παγκόσμιο ενδιαφέρον για την συνεργασία μας. Χρειάζεται να βρισκόμαστε σε ένα ψηφιακό πλαίσιο καθημερινά που περιλαμβάνει διεθνείς τηλεφωνικές κλήσεις, e-mails για βαθύτερες συζητήσεις σχετικά με την εννοιολογική ανάπτυξη της δουλειάς μας και επικοινωνία με γραπτά μηνύματα για άμεσες απαντήσεις. Παρ' όλη την ψηφιακή εποχή του 21ου αιώνα αυτό έχει να κάνει με την αμεσότητα της επικοινωνίας, παραμένω στο έλεος του Δικτύου και των σφαλμάτων του hardware!
— Ένας καλλιτέχνης έχει κάποια υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία;
Ναι. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες έχουν την υποχρέωση να εμπνέουν μέσω του προσωπικού τους οράματος, να προωθούν την δημόσια ανησυχία τους για θέματα που σχετίζονται με κοινωνικά προβλήματα, να είναι ένα όφελος για την ίδια την κοινωνία. Πιστεύουμε ότι για να επεκτείνουμε τα όρια της φωτογραφίας, δεν μπορούμε να λειτουργούμε ακολουθώντας τις trendy καλλιτεχνικές μόδες, αλλά προχωρώντας στα άκρα με σκοπό την ειλικρίνεια και δίνοντας νόημα στην επικοινωνία μας με το κοινό μας.
— Βγάλατε τις πρώτες σας φωτογραφίες στους δρόμους του Auckland. Θα μπορούσατε να μας πείτε για μια αξέχαστη στιγμή από την δουλειά σας στους δρόμους του Auckland;
Φωτογραφίζοντας αγνώστους στους δρόμους ήμουν γεμάτη με ένα μείγμα φόβου και χαράς. Στη φωτογραφία του δρόμου θα πρέπει να είσαι πολύ κοντά στο θέμα σου. Όταν φωτογράφισα πρώτη φορά με μια Yashica Mat Μedium Format Camera, με είχε συνεπάρει το γεγονός του πόσο κοντά θα μπορούσα να φτάσω στους ανθρώπους, χωρίς να με αντιληφθούν. Κοιτούσα προς τα κάτω και οι άνθρωποι νόμιζαν ότι κάνω μικρο-διορθώσεις στη μηχανή και τότε…κλικ! Ήταν μια προσωπική πρόκληση να δω πόσο κοντά θα μπορούσα να φτάσω!
— Ποιοι είναι οι ήρωες σας;
Για εμένα, ένας ήρωας είναι καθένας που ασκεί θετική επιρροή στη ζωή ενός ανθρώπου, με όποια ικανότητα έχει και είμαι τόσο ευγνώμων που ο κόσμος είναι γεμάτος από υπέροχους ανθρώπους που κάνουν την διαφορά. Όσο αφορά τους κοντινούς μου ανθρώπους, ο δικός μου ήρωας είναι ένας φίλος και συνεργάτης, του οποίου το κουράγιο και η αποφασιστικότητα να ξεπεράσει ένα τραυματικό περιστατικό τον οδήγησε στο να βοηθήσει άλλους ανθρώπους να γιατρευτούν, δεν υπάρχει τίποτα που να δίνει έμπνευση και να προβάλλει περισσότερο την αληθινή δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος από αυτό.
— Ένα top5 με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες και ένα σύντομο σχόλιο για τον καθένα;
1.
Robert Frank
2.
Fred Herzog
3.
Andre Kertesz
4.
Thomas Cole
5.
Saul Leiter-
Francisco Diaz
— Πείτε μας μερικά πράγματα σχετικά με το πώς δουλεύετε με την Deb Young για το "Playground Series". Την έχετε συναντήσει στον πραγματικό κόσμο;
Μετά την συνεργασία μας για ενάμιση χρόνο με 8.000 μίλια να μας χωρίζουν, η Deb και εγώ βρεθήκαμε για πρώτη φορά τον περασμένο Ιανουάριο στις ΗΠΑ!
Αν και μας χωρίζει ένας ωκεανός δουλεύαμε το "Playground Series" σε πραγματικό χρόνο, μερικές φορές βλέποντας ο ένας τον άλλον μέσω της κάμερας. Φωτογραφίσαμε τυχαίες παιδικές χαρές με παιδιά και στη συνέχεια κάναμε μαζί το μοντάζ δημιουργώντας μια συνεκτική φωτογραφία.
Η συνεργασία μας βασίζεται στην ισότητα των φύλων και προσπαθεί τόσο να αποκαταστήσει τον άνισο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες στον κόσμο της τέχνης, όσο και να εμφυσήσει στην αφήγηση μια αντρική/γυναικεία ευαισθησία. Βασιζόμαστε στην διορατικότητα του άλλου κάθε φορά που δουλεύουμε μαζί μια φωτογραφία της σειράς.
— Τι είναι για εσάς ευτυχία;
Χμμ, ευτυχία είναι το να είμαι ικανός να συλλάβω μια νέα δουλειά, να αξιολογήσω τα τυχαία μας πορτραίτα, να κουβεντιάζω για αυτή την δουλειά, έπειτα να δημιουργήσω την δουλειά και να δω στην συνέχεια να εμπνέονται από αυτή και άλλοι. Η διαδικασία μέσω της οποίας δημιουργούμε και στην συνέχεια εμπνέουμε φέρνει τεράστια ευτυχία σε εμένα.
Η φτώχεια που βίωσα ως παιδί έχει προσφέρει μια βαθύτερη εκτίμηση για αυτά τα οποία έχω ως ενήλικας.
— Με ποιο τρόπο η φτώχεια που βιώσατε παιδί στο Brooklyn επηρέασε την προσωπικότητα σας;
Πιστεύω ότι η φτώχεια που βίωσα ως παιδί έχει προσφέρει μια βαθύτερη εκτίμηση για αυτά τα οποία έχω ως ενήλικας. Για τους αγαπημένους μου ανθρώπους, για την ικανότητα μου να είμαι σε θέση να δημιουργώ και για την αλληλεπίδραση που έχω με τον κόσμο μέσω της δουλειάς μου. Η εμπειρία της φτώχειας με γέμισε με ένα δυνατό αίσθημα ευγνωμοσύνης
— Όταν δεν δουλεύετε σε κάποιο καινούριο προτζεκτ αισθάνεστε ότι χάνετε κάτι;
Είναι δύσκολο να πεις κάτι τέτοιο διότι η Deb και εγώ έχουμε πολλά προτζεκτ πάνω στα οποία δουλεύουμε. Έτσι ο χρόνος μου είναι αρκετά γεμάτος. Τον χρόνο που περνάω μακριά από τα πρότζεκτ έχω την δυνατότητα να προσλαμβάνω νέες ιδέες και καινούριες πληροφορίες, τις οποίες επαναφέρω στη συνεργασία μας. Αυτό σε γενικές γραμμές εμπλουτίζει την μέθοδο που χρησιμοποιούμε στη δουλειά μας
— Σκεφτείτε τον εαυτό σας ως ταξιδιώτη μέσα στον χρόνο. Τι θα λέγατε στον δεκαεξάχρονο εαυτό σας;
Θα τον προειδοποιούσα να ενδώσει σε έναν εσωτερικό φόβο και σε μια απομόνωση με τέτοιο τρόπο, ώστε να οδηγηθεί στη δημιουργικότητα. Θα τον ενθάρρυνα να δοθεί με την καρδιά του στις δημιουργικές του προσπάθειες, να είναι κυνηγός αλλά να μην είναι εμμονικά εσωστρεφής χαρακτήρας.
— Ένα top5 με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες και ένα σύντομο σχόλιο για τον καθένα;
1.
Hieronymus Bosch
2.
Matthias Grünewald-
3.
El Greco
4.
Pablo Picasso
5.
Vermeer
Ευχαριστούμε την Sherry Frazier για την πολύτιμη βοήθεια της στην πραγματοποίηση αυτής της συνέντευξης. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο δόθηκαν για αποκλειστική χρήση από το LIFO.gr. Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση τους χωρίς την άδεια της .
Ιnfo:
Οι Deb Yang και Francisco Diaz εκπροσωπούνται από την Susan Spiritus Gallery. Το επίσημο site των δυο καλλιτεχνών βρίσκεται εδώ.
